De laatste twee uur zat ik naast Louis en probeerde ik hem zoveel mogelijk te helpen. Geïrriteerd slaat hij zijn boek dicht als de bel gaat.
‘Bedankt voor je hulp, Malia. Maar ik vrees dat ik het nooit zal snappen.’ Zucht hij terwijl we opstaan. ‘Gewoon volhouden, Louis. Ik help je waar het nodig is en ik geef niet op.’ Zeg ik vastberaden en lachend lopen we het lokaal uit met Niall achter ons aan.
‘Dank je wel, echt waar.’ Ik haal mijn schouders op en wuif het weg.
‘Ik kom zo naar de rec. Even mijn tas op mijn kamer leggen.’ Ze knikken en geven me beide een glimlach voor ze voor me uit lopen naar de recreatie kamer.
Zuchtend gooi ik mijn tas over mijn schouder en slenter de trappen op naar de meisjes verdieping. ‘Zag je hoe hij naar haar keek? Hij vindt haar leuk!’, ‘Hoe weet jij dat nou weer?’, ‘Nou, zo heeft hij nog nooit naar iemand gekeken.’, ‘Hou gewoon je mond.’ Sabrina en haar vriendinnen lopen snel haar kamer in wanneer ze mij zien en gooien de deur met een harde knal dicht.
Ik schud fronsend mijn hoofd. Bij mijn kamer aangekomen open ik mijn deur en gooi mijn tas in het halletje. Ik sluit mijn deur weer en draai hem op slot.
Zouden ze het over Harry hebben? Naar wie kijkt hij dan? Waarom boeit het me zoveel?
Ondertussen was ik de trappen al af en kom ik aan bij de recreatie kamer. Ik haal een keer diep adem en loop dan naar binnen. De zaal was aardig rustig.
Liam en Niall zijn aan het poolen en Lanie kijkt ernaar en lacht om hun grapjes. Louis en Eleanor zitten op de bank, diep in gesprek. Rustig loop ik naar de banken.
‘Hey, Malia.’ Eleanor geeft me een vriendelijke lach en ik plof neer op de bank tegen over hun.
‘Ik zeg het je, El. Malia is echt een boekenwurm. Misschien kan zij je helpen.’ Verbaast kijk ik op naar het meisje die me vragend aan kijkt.
‘Waar heb je hulp bij nodig?’ Vraag ik nieuwsgierig. ‘Engels.’ Ze zucht een keer en staat dan op.
‘Iemand iets te drinken?’ Louis schudt zijn hoofd, maar ik sta op. ‘Ik loop wel even mee.’
Ze knikt en loopt voor me uit naar de automaten.
‘Ik hoorde Sabrina en haar vriendinnen net praten.’ Eleanor draait zich met een ruk naar me om en kijkt me met grote ogen aan.
‘Vertel!’ Roept ze enthousiast. Iedereen keek naar ons om.
‘Ssht!’ Sus ik haar en meteen legt ze haar hand voor haar mond.
‘Sorry.’ Mompelt ze en gooit een muntje in de automaat.
‘Ze hadden het over een jongen, maar ze noemden geen naam.’
Ze drukt op de knop en we horen iets in de automaat bewegen. Nieuwsgierig kijkt ze me met grote ogen aan.
‘Ze zeiden “zag je hoe hij naar haar keek” en “hij vindt haar leuk” geen idee wie ze bedoelen.’ zeg ik schouder ophalend. Ze grinnikt en pakt een blikje uit de automaat, voor we weer terug naar de banken lopen.
‘Ze bedoelen Harry en jou.’ Zegt ze dan en geeft me een knipoog. Fronsend kijk ik haar aan waardoor ze nog meer moet lachen.
‘Het is ons allemaal opgevallen hoe hij naar je kijkt, Malia.’ Ze legt een vinger op haar lippen en neemt weer plaats naast Louis. Zuchtend schud ik mijn hoofd en ga weer op de bank zitten.
‘Lia, pap heeft me gemaild. Hij vroeg of we vanavond kunnen skypen.’
Lanie komt aanlopen met Liam en Niall achter haar en ze nemen plaats op de banken.
‘Waarom? Zodat hij even kan preken?’ Vraag ik zuchtend, de irritatie is duidelijk te horen in mijn stem. ‘Geen idee, maar hij heeft me niet beantwoord.’
Ik weet precies waar ze op doelt en haal mijn schouders op.
‘Zal ook wel niet anders.’
‘Trouwens.’ begint Eleanor. ‘Over twee weken hebben we een herfst feest. Hebben jullie zin om zaterdag met mij te winkelen voor een jurk?’ Lanie springt gelijk op en een gil ontsnapt haar mond.
Fronsend doe ik mijn handen over mijn oren. ‘Ja, leuk!’ Roept ze en klapt blij in haar handen.
‘Dat is dus een ja.’ Zeg ik lachend.
‘Dat was overduidelijk.’ Zegt Louis die zijn handen van zijn oren haalt.
‘Maar dan hebben jullie dus ook nog geen date!’ Roept Niall met wiebelende wenkbrauwen.
Lanie haar ogen worden groot.
‘Iedereen heeft al een date natuurlijk!’ Zucht ze teleurgesteld.
‘Nee hoor.’ Zegt Liam en klopt op de bank naast hem.
Lanie gaat zitten met een rood hoofd en meteen beginnen ze te fluisteren. Ik voel een zacht kneepje ik mijn hand en draai me om naar Niall.
‘Ik heb ook nog geen date.’ Fluistert hij en kijkt me hoopvol aan.
‘Ja? Wie zegt dat ik naar het feest wil?’ Zeg ik uitdagend en verbaast opent hij zijn mond.
‘Met mij toch wel?’ Fluistert hij na een tijdje.
Eleanor kijkt me lachend aan en geeft me een knipoog, grinnikend draai ik me weer naar Niall.
‘Sorry, Niall. Feestjes zijn niet echt mijn ding.’
Hij knikt, maar ik zie de teleurstelling op zijn gezicht. Zuchtend sta ik op, de vragende blik van Niall negerend.
‘Ik ga naar de bieb.’ Verkondigde ik, Lanie kijkt me met opgetrokken wenkbrauw aan en staat dan lachend op.
‘Ga jij maar huiswerk maken, Lia.’ Grinnikt ze, voor ze me een kus geef en ik iedereen gedag zeg en zwaai.

Kreunend bijt ik op het uiteinde van mijn pen. Mijn concentratie verliezend iedere keer dat ik probeer het boek te lezen die voor me ligt. Het verslag voor Engels krijg ik op deze manier nooit af.
Kauwend op mijn pen kijk ik even onrustig om me heen. Er zit amper iemand in de bibliotheek, hier en daar een leerling die zijn huiswerk maakt of iets op de computer typt.
Dan valt mijn blik op een bruin krullend harige jongen die bijna tegenover me zit. Er zit nog een tafel tussen ons, maar hij is dichtbij genoeg om te zien dat hij fronst en op zijn onderlip bijt.
Blijkbaar voelde hij mijn blik branden, want zijn mooie groene ogen vinden de mijne en voor even staren we elkaar aan. Al snel voel ik mijn wangen warm worden en sla ik mijn blik neer op mijn schrift.
Als ik weer omhoogkijk is hij tot mijn verbazing weg.
Verschrikt door het schuivende geluid van de stoel naast me kijk ik op. Zijn groene ogen ontmoeten de mijne en even geeft hij me een vriendelijke glimlach, voor hij naast me komt zitten.
Met mijn pen nog steeds tussen mijn tanden, kijk ik de jongen verbaast aan. Hij zit toch altijd alleen?
‘Verslag voor Engels?’ Vraagt hij, om de stilte te breken.
Ik knik zuchtend, laat mijn pen uit mijn mond zakken en begin er nerveus mee te tikken op de tafel.
‘Ja, ik ook. Ik begrijp alleen niks van het boek, hoe moet ik er dan een verslag over schrijven?’ Klinkt hij geërgerd.
‘Welk boek heb je uitgekozen?’
Mijn ogen worden groot, als ik de titel van het boek lees dat hij omhooghoudt.
‘Romeo en Julia?’ Vraag ik vol ongeloof.
Hij grinnikt een keer en knikt. ‘Ik ben gek op romantiek.’ Mompelt hij gegeneerd.
Een scheve lach siert mijn mond en ik kijk de jongen geamuseerd aan. Hij lacht even naar me, maar wendt dan zijn blik weer af.
‘Het is een mooi liefdesverhaal.’ Mompel ik. ‘Alleen is het nogal een zielig einde.’
Hij kijkt me knikkend aan.
‘Als ik het had geschreven, was het anders geëindigd.’
Ik kijk hem met opgetrokken wenkbrauwen aan, maar probeer me dan weer op het boek voor me te focussen.
Hij zucht een keer geërgerd, kijkt mij een keer aan en dan weer naar zijn boek.
‘Harry?’ Vragend kijk ik naar de jongen, die een beetje zenuwachtig heen en weer op zijn stoel schuift.
‘Ga je ook naar het herfst feest?’ Vraagt hij dan, na een korte stilte.
Zijn ogen op de mijne gericht en zijn onderlip tussen zijn tanden. God, wat is hij knap. Ik schud bedenkelijk mijn hoofd en zijn mond maakt een “oh” vorm.
‘Waarom niet?’ Vraagt hij weer na een korte stilte, waarin ik mijn blik weer op mijn boek had gerust.
Ik haal mijn schouders op en bekijk de jongen onderzoekend.
‘Ik hou niet echt van feestjes.’ Mompel ik, hij knikt begrijpend. Zijn ogen mijne zoekend, maar mijn ogen zijn gericht op het boek voor me op tafel. Hij maakt me zenuwachtig, met zijn vragen en zijn blikken.
‘Wat was er nou met Sabrina vanmorgen?’ Vraagt hij dan nieuwsgierig om het onderwerp te veranderen.
‘Ze mag me blijkbaar niet.’ Zeg ik, duidelijk ongeïnteresseerd. Hij maakt een hummend geluid.
‘Wie mag Sabrina wel?’ Mompelt hij, met een geïrriteerde ondertoon.
‘Jou, Harry.’
Hij kijkt me aan met opgetrokken wenkbrauwen, voor zijn gezicht verandert en hij vol afschuw staat.
Ik kan een grinnik niet onderdrukken en hij kijkt me even beledigend aan.
‘Niet bepaald mijn type.’ Mompelt hij binnensmonds.
Ik bijt hard op mijn, proberend de opmerking in mijn hoofd voor mezelf te houden.
Oudere vrouwen zijn meer je type?
De vraag brand hard op mijn lippen, waardoor ik nog harder bijt.
‘Wat?’ vraagt hij, duidelijk merkend dat ik ergens mee zit.
Zuchtend schud ik twijfelend mijn hoofd. Hij fronst zijn wenkbrauwen en probeert zich dan weer op zijn boek te focussen.
‘Je hebt een vriendin toch?’ Vraag ik, wanneer ik genoeg moed heb verzameld.
Hij kijkt me even met opgetogen wenkbrauwen aan. ‘Niet meer.’ Mompelt hij dan vervolgd met een zucht.
‘Sorry.’
Fronsend kijkt hij me aan. ‘Geeft niets, het is gewoon moeilijk om een relatie te hebben als ik hier ben en zij nog in Yorkshire is.’
Begrijpend knik ik. Hij komt dus uit Yorkshire, dat is niet al te ver van London. Ergens vind ik het jammer voor hem dat hij zijn relatie daardoor moest beëindigen, maar ik ben ook opgelucht dat hij geen vriendin meer heeft.
Waarom ben ik opgelucht?
‘Waar kom jij weg?’ Vraagt hij dan, met zijn nieuwsgierige blik op mij gebrand.
‘London.’ Hij humt een keer goedkeurend en probeert zich dan voor de zoveelste keer op zijn boek te focussen.
Ik bekijk de jongen onderzoekend. Waarom zit hij bij mij? Waarom praat hij met mij? Hij zit toch altijd alleen? Zouden Sabrina en haar vriendinnen dan gelijk hebben? Zou hij mij leuk vinden of is het gewoon jaloezie? Eleanor zei dat het hun ook opgevallen was dat hij naar me keek. Maar naar iemand kijken zegt niets toch?
Nadat hij voor de zoveelste keer mijn concentratie heeft verbroken door alleen maar naast me te zitten, sla ik mijn boek dicht.
‘Ga je weg?’ Vraagt hij verbaast, ik knik ongemakkelijk en doe mijn spullen in mijn tas.
‘Ik kan me niet concentreren.’ Hij knikt begrijpend. ‘Ja, ik ook.’ zegt hij zuchtend, voor hij mijn voorbeeld volgt en zijn spullen begint op te ruimen.
Als ik richting de uitgang van de bieb loop, loopt hij tot mijn verbazing achter me aan.
‘Zeg, we kunnen ook samen naar het feest gaan?’ Vraagt hij, meteen hou ik halt en kijk ik de jongen nieuwsgierig aan.
Hij wil met mij naar het feest? Met mij?
Ongemakkelijk kijkt hij me aan, afwachtend, nieuwsgierig en vooral zenuwachtig.
‘Het spijt me, Harry. Feestjes zijn niet echt mijn ding.’ Zeg ik een beetje ongemakkelijk. Hij knikt, maar slaat zijn ogen neer.
‘Ik zie je nog wel dan.’ Mompelt hij, voor hij bij me weg loopt. Aan de grond genageld staar ik de jongen na.
Hij wil met mij naar het feest? En ik zei nee? Ben ik gek geworden of zo?
Ik sla mezelf op mijn voorhoofd, mezelf straffend voor mijn stomme antwoord.
Er waren wel vaker jongens geweest die me uit hadden gevraagd en ik had altijd nee gezegd. Ik was nooit geïnteresseerd in jongens, er was geen een die mijn aandacht trok. Tot nu toe dan.
Want god, hij had mijn aandacht getrokken en hoe! Zijn groene ogen spoken door mijn hoofd en zijn lieve lach geven mij de kriebels. Zijn stem doet de mijne overslaan en als hij naar me kijkt of beter gezegd door me heen kijkt, krijg ik de kippenvel op mijn huid over mijn hele lichaam.
Kreunend van zelf medelijden loop ik naar de trappenhal. Waarom ben ik zo’n idioot?

Reacties (2)

  • Writex83

    Iets gevonden.:P

    ‘Zag je hoe hij naar haar keek? Hij vindt haar leuk!’, ‘Hoe weet jij dat nou weer?’, ‘Nou, zo heeft hij nog nooit naar iemand gekeken.’, ‘Hou gewoon je mond.’
    ~ Dit zijn 4 verschillende meiden dus op 4 regels.

    1 jaar geleden
  • Writex83

    Oké, dus omdat zij de 'boekenworm' is, moet ze de anderen helpen?
    Of dat sommige haar 'helpen'? Ze kan prima voor zichzelf opkomen.

    Ik krijg het idee dat Malia en Harry nu al aan elkaar gekoppeld worden, tig tekenen zijn dat ze elkaar leuk vinden en alles. Het mag ook best wat langzamer gaan. Verliefd worden kan snel gaan maar ook langzaam. Of je hebt het niet eens door. Die laatste 2 vind ik veel leuker om te lezen.;)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen