~**~**~


Maar goed dat ik geen plannen meer heb. Na de laatste les ben ik regelrecht naar huis gegaan. Althans, het huis dat ik met de andere drie deel zolang we een studie volgen. Studie groep! Ja, met de anderen want dan kan ik weer gewoon mijzelf zijn.
Bij het huis, zie ik dat ik niet de enige ben. Het is dat we speciaal hiervoor een tweedehands auto genomen hebben want anders vallen we door de mand. Snel laat ik mijzelf binnen. 'Hey, wie is er thuis!'
'Ik!' antwoordt Liam schijnbaar en verschijnt hij dan in de deuropening naar de keuken. 'Ook geen zin om daar te blijven voor de bibliotheek of een studiegroep?'
'Nope, en een studiegroep? Dat kan ook met jullie. Des te sneller kan dit ding weer af.' Ik haal de pruik van mijn hoofd. Ze zetten het weliswaar professioneel vast maar dat neemt nog niet weg dat het af en toe wat jeukt. Zeker als je het heel de dag moet dragen.
Met een lach gaat hij terug de keuken in. 'Daar heb je gelijk in. Hoeveel huiswerk heb jij gekregen voor je eerste dag?'
Ik volg hem en pak een biertje uit de koelkast. 'Valt nog redelijk mee. Toch heeft DeVaughn, van muziek, ons gelijk een essay gegeven en moet minstens vijf pagina's hebben,' zuchtend ga ik zitten. 'Jij?'
'Hooguit wat opdrachten voor ICT en informatica. Ik verwacht morgen wel wat huiswerk van wiskunde.' Liam komt bij me zitten.
'No way! We kunnen makkelijk carpoolen als we toch na de lessen gelijk naar huis willen.' Louis komt er tussendoor. Alvorens de keuken in te komen én met Harry.
Waardoor ik gelijk aan de muziekles moet denken. Net als aan het meisje dat ik eerst omver gelopen ben en daarna er achter komen dat ze een pianiste is.
'Hebben jullie het ook gehoord? Iemand speelde op de piano Let me love you van Justin Bieber met Snake,' reageert Louis en haalt hij een biertje en cola uit de koelkast. Waarvan hij de cola aan Harry geeft.
Grijnzend neem ik slok bier. 'Ja, en ik zat bij haar in de les. Ze heeft zelfs jouw nummer gespeeld Just like you,' antwoord ik. 'Ze is beter dan jou.'
Louis wuift het weg. 'Boeit dat, zij heeft waarschijnlijk alle tijd om te spelen. Ik dus niet.'
'Ik heb wel iets gehoord maar niet veel. Wat speelde ze dan?' wilt Harry weten.
'DeVaughn wilde onze kennis testen en liet Kim, zo heet ze, piano spelen om te kijken of we de artiest konden raden. Ze speelde Mozart, Beethoven, Bach en Chopin. Daarna de muziek van tegenwoordig. Maar allemachtig man, is Mozart iemand met ADHD?'
Nu knikt Louis terwijl hij een slok neemt en doorslikt. 'Jep, en niet zo een klein beetje ook. Maar heb jij je dan wel in kunnen houden want daar staan vast ook gitaren en andere instrumenten?'
Ik kijk weg. 'Uiteraard, maar ik kan me wel inhouden. Ik ben daar om een studie te volgen. Niet om verder muziek te maken. Anders hoef ik geen pauze of mijzelf te vermommen om die verdomde studie te volgen.'
Geen moment later trekt Harry de pruik van zijn hoofd. 'Dit voelt toch wel fijn aan.'
'Wen er niet aan want om half zes staat je wekker want dan gaat je pruik weer op,' lacht Louis.
Liam schudt zijn hoofd wat. 'Als we maar rekening houden met onze valkuilen. Heb jij nog een paar studenten gevonden die Iers zijn want anders zit je met je accent.'
Ik haal mijn schouders op. 'Nog niet, maar wat wil je? Het is de eerste dag die we net overleefd hebben.' Zelf verwacht ik echt nog wel een paar studenten te vinden die eenzelfde accent hebben. Dan val ik minder op. Constant een ander accent gebruiken is lastiger. Zelfs Harry lacht mij bij kant uit. 'Wat lach jij nou? Jij zit ook met je stem. Als jij praat zoals je altijd doet, hang jij nog sneller dan ik.'
'Daar heeft Niall gelijk in. Ik heb mijn handen, die ik moet bedekken. Gelukkig is er goede make up om zelfs tattoo's te verstoppen. Anders herkennen ze mij even snel.' Liam zucht.
'Ik moet ook anders aan mijn accent denken.' Louis rolt zijn ogen. 'Denk je dat dit nog gaat werken of niet?'
Zelf knik ik. 'Waarom niet? Zolang je maar weet wat je valkuilen zijn, komt het wel goed. We hebben professionele schmink, een pruik op en nog contactlenzen. Dus waar we op de universiteit aan moeten denken, zijn de kleine dingen. Ik moet met mijn klauwen van de gitaren afblijven en mijn accent. Harry praat normaal langzaam dus dat moet dan wat sneller en verder... voor jou geen gym of sport daar, je tattoo's. Die van jou zijn groter en daardoor niet te verbergen.'
Harry trekt een pijnlijk gezicht. 'Sporten doe ik hier of waar het hoort en in een sportschool.'
'Sport dan ergens vlakbij je eigen huis. Wie weet dat ze ons anders nog hier gaan zoeken bij de universiteit,' raadt Liam aan.
'Ja, ho even, als we op de universiteit zijn, moeten we elkaar ook met rust laten. Anders gaan ze nog het verband zien. Helemaal als we ongemerkt toch dingen van onszelf laten zien,' zegt Louis en haalt hij zijn boeken tevoorschijn.

~**~**~

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen