Foto bij 34.

Woehoe, 24 abonnees al! Zo leuk ook om te lezen hoe jullie meeleven in de reacties.
Veel leesplezier!


Boos beent Julian weg, de straat uit. Zijn hart slaat snel en hij kan alleen maar denken: ‘Wat is er met haar aan de hand? Waarom doet ze zo idioot? Waarom zegt ze niet gewoon wat er aan de hand is?’ Zijn gedachten razen door en door, tot ze langzaam neerdwarrelen, als blaadjes na een storm. Hij haalt zijn telefoon uit zijn zak om Daan te bellen. Gelukkig neemt zijn vriend op, en hij legt kort de situatie uit.
“Wacht, je hebt wát gedaan?” vraagt Daan verbaasd.
“Ik ben naar buiten gegaan, zodat we allebei even konden nadenken.”
“Dus… nu loop jij buiten en is zij in jouw huis?”
“Ja.”
Het blijft stil aan de andere kant van de lijn.
“Gast…” begint Daan dan. “Eerst dat ik even wtf, maar eigenlijk is het nog niet eens zo’n gek idee. Ik bedoel, nu hebben jullie allebei even een adempauze. Hoop je dat ze er zo nog is?”
“Ja, natuurlijk.” Julian voelt een steen in zijn maag bij de gedachte dat ze misschien wel door haar moeder wordt opgehaald nu. “Ik wil het uitpraten.”
“Ja, snap ik. En heb je al een beetje kunnen nadenken? Sta je er nu anders in?”
“Nou, ik had het iets genuanceerder kunnen brengen. Maar ik maak me ook echt zorgen en ik vind dat ik dat gewoon moet kunnen zeggen in een relatie. Maar de manier waarop had waarschijnlijk iets tactischer gekund.”
“Ja, misschien. Maar zij moet ook gewoon praten over wat er aan de hand is.”
“Eens. Hee, maar ik ben bijna weer in mijn straat, dus ik ga ophangen.”
“Okee! Succes man, laat even weten hoe het gegaan is.”
“Doe ik. Dankjewel, hè?”

Met zijn hart in zijn keel loopt Julian richting zijn voordeur. Het licht brandt nog binnen, maar dat zegt natuurlijk niks… Hij hoopt zo, zo dat ze is gebleven om het uit te praten. De gedachte dat hij haar kwijt zou kunnen zijn, kan hij niet verdragen.
Please, please, heb op me gewacht,’ denkt hij, terwijl hij de sleutel omdraait in het slot. Langzaam doet hij de deur open.
“Lana?” vraagt hij. Zijn stem klinkt hem vreemd in de oren. “Ben je er nog?”
Dan ziet hij Lana aan het einde van de gang verschijnen, met een betraand gezicht. “Hier,” fluistert ze.
Een golf van opluchting overspoelt hem. In twee passen is hij bij haar en onmiddellijk sluit hij haar in zijn armen. Lana slaat haar armen om zijn middel en zo blijven ze een paar seconden staan. Ze verbergt haar gezicht tegen zijn schouder en zachtjes streelt hij over haar haar.
“Ik ben zo blij dat je er nog bent,” fluistert hij.
“Ik wil jou ook niet kwijt,” klinkt het gesmoord tegen zijn jas. Haar schouders beginnen zachtjes te schokken.
“Hee, kom eens hier.” Hij leunt een beetje naar achteren, zodat hij haar aan kan kijken. Beschaamd draait ze haar hoofd weg, maar hij pakt haar zachtjes bij haar kin zodat ze hem wel aan moet kijken. Er stromen tranen uit haar ogen, maar daarin ziet hij eindelijk weer het meisje dat hij kent en op wie hij verliefd is geworden. Hij drukt een kus op haar voorhoofd.
“Het is okee. Kom, we gaan op de bank zitten.”

Zodra ze zich geïnstalleerd hebben, allebei aan een uiteinde van de bank, maar met hun gezichten naar elkaar toegedraaid, begint Lana te praten.
“Het… het spijt me. Het ligt echt niet aan jou. Ik snap ook niet wat er met me aan de hand is… Of, nouja, dat weet ik ergens wel, maar ik weet niet of ik het uit kan leggen…” Ze huilt nog steeds en het kost haar duidelijk moeite uit haar woorden te komen.
“Probeer het maar gewoon,” moedigt Julian haar aan.
“Okee. Het is gewoon…” Ze haalt diep adem. “Ik heb altijd gedanst. Altijd, al sinds ik vier ben. Al zo lang ik me kan herinneren, dans ik minstens drie keer per week, maar meestal vaker. En altijd deed mijn lichaam precies wat ik wilde. Ik kon zo hard trainen als ik wilde, en dan had ik weleens spierpijn, maar daar danste ik dan wel weer doorheen. Maar mijn lichaam luisterde altijd naar me. En omdat ik zoveel trainde, kon ik eten wat ik wilde. Natuurlijk lette ik op wat ik at, zeker sinds ik op de dansacademie zit probeerde ik gezond te eten, maar ik verbrandde zoveel energie met trainen dat ik waarschijnlijk elke dag een hamburger met friet had kunnen eten en nog steeds dun was gebleven.” Ze veegt de tranen uit haar ogen.
“En dansen was mijn leven. Is mijn leven. Er is nooit iets belangrijker voor me geweest dan dat. Maar toen kreeg ik dat ongeluk…” Ze begint weer zachtjes te huilen en slaat haar handen voor haar gezicht. “En toen veranderde alles. Mijn lichaam deed ineens niet meer wat ik wilde. Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad en me zo kut gevoeld als toen. Ik kon in het begin niet eens rechtop zitten. Het was zo… zo raar om me niet meer thuis te voelen in mijn eigen lichaam. Al die operaties en die medicijnen zorgden ervoor dat er van alles gebeurde en ik had het gevoel dat ik alle controle kwijt was. Alle dingen waar ik van op aan kom, die waren opeens verdwenen. Ik kon niet lopen, laat staan dansen. En ik heb je niet alles verteld over dat gesprek op school…” Ze haalt diep adem. “Maar dat was niet goed. De kans is groot dat ik niet meer terug kan komen, want ik moet examen meedoen met de rest en ze willen geen uitzondering voor me maken.”
“Maar, waarom..?” onderbreekt Julian haar.
“Sst, wacht even. Dat had ik misschien kunnen weten, maar ik had gewoon zo gehoopt dat het anders zou zijn. Maargoed, toen ik dat hoorde, was het alsof de grond onder mijn voeten wegviel. Al mijn toekomstplannen leken opeens onhaalbaar.” Ze zucht. “Mijn moeder begon daarna allemaal dingen op te sommen die ik nog wel zou kunnen doen. Ik weet niet eens meer precies wat, iets met kostuums of choreografie geloof ik. En toen was het alsof er iets klikte in mijn hoofd. Dat wilde ik niet. Dat kon ik helemaal niet. Ik leef om te dansen en de gedachte dat ik dat nooit meer zou kunnen doen, die kon ik gewoon niet geloven. Dus besloot ik om alles op alles te zetten om weer te kunnen dansen. Ik kon niet anders! Ik zocht op internet naar revalidatieverhalen en oefenschema’s. Dat was die keer toen jij mijn kamer binnenkwam.”
Snel kijkt ze hem even aan. Julian knikt.
“Ik wilde weer oefenen, mijn spieren weer trainen. Ik kan niet wachten tot januari, want de examens zijn al in juli! En als ik ze niet haal, moet ik van school en is alles voorbij. En ik werd ook bang om aan te komen… Die gedachtes had ik daarvoor ook wel, toen ik zoveel in bed lag na het ongeluk. Maar na dat gesprek op school kwam alles zoveel duidelijker naar boven. Het is gewoon…” Lana zucht. “Ik vertrouw mijn lichaam niet meer. Ik weet niet hoeveel ik kan eten als ik niet dans, en als er een enorme vetlaag om mijn spieren zit, kan ik het helemaal wel vergeten. En weinig eten gaf me in elk geval over íets de controle terug, nu alles zo’n puinhoop is. En dat maakte ook dat het ik het eng vond om intiem te zijn met jou. Ik voel me gewoon zo niet fijn in mijn lichaam, dat het leek alsof ik me helemaal niet meer kon ontspannen als het verder leek te gaan dan zoenen.” Ze slaat haar handen voor haar ogen en Julian wil zijn armen om haar heen slaan, maar ze houdt hem tegen.
“Wacht, ik wil nog één ding zeggen.” Ze kijkt hem met betraande ogen aan. “Ik wil sorry tegen jou zeggen. Want je was zo lief voor me al die tijd, maar ik kon het gewoon niet met je delen… Ik had al zo lang geen relatie meer gehad en ik was zo gewend om alles alleen te doen, dat ik dit niet met je kon delen. Na dat gesprek op school ging alles bij mij van binnen op slot ofzo, en kon ik het je niet vertellen. Maar dat had ik wel gewoon moeten doen. Dus, sorry. Ook voor dat ik zo gek deed daarna, dat was echt stom.”
“Kom eens hier,” zegt Julian zacht.
Hij slaat zijn armen om haar heen terwijl Lana zich naar hem toebuigt, zodat hij haar kan zoenen. Zodra hun lippen elkaar raken, voelt hij haar schouders ontspannen. Lana’s gezicht vertrekt van de pijn, maar ze vindt een manier om zich om te draaien, zodat ze met haar hoofd tegen Julians borst kan liggen.
“Jeetje,” zegt hij, terwijl hij zachtjes door haar haar strijkt. “Wat heb jij het jezelf moeilijk gemaakt!”
Lana schiet onwillekeurig in de lach. “Ja, dat heb ik zeker,” antwoordt ze.
“Maar even serieus,” gaat Julian verder. “Ik ben superblij dat je me het eindelijk hebt verteld. En ik heb natuurlijk nooit gedanst ofzo, maar ik kan me wel voorstellen wat het met je doet als je opeens niet meer van je lichaam op aan kunt. Zeker als je datzelfde lichaam eerst perfect onder controle had… Ja, ik kan me best voorstellen dat je er dan je vertrouwen in kwijtraakt. En jeetje… Dat je bang was om aan te komen. Ik weet bijna zeker dat je nu ondergewicht hebt, eerlijk gezegd. En dat is je vriend die dit nu tegen je zegt, niet je dokter.” Hij ziet dat Lana een kleine glimlach op kan brengen bij zijn referentie aan haar opmerking eerder die avond.
“En weet je, zelfs al zou je wat dikker worden… So what? Je lichaam verandert. Je kunt aankomen, je kunt weer afvallen… Niks is voor eeuwig. Als je straks weer zoveel gaat dansen, heb je dat er zo weer afgetraind, toch?”
“Ja, je hebt ook wel gelijk… Het is gewoon dat het er zo ingebakken zit om op mijn lijn te letten. Buiten de les gaat het er ook altijd over als we met de meiden onder elkaar zijn. En docenten zeggen er ook weleens iets van, als iemand te dik dreigt te worden.”
“Echt? Ik wist niet dat het zo heftig was in de danswereld. Maar dat maakt nu eigenlijk ook niet uit. Voor je herstel heb je voedingsstoffen nodig, en omdat je nu zo weinig binnenkrijgt, denk ik dat je eerder langzamer dan sneller geneest.”
Lana’s ogen worden groot. “Fuck…” fluistert ze zacht.
“Maar je lichaam kan heel veel hebben. Dus als je nu gewoon weer normaal gaat eten, en stopt met het doen van oefeningen waar je nog helemaal niet aan toe bent, komt het vast weer goed.”
“Okee…” zucht ze.
“Voel je je beter nu je het verteld hebt?”
“Ja. Maar echt. Hoe zeggen ze dat..? ‘Het voelt alsof er een last van mijn schouders is afgevallen.’ Zo voelt het echt. Alles lijkt weer wat lichter en positiever.”
“Fijn,” glimlacht Julian. “En nu… tijd voor chocolademousse?”
Lana glimlacht en knikt. “Graag.”

Even later voert Julian haar aardbeien met chocolademousse: “Mond open!”
“Oh mijn God…” kreunt Lana. “Dit is echt heel lekker.”
I know, right?
Als de schaal half leeg is, kijkt Lana hem met één oog dichtgeknepen aan.
“Weet je… Ik ben echt supermoe. Hoe laat is het eigenlijk?”
Julian kijkt snel op zijn telefoon. “Half twaalf.”
“Wat? Wow. Dat ging snel!”
“Turbulente avond,” grinnikt Julian. “Maar als je wil, kun je hier wel blijven slapen? Ik ben morgen toch vrij.”
Lana denkt even na. “Ja, dat lijkt me heel fijn. Ik app mijn moeder wel even. Mag ik dan een shirt van jou lenen?”
“Tuurlijk,” glimlacht hij.

Even later liggen ze samen in Julians bed, Lana in een shirt uit Julians kast. Lana ligt op haar zij, met haar knieën opgetrokken, en Julian ligt in dezelfde houding, dicht tegen haar aan.
“Ik ben echt blij dat je me alles hebt verteld,” fluistert hij in haar oor.
“Ik ook,” fluistert Lana terug. “Maar echt.”
“En laat het me weten als je iets van me nodig hebt, goed?”
Deal,” antwoordt Lana slaperig.
“Slaap lekker, lief,” fluistert Julian, terwijl hij een kus in haar haren drukt.
“Hmm,” kreunt Lana. “Welterusten…”

Reacties (3)

  • Luckey

    Grote meid!
    Je moet naar je vriendje luisteren!

    1 jaar geleden
  • Luckey

    Grote meid!
    Je moet naar je vriendje luisteren!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik ben zo blij dat ze het hem verteld heeft! Het leek even helemaal mis te gaan.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen