Just FYI, het chat gesprek tussen de meiden met de letters van hun naam. Het is puur toeval dat het KFC is, daar kwam ik pas naderhand achter. Net als dat het een lang hoofdstuk is, het is of langer of (naar mijn gevoel) extreem kort. Op deze manier duurt een dag ook niet te lang met 3 of 4 hoofdstukken.



~**~**~



Tot nu toe de eerste drie lessen overleeft. Hoe ik het gedaan heb, weet ik niet maar ik ben overal de eerste in de zaal en heb ik de docent het briefje laten zien. Zakelijke administratie wordt gegeven door Mrs. Sage. Mr. Bennington geeft weer informatica. Na de pauze heb ik muziek les. Waar we niet alleen leren wat instrumenten te bespelen, ook de techniek erachter. Hoe je bladmuziek moet lezen, hoe je het kan schrijven en alles.
'Echt, er zit een lekker ding in mijn les. Schitterend mooi donkerbruin haar, zijn ogen hebben een kleur tussen bruin en grijs in,' zegt Faye. 'En serieus, zijn kleding zat net strak genoeg dat ik er net een six pack in kon ontdekken.'
Chantelle begint te lachen. 'En hoe heet die vent? Dan weet ik naar wie ik moet uitkijken.'
Ik grinnik zelf om de opmerking en leg ik mijn kin in mijn hand.
'Delane,' reageert Faye met een dromerige blik. 'James Delane.'
Sinds wanneer zijn we hier om een vent op te pikken? Quasi beschuldigend kijk ik haar aan en zucht ik.
'Wat, een beetje lol mag toch wel.' Faye haalt haar schouders op. 'Alleen is hij vanaf een afstand te bewonderen. Iemand anders probeerde met hem te flirten en toen hoorde ik dat hij al een vriendin heeft.'
Nu is Chantelle degene die diep zucht. 'De leuke jongens zijn altijd bezet of homo, dat is hier dus niet anders. Maar ik wil toch weten over wie je het hebt dus wijs hem aan als je hem ziet.'
Faye schudt haar hoofd. 'Ben je gek!'
Ik kan het niet laten om mijn hoofd te schudden en tegen mijn slapen te tikken.
'Ja, je hebt gelijk. Ze is niet gek maar getikt,' proest Chantelle het uit.
Zelf pak ik mijn telefoon uit mijn zak en begin ik te tikken in onze groep chat.

K: Nou, ik had een aardige jongen naast me zitten bij Engels en dat kwam omdat hij te laat was. Hij was verkeerd gelopen.
F: Vertel op!!! Hoe ziet hij eruit! Wie weet wordt het nog wat voor je?
C: Kom op, F, wat denk je nou zelf!!! Trut, die je bent. Zo ver is ze echt niet.
K: Oh, dat zit wel goed. Ehm, hoe hij eruit ziet, zijn haar is een soort mix van bruin en blond op een mooie manier, zijn ogen zijn donkerbruin. Als een puppy.
C: Waar zit je gozer! Ik wil weten wie hij is! Hoe heet hij?!!
K: Hij heet Edward Kerrigan. Zeker wel aardig en vriendelijk.
F: Wie is dat! Wijs hem aan de volgende keer.
K: Ik ga niet zomaar wijzen. Ben je gek. Ze praten nu al over me achter mijn rug om.
C: True!!! Meiden, pauze is bijna afgelopen. Kim, jij wilt op tijd zijn bij je volgende les. Heel even en je docenten weten dat je niet praat. Net als de reden erachter. Succes, lieverd.
F: Straks afspreken in de bibliotheek? We beginnen gewoon onze eigen studiegroep.

Daar reageer ik nog op en stop ik mijn telefoon in mijn zak. Het eten is hier wel goed te doen. Beide geef ik een kus op hun wang en wandel ik naar mijn laatste les van vandaag. Muziekles. Alleen kom ik niet ver of er komt iemand om de hoek vandaan en loopt mij zo omver dat ik op mijn knieën val.
'Kijk uit waar je loopt!' zegt hij zonder om te kijken.
Arrogant. Ik raap mijn boeken van de grond. Maar toch kijk ik hem na want ik hoorde een accent aan zijn stem. Een accent die mij best bekend is. Is hij Iers van afkomst? Daardoor denk ik automatisch aan One Direction. Hun hebben een pauze aangekondigd en sindsdien heeft niemand nog wat vernomen van de mannen. Af en toe een nieuwe single voor hun solo album maar verder niks. Bijna alsof ze van de planeet verdwenen zijn. Het zal wel. Hij is vast niet de enige Ier die hier zit. Ik haal mijn schouders op en vervolg mijn weg.

In de muziekruimte staan verschillende instrumenten en gaat mijn blik vanzelf naar de piano. Daarna naar een rij gitaren. Al komt het door de piano dat mijn handen jeuken om er op te spelen.
'Goedemiddag.'
Door de stem kijk ik op. Om mij heen kijkend, weet ik dat ik het weer voor elkaar heb om de eerste te zijn. Met mijn rug naar de deur, haal ik het briefje te voorschijn en geef ik het aan de vrouw.
'Oké, dit is nieuw.' Ze zegt het bijna alsof ze het niet wilt geloven.
Echter dat ik mijn hoofd schud. Ik kan het echt niet. Serieus? Dat de studenten mij het nog moeilijk gaan maken, oké, maar niet de docenten hier.
'Sorry, sorry, sorry, dit is mij gewoon nog nooit overkomen.' Ze troost me gelijk door haar armen om mij heen te leggen. 'Je bent echt je stem kwijt?'
Nu knik ik.
'Vergeef me, kind. Hier is de lijst. Wat is je naam?' Ze laat me de aanwezigheidslijst zien.
Waar ik mijn naam op zie en zet ik mijn paraaf achter mijn naam.
'Kun je wel instrumenten spelen?' is haar vraag en geeft ze met het briefje terug.
Gelijk laat ik haar mijn armbandje zien met bedeltjes. Waar een piano en gitaar aan hangt. Net als dat ik even een viool bespeel.
Verbaasd glimlacht de vrouw dan. 'Indrukwekkend dat je de piano, gitaar en viool kunt spelen. Wil je straks wat spelen?'
Deze keer weet ik gewoon dat mijn ogen stralen.
'Dat is een ja. Ken je de bekendste pianisten? Bach, Chopin, Mozart?'
Om drie vingers te laten zien. Ik ken ze allemaal. Zelfs als een fan van de moderne tijd kan ik Adele's Hello spelen, liedjes van One Direction, Ed Sheeran en ga maar door. Het is een leuke bezigheid.
'Geweldig, ik wil zo kijken wat iedereen weet over muziek en de bekenden van vroeger. Te beginnen met de piano.' Ze wijst richting de piano. 'Ga maar zitten. Het is toch nog een introductieles vandaag.'
Mijn tas zet ik neer en ga ik zitten. Het verbaasd me dat ik nog de enigste hier ben. Als het echt als een les gegeven wordt, zou het dan niet wat drukker moeten zijn? Vanzelf begin ik al te spelen. Ik moet toch wachten. Waarom niet? Het eerste dat in mij op komt, is het nummer van Justin Bieber met DJ Snake Let me love you. Waarbij mijn vingers de toetsen vanzelf vinden en galmt de muziek door de ruimte.
'Gaaf, dit is Let me love you van JB met Snake.'
Ik hoor het wel maar stoor me er niet aan en ga verder. Wel weet ik dat dit nu mijn favoriete vak is. Straks mag ik gewoon verschillende artiesten spelen om te kijken wat iedereen weet over de muziek en de artiesten van vroeger en nu. Dit gaat nog leuk worden.
'Oké, iedereen is er?' Mevrouw DeVaughn komt bij mij staan. 'Ga zitten. Miss Roberts gaat me helpen om te kijken wie jullie kennen.' Kort blikt ze naar mij. 'Speel eerst Bach maar,' fluistert ze.
Even kraak ik mijn vingers. Heb ik wel mooi mijn piano oefeningen voor vandaag weer gedaan. Bach, eens even denken. Ja, Ave Maria, die is altijd prachtig. Mijn vingers beginnen met spelen.
'Ik hoop dat iemand van jullie mij kan vertellen wie dit is...' Ze draait zich om. 'Je speelt ook wel gelijk de mooiste van hem.'
Na twee minuten speel ik de eindnoot en leg ik mijn handen in mijn schoot.
'Nee, echt niemand?' Mrs. DeVaughn schudt haar hoofd. 'Het is Bach met Ave Maria. Kimberley iemand van deze tijd, alsjeblieft.'
Ik ga recht zitten en op de een of andere manier komt Louis omhoog. Ja, dat nummer is nog redelijk nieuw. Mijn vingers beginnen vanzelf het nummer Just like you te spelen.
Pas na een minuut wordt er Louis Tomlinson geroepen.
'Met Just like you. Kun je het mij ook leren?' vraagt een meid.
Sorry, ik geef geen les. Niet persoonlijk anders. Doordat iemand het deze keer wel wist, voel ik de hand van de docent op mijn schouder. Een teken om een ander stuk te spelen. Iets meer energiek. Oh, Symphony van Mozart. Dan wel het eerste deel. Ik begin met spelen.
'Wat? Je kent dit?' Zelfs Mrs. DeVaughn is verbijsterd terwijl mijn vingers over de toetsen dansen.
Voor kort ben ik de enige te horen die op de piano speelt.
'Klinkt als iemand met ADHD.'
De docent legt haar hand op mijn schouder. 'Ik vind het erg spijtig dat jullie het niet kennen want het is Mozart en Symphony nummer 40 de eerste deel. Volgende, verras mij ook maar.'
Werkelijk? Dan gooi ik het door elkaar. Eens kijken hoe snel ze het herkennen. Dit is een leuke manier van les geven. Lang zal het vast niet duren en dan gaan we ook andere dingen leren. Een vrolijk en energiek nummer. Wacht, ik ken Despacito.
'God, ik ken hem maar hoe heet hij ook alweer.'
'Luis Fonsi met Despacito,' klinkt het antwoordt.
Door het accent, kijk ik op van de piano. Het lijkt dezelfde jongen te zijn, die mij omver is gelopen. Nu kan ik hem beter zien. Lichtbruin haar, eerder kastanjebruin en een paar grijze ogen. Meer een combinatie van blauw en grijs. Ogen die doordringend mij aankijken dat ik mijn blik afwend. Goed, mijn favoriet van Chopin. Wat Nocturne Opus nummer twee is.
Alweer dat iedereen stil blijft en gewoon luistert naar wat ik speel. Iets dat de docent een beetje irriteert. Hoewel ze toch weer geniet van de muziek. 'Dit is weer iemand van vroeger. Echt, helemaal niemand?' Met haar hand naar mij, laat ze mij stoppen. 'Chopin. Gooi maar wat door elkaar. Hoe snel kun je omschakelen?'
Slechts een glimlach is voldoende voor haar en kan ik beginnen. Een mash up dus. Komt eraan. Toevallig dat ik wel een paar ken. Misschien eerst aan Mrs. DeVaughn laten zien. Ik haal mijn telefoon uit mijn broekzak. Waar ik zelf op iTunes mijn eigen lijst van medleys op heb staan.
'Je hebt zelfs al wat?'
Ik knik en tik een playlist aan. Welke ik dan aan haar laat zien. Best een lijst maar je gaat er zo doorheen. Bij elkaar is het acht minuten.
'Speel maar,' geeft ze aan. 'Als de les afgelopen is, wil ik nog even met je praten.' Ze gaat normaal rechtop staan en legt mijn telefoon neer. 'Goed, een medley en volgens mij kennen jullie deze artiesten wel. De meeste wel, denk ik. Kimberley.'
De lijst zit vanzelf in mijn hoofd en begin ik met Survivor Eye of the Tiger. Hoe verder ik kom, hoe meer ze deze keer beginnen te roepen. Van deze medley kennen ze wel wat artiesten want ik hoor Coldplay, Ed Sheeran, Roxette en Emeli Sandé.
'Hey Usher!' roept een jongen.
Een ander vult aan na een half minuut met Cascada.
'Oh man, zelfs Journey, geweldige band.'
Zelf zit ik dan bij Kelly Clarkson en ga ik met een transitie naar Ne-Yo. Vervolgens DJ Antoine en verder naar Daniel Powter.
'Bad day ken ik wel maar de artiest niet.'
'Daniel Powter,' reageert de jongen met het kastanjebruine haar.
Waarvan ik denk dat hij wat met muziek heeft. Dan zit ik al bij Adele en is Christina Aguilera de laatste met Beautiful.
De vrouw zelf klapt kort. 'Als het om de piano gaat, mag jij spelen. Zeker fijn dat je ook Chopin, Mozart en Bach kent. Ken je ook Beethoven?'
Ik kan niet anders dan grijnzen want van Beethoven vind ik For Elise het beste stuk om te kunnen spelen. Iets waar ik nog altijd complimenten over krijg. En daarbij kan ik dat stuk onderhand met mijn ogen dicht spelen. Het is ook het bekendste werk van hem. Ik stel eerst de metronoom bij. Geluid vult de ruimte en merk ik bij een minuut dat de docent meer lijkt te genieten. Alsof ze weet wat er komt. Hetzelfde bij de twee minuten mark. Dat zijn ook wel de mooiste momenten in het hele stuk.
Als het afgelopen is, klapt zij maar ook de meeste in de klas. 'Wat doe jij nog hier, Roberts? Waarom ben je niet ontdekt?' DeVaughn schudt haar hoofd. 'Schrijf je zelf ook muziek?'
Daar knik ik schoorvoetend op als een antwoord.
'Dan snap ik er nog minder van. Wat vinden jullie?' Ze kijkt naar de andere studenten.
De jongen met het kastanjebruine haar slaat zijn armen over elkaar. 'Ik snap niet waarom ze niet praat. Ze kan toch gewoon antwoordt geven?'
Goh, de rest denkt het maar jij bent dus gewoon eerlijk en spreekt je gedachten hardop uit.
Iemand anders haalt haar schouders op. 'Wat maakt dat nou uit? De meeste geleerden hebben wel een tik van het een of ander. Ze kan wel prachtig piano spelen. Daar heb ik echt de discipline niet voor.'
'Laat staan voor mij. Ik kan niet eens lang stil zitten,' zegt een andere jongen. 'Je hebt zeker talent.'
Zou het zijn dat ze me een keer met rust laten? Hoor mij nou, het is mijn eerste dag hier en mijn studie duurt drie jaar. Het is juist dat ik nu zo min mogelijk gebaren gebruik. Anders zou ik dank je wel zeggen door middel mijn hand tegen mijn kin te tikken. In gebarentaal zeg je zo 'dank je' of 'dank je wel'. In plaats daarvan glimlach ik naar de jongen.
'Ja, focus, mensen,' zucht DeVaughn. 'Aandacht naar mij. We gaan zeker nog verder met de instrumenten. Al wil ik eerst weten of er hier mensen zitten die instrumenten kunnen spelen. Begin ik eerst bij jou,' wijst ze naar de jongen. 'Je naam en wat kun je spelen?'
'James Murphy,' rolt hij met zijn ogen. 'Ik kan gitaar spelen, een beetje drummen en wel een beetje piano spelen ook.'
Daarna is de volgende aan de beurt en gaat DeVaughn heel de ruimte door. Waar toch zeker wel ongeveer vijfentwintig mensen zitten. Behalve mij, van mij weet ze het al.

Niet lang daarna gaat de bel. 'Oké, ho even, ik heb jullie pas weer op vrijdag dus je krijgt gelijk huiswerk. Een essay over welk instrument bij jou past, wat je ook kan spelen en waarom het zoveel indruk op je maakt. Minimaal vijf pagina's. Je hebt als goed is mijn mailadres dus stuur het op tijd binnen. Vrijdag bespreken we het dus donderdagmiddag om vijf uur uiterlijk wil ik het hebben.'
Ergens had ik wel wat verwacht. Vervolgens sta ik verstelt over hoe snel iedereen weer weg wil. Waarom? Het is de laatste les en nu is het twee uur tijd voor de studiegroep of de bibliotheek.
'Kimberley.' De vrouw komt bij mij staan en heeft ze gewacht tot iedereen weg is. 'Hoe lang speel je piano?'
Ik laat vijf vingers zien. Ik speel haast heel mijn leven al.
'Speel je vijf jaar of...' Dan snapt ze het want haar ogen worden groot. 'Vanaf je vijfde? Je speelt echt prachtig. Ik snap dat je ook gitaar en viool speelt. Is de piano dan je favoriet?'
Mijn grijns wordt breder en knik ik.
'Maak dat je weg komt. Ik zie je vrijdag weer.' Mrs. DeVaughn.

~**~**~

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen