~**~**~


Zelfs toen mijn wekker mij wakker maakte, glimlachte ik al. Nu zit ik voor mijn kaptafel en doe ik wat make up op, mijn oorbellen in, mijn horloge en armbandje om. De bedeltjes volgen bij elke beweging die ik maak. Elk bedeltje staat ook ergens voor en zegt het iets over wie ik ben.
Zacht geklop op de deur klinkt en komt mijn moeder naar binnen. 'Goedemorgen lieverd, lekker geslapen?'
Wat net op het moment is dat ik mijn horloge dicht maak om mijn pols. Ik geef haar een kus op haar wang. Mijn manier om 'goedemorgen' te zeggen.
'Ik laat het wel los hangen en zet een paar plukken vast. Je eerste dag op de universiteit. Heb je er zin in? Alles ingepakt voor vandaag?' Ze borstelt mijn haren tegelijkertijd.
Met een grijns gluur ik naar de deur, waar mijn rugtas klaar staat met de boeken van vandaag en mijn laptop. Ik weet gewoon dat mijn ogen vrolijk staan. Heel de zomer heb ik naar vandaag uitgekeken.
Lang heeft mijn moeder niet nodig. 'Ik ga vandaag langs de salon om te kijken hoe het gaat. Momenteel heb je nog mazzel dat ik niet weg moet met een klant.'
Mijn mazzel dat mijn moeder anders een visagiste is en ook een kapster is. Ik ben wat dat betreft wel een proefkonijn omdat ze met mijn haar van alles kan proberen als het om verschillende stijlen gaat. Zolang ze het maar niet knipt, vind ik alles best.
'Zo, klaar.' Ze pakt een ronde spiegel en laat mij zien wat ze gedaan heeft.
Simpel, eenvoudig en toch iets elegant. Zeker drie woorden die mij wel omschrijven. Als een bedankje, omhels ik haar en controleer ik mijzelf nog een keer in de spiegel. Ja, en dat voor mijn eerste dag op de universiteit. Wel ruim van tevoren vertrekken want dan heb ik wat tijd om de docent mijn briefje te laten zien.
'Ontbijten en dan zeker naar de universiteit?' Mijn moeder gaat me voor naar beneden naar de keuken.
Waar mijn vader net overeind komt. 'Ik moet weg.' Hij geeft mijn moeder een kus en omhelst mij erna. 'Jij veel plezier en succes met je eerste dag op de universiteit. Vanavond wil ik er alles over horen.' Hij drukt nog een kus op mijn voorhoofd.
Ik geef hem weer een kus op zijn wang en zwaai hem na. In diezelfde minuut heeft mijn moeder mijn ontbijt klaar en eet ik het gauw op. Ergens is het een voordeel dat ik slechts op een half uur rijden van de universiteit woon met mijn ouders.
'Heb je je briefje bij de hand?' wilt mijn moeder weten.
Ik hou mijn telefoon omhoog. Jep, ik kan niet weg zonder dat briefje. Dat heeft een paar regels uitleg over waarom ik niet kan praten. Zelf heb ik nog net de laatste hap Brinta op, of mijn moeder haalt de kom weg om om te spoelen. Volgens mijn horloge is het net kwart voor zeven en dan ben ik om zes uur uit bed gekomen. Nog vrij vlot. Al komt het tevens omdat ik niet graag in de ochtend douche. Liever in de avond of als ik net thuis kom, zodat ik daarna lekker warm een legging met een warme trui aan kan trekken. Ik doe mijn rugtas over een schouder en geef mijn moeder een kus.
'Veel plezier en succes, lieverd. Als jij thuis komt, ben ik er al.' Ze glimlacht nog en ga ik naar de hal.

De rit, zoals gedacht, verloopt soepel en met een half uur ben ik op de universiteit. De campus heb ik eerder verkend met de meiden. Geen idee wanneer ik hun zie, maar ik stuur ze zo wel een berichtje. Eerst zorgen dat ik de eerste ben voor mijn eerste les, wat Engels, schrijven en media is, om zo de docent mijn briefje te geven. Iets wat alleen deze week nodig is. Misschien de volgende week nog maar daarna niet meer. Dan weten ze het wel. Ik bereid me voor op een blik vol medelijden maar eigenlijk duurt dat nooit lang of er is meer bewondering te zien. Dit kan ik! Het enige dat ik niet kan is praten maar verder functioneer ik helemaal naar behoren. Het gaat me gewoon lukken! Ik loop de universiteit zelf in en weet feilloos de zaal te vinden voor de eerste les.
'Goedemorgen, je bent de eerste,' zegt een vrouw en komt ze overeind. 'Ik ben Mrs. Callahan, je docent voor Engels, schrijven en media,' stelt ze zichzelf voor.
Ik vis het briefje tussen mijn telefoon en de hoes vandaan en geef het aan haar.
Terwijl ze het leest, worden haar ogen groot van verbazing en vervolgens kijkt ze op naar mij. 'Meid, wat vreselijk voor je.' Ze geeft het briefje terug. 'Aan de andere kant, ik bewonder je doorzettingsvermogen. Geef je me je naam, hier je mailadres schrijven en dan kun je gaan zitten. Hier is een kaartje met mijn mailadres erop.'
Op de lijst zoek ik mijn naam. Wat ik voor haar aanwijs. Een aanwezigheidslijst. Niet zo vreemd. Snel schrijf ik mijn mailadres op, vast om opdrachten op te sturen en anders wel contact omtrent huiswerk of iets dergelijks.
'Ben je daarom zo vroeg? De anderen die er zijn, zullen nu in de kantine zitten voor een kop koffie of zo.' Mrs. Callahan glimlacht vriendelijk.
Ik knik naar haar en zoek ik een plek in de eerste rij. Gewoon omdat ik alles goed wil horen. Aan de andere kant, scheelt het dat ik niemand voor me heb. Studenten die anders vervelend kunnen gaan doen of zelfs vragen stellen. Vragen, waar ik geen antwoord op kan geven zoals hun gewend zijn. Als ik zulke dingen kan voorkomen, doe ik dat. Uit mijn tas haal ik de juiste boek en mijn laptop. Welke ik beide nog dicht laat.
'Ms Roberts, wil je mij helpen om de syllabus neer te leggen op de bureaus?' Mrs. Callahan draait haar hoofd van het bord naar mij toe.
Een gebaar is genoeg en sta ik op.
'Ze liggen hier op het bureau bij mij. Verdeel ze maar over de eerste vier rijen. Dank je wel.' Ze gaat dan verder op het bord.

Geen tien minuten later is de les begonnen en heeft Mrs. Callahan zich net voorgesteld dat ze onze docent is, welk vak ze geeft en laat ze een lijst rond gaan om de mailadressen te hebben van ons, als de deur weer open gaat.
'Sorry, ik was verkeerd gelopen,' verontschuldigt een jongen zich terwijl hij zich op de eerste rij naast mij op een stoel laat vallen. 'Het zal niet meer gebeuren.'
'En jij bent?'
'Edward Kerrigan,' antwoordt hij en vist hij zijn boeken uit zijn tas.
De vrouw trekt een wenkbrauw op. 'Deze keer zie ik het door de vingers. Er gaat een lijst rond en of je daar je mailadres op wilt schrijven,' vervolgt ze, 'sommige opdrachten zullen een deadline krijgen. Gezien je mijn les op maandagochtend heb, wil ik dan vaak het huiswerk al binnen hebben.' Ze richt haar blik op de klas nu. 'Vergis je niet, zo werken we hier allemaal, dus de eerste paar dagen zul je overal je mailadres doorgeven. Digitaal werkt nou eenmaal beter. Goed, op je bureau vindt je de syllabus voor het semester. Zo weet je waar we zijn, wat we lezen en behandelen.'
Net als Mrs. Callahan naar het bord draait, tikt er iemand op mijn schouder. 'Hi, ik ben Edward. Hoe heet jij?'
Het is mazzel dat ik bezig ben met aantekeningen te maken, dat ik mijn naam intyp.
'Kimberley, leuke naam.' Wel rijzen zijn wenkbrauwen vragend omhoog. 'Mooie armband.'
Daardoor schud ik mijn hoofd voorzichtig met een glimlach en richt ik mijn aandacht weer op het bord. Toch vind ik het jammer dat hij niet verder weg is gaan zitten. Hij bedoelt het vast goed, is best vriendelijk maar ik zit nou eenmaal liever alleen.
'Mrs. C, waarom heeft u van haar geen naam en mail gevraagd?' Klinkt dan de vraag.
Daar gaan we weer. Hierom zit ik dus op de eerste rij. Ze zullen toch wel over mij gaan praten en ik laat dat liever achter mij. Letterlijk, in dit geval.
'Miss Roberts was als eerste hier aanwezig. Dat iemand zo punctueel is, stel ik zeer zeker op prijs. Jij was letterlijk net op tijd hier.' Ze geeft mij een knipoog en draait zich terug. 'En daar hou ik dus niet van.'
Nou, hier hebben ze mijn naam al. Het zal vast niet lang meer duren. Nog maar twee lessen en dan pauze. Ik ben benieuwd hoe het met Chantelle en Faye gaat.

~**~**~

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen