~**~**~


Overdag zien mijn dagen er vrij snel hetzelfde uit. College op bepaalde tijden, de pauze die ik met Chantelle en Faye doorbreng. Nu is het vrijdag en zit ik op mijn beoordeling te wachten. Gister op de computer de video bewerkt en het resultaat mag er echt zijn. Dankzij mijn moeder had ik een prachtige mouwloze, zwarte jurk aan van Givenchy met een witte kraag. Voor de gitaar en viool heb ik weer iets anders aan. Wat een Relish beige jurk is, en rijkelijk bewerkt met een kleurig motief. Samen met passende make up en een leuk kapsel. Tot nu toe hebben we complimenten gekregen over de video van Chantelle en mijn vader.
Weer kijk ik op mijn telefoon maar nog niks. Als DeVaughn ons een deadline gegeven heeft, waarom dan nog geen cijfer? Of krijgen we dat pas in de les te horen? Dan gaat de bel en is de les van toegepaste psychologie over. Muziekles en ben ik benieuwd naar wat de professor denkt over mijn video.
'Roberts.' DeVaughn gebaard dat ik naar haar moet komen.
Wat ik doe. Weliswaar verbaasd want zover ik weet heb ik niks bijzonders gedaan.
'Met jouw toestemming wil ik je video laten zien.' vraagt de professor dan. 'Ik weet dat ook een project is geweest voor je vriendin Faye. Dus het is net iets anders van wat ik normaal krijg en dat zal ik ook nog wel aangeven. Mag ik je video zo afspelen?'
Vandaar. Ik knik want op zich heb ik er geen probleem mee. De video laat zeker een kant van mij zien dat ik een passie heb voor muziek, instrumenten en dansen. Alleen mijn stem heb ik niet meer, anders zou ik zelfs nog zingen. Daar is een eind aan gekomen en sindsdien heb ik mijn energie in muziek spelen, en dansen, gestopt.
'Je bent geweldig.' Ze haalt de video erbij om klaar te zetten. 'Zit je op dansen? Ik zag ook iets van ballet?'
Gezien er nog een paar studenten binnen komen, schrijf ik haar een antwoord neer. 'Ballet toen ik nog klein was. Maar ik dans niet veel meer.'
DeVaughn glimlacht. 'Ga gauw zitten.' Om naar de stoelen te wijzen, die deze keer dichterbij staan voor het scherm. 'Knap trouwens, dat je viool kunt spelen en dansen. Dat is moeilijker dan het lijkt,' knipoogt ze nog.
Ik ga vooraan en op de hoek zitten.
'Je bent de laatste, doe de deur maar dicht,' geeft de professor aan.
Zelf kijk ik om en blijkt Murphy vlak achter mij te zitten. Hooguit twee stoelen achter mij. Dit gaat nog wat worden.
'Hé, Kim, toch?' begint Murphy achter mij en komt hij dichterbij zitten terwijl ik knik als antwoord. 'Heb jij al je cijfer binnen voor je essay?'
Waar ik mijn hoofd op schud. Slecht met een vinger wijs ik naar hem.
Zuchtend schudt hij zijn hoofd. 'Nee, ik ook niet.'
'Murphy, we beginnen,' komt DeVaughn er tussen en gaat hij recht zitten. 'Allereerst, niemand heeft nog zijn of haar cijfer gekregen, die krijg je in de les pas. Ten tweede, wil ik even kwijt dat muziek een creatief proces is omdat er meer bij komt kijken. Het is bijna teleurstellend dat in deze klas maar één iemand een video gemaakt heeft,' vervolgt de professor. 'Anders, en zelfs binnen de eerste week, krijg ik gemiddeld tien video's binnen per klas, die ik les geef.'
'Professor, ik wist niks van een video. Ik heb me aan die essay gehouden. Was het dan de bedoeling om een video te maken?' vraagt iemand.
'Wie heeft de video gemaakt?' klinkt iemand anders.
Oh nee, krijg ik dat straks over mij heen. Fijn, dit is de laatste les voor de pauze. Dit is niet mijn dag. Ongemerkt zucht ik en sla ik mijn been over de ander.
'Professor, ik ben niet zo technisch om een video op te nemen. Of dat ik daar de goede apparatuur voor heb en ik ken ook niemand die dat wel heeft,' gaat een vrouw door.
Het is bijna aan de professor te zien dat ze niet blij is. Ten minste, ik kan het zien dat ze er wat moe uit ziet. Waarom ben ik daar nog verbaasd over? Mij vallen zelfs de kleine dingen op.
'Ik weet dat dit jullie eerste week hier is, welke er overigens bijna op zit, maar je hebt nog niet één les gehad waarvan iemand een studie voor techniek volgt? Of een opleiding voor kunst, regisseur of wat dan ook? De video, welke ik mag laten zien, is een samenwerking tussen iemand van muziek hier en iemand die studeert voor tv en film productie. Dat heet netwerken.' Ze klikt de video aan op haar laptop, welke aangesloten is op de beamer. 'De video duurt nog geen vier minuten en in diezelfde tijd geef ik je je essay terug, uitgeprint en met een cijfer. Ik wil er even bij kwijt dat dit niet fout kan. Iedereen heeft zeker een voldoende.'
Dan kan ik mijzelf terug zien en dat ik eerst piano begin te spelen. Net tien seconde later komt de gitaar erin en krijg ik van de professor mijn essay terug. Zeker een voldoende. Vast dat ze dan kijkt naar de opbouw van de essay, schrijfstijl, grammatica en spelling. Ik kijk verder en zie op de laatste pagina het cijfer van een A+ staan. Met een flauwe glimlach, stop ik het in mijn tas.
'Is er iets wat je niet kan?' wilt iemand weten, die duidelijk onder de indruk is. Hij floot zelfs bij het stuk dat ik viool speel en dans.
Ja, praten en daardoor kan ik ook niet meer zingen. Niet iets wat ik hem kan laten weten.
Een ander stoot een zucht uit. 'Ik kan wel wat dansen maar geen viool spelen. Laat staan allebei tegelijk.'
Het licht gaat weer normaal aan en het scherm uit. 'Nogmaals, dit is een samenwerking met iemand anders als regisseur. Je kunt zien dat het er behoorlijk professioneel uitziet.' De professor kijkt naar mij. 'Had je ook een styliste? Iemand voor je haar en make up?'
Het enige dat ik kan doen is knikken. Hoewel ik hier commentaar op gaat krijgen van de anderen, kan ik niet liegen naar de professor. Toch neemt het niet weg dat een onaangenaam gevoel door mijn lichaam gaat.
'In de video, wanneer ze danst, ik herken ook ballet erin, kan dat?' Dat komt van Murphy af door het accent.
Zonder echt om te kijken, knik ik opnieuw.
DeVaughn denkt na. 'Goed, wat wel duidelijk is in haar video is de piano. Wat haar favoriete instrument is. Ik wil het nog even over de gitaar hebben en daar gaat het huiswerk ook over. Geen essay maar een video van een paar minuten. Waarom? Omdat er vaak een warming up aan vooraf gaat om instrumenten echt te bespelen. Dus hoe ziet dat eruit en waarom het belangrijk is. Je krijgt er twee weken de tijd voor. Tussendoor krijg je soms andere opdrachten.'

Zodra de bel gaat, zitten sommige schijnbaar klaar om gelijk weg te gaan. Zelf heb ik niet zoveel haast. Ten slotte is het niet alleen pauze, maar ik hoop dat de gang redelijk leeg is als ik naar de kantine wil.
'Roberts, je weet dat ik niet alles gezegd heb. Je begeleidende mail zegt genoeg. Je kunt nog veel meer, maar ergens denk ik dat de muziek en het dansen je uitlaatklep is voor je emoties,' zegt de professor.
Ik glimlach flauw terwijl ik een rilling over mijn ruggengraat voel gaan. We hebben allemaal een uitlaatklep nodig. Net als dat we allemaal creatief zijn op een andere manier. Ik hang mijn rugtas op mijn rug en loop de ruimte uit richting de kantine. Ver kom ik niet of iemand grijpt mij en duwt me een andere gang in met mijn rug tegen de muur.
'Dankzij jou moeten we nu video maken voor muziek.' Ze spuugt de woorden bijna letterlijk uit. 'Ik ben niet technisch, ken ook niemand die dat wel is en ik heb al helemaal niet het netwerk dat jij hebt, trut.'
Rustig blijven! Kort doe ik even mijn ogen dicht om mijzelf tot de orde te roepen. Vinden ze dit nog eerlijk? Het is vijf tegen één. Toch weet ik mijn gezicht in bedwang te houden. Geen beweging, geen geluid en zelfs geen zucht die zal ontsnappen.
Een ander trekt een wenkbrauw op. 'En praat verdomme eens, egoïst. Wat denk je wel niet? Voel jij je zo uit de hoogte dat je alles en iedereen negeert.'
Zelfs met alle beledigingen, weet ik mijn gezicht neutraal te houden. Ze zeggen niks nieuws dat ik een muur om mijn hart gebouwd heb. Slechts een enkeling kan daar doorheen komen en dat zijn de mensen waar ik om geef. Mijn allerbeste vriendinnen en familie.
'Nou? Ik laat niet los voordat je antwoordt geef. Zeg wat?!'
'Melanie, in de paar lessen dat ik haar gezien heb, heeft ze nog nooit een woord gezegd. Tegen niemand. Zelfs tegen degene die aardig zijn,' verteld een ander.
Een ander meisje knikt en met grote ogen. 'Ze zit altijd met twee meiden aan tafel voor lunch. Ze lijkt hen te kennen maar zelfs tegen hen praat ze niet. Altijd bezig op haar telefoon.'
'Je meent het.' Melanie legt haar hand op mijn keel.
Oh, nee, je kan veel doen maar blijf van mijn keel af.
'Nee, afblijven.' Ze slaat mijn handen weg en trekt dan hard de sjaal van mijn nek dat het breekt. 'Ik wil weten wat je te verbergen hebt. Heel de week heb je sjaals om. Het zou misschien een zuigzoen kunnen zijn. Hoewel ik me moeilijk kan voorstellen dat je een vriend heb.'
Geen zuigzoen! Ik heb geen vriend. Alleen een paar vriendinnen.
'Hé!' roept iemand. 'Vindt je dit normaal! Blijf met je klauwen van haar af.'
Door de stem laat Melanie mij los en hap ik naar adem. Dank je wel, wie je ook bent. Alsof ik net te weinig zuurstof kreeg, kan ik niet echt nadenken. Mijn litteken! Heeft ze dat gezien? Ik hoop van niet.
'Murphy is het toch? Vindt jij het dan normaal dat we nu voor muziek een video moeten maken?' gaat Melanie verder. 'Trouwens, hij mag je even geholpen hebben maar je maakt alleen maar vijanden. Niemand mag je! Je hebt geen vrienden.' Verveeld slaat ze haar armen over elkaar. 'Daarbij heb je nog nooit een geluid gemaakt of zelfs tegen iemand gepraat. Freak.'
Eindelijk kan ik opkijken en zie ik inderdaad Murphy staan. Ik slik moeizaam en wrijf over de achterkant van mijn nek, die pijnlijk aanvoelt. Is hij er ook tegen dat we nu een video moeten maken voor muziek?
Kort lacht hij. 'Ik vind een video veel fijner om dingen uit te leggen in plaats van een essay. Trouwens, de professor heeft gelijk dat muziek een creatief proces is.' Hij komt dichterbij. 'En vinden jullie dit eerlijk, vijf tegen één. Als ik nog een keer zie dat je haar iets doet, rapporteer ik dat want ik ken gezichten en namen.'
Melanie beweegt plotseling en haalt ze mij onderuit. Zodanig dat ik hard op de vloer terecht kom en knakt mijn pols. Nee! Voorzichtig kom ik overeind en wrijf ik over mijn linker pols.
Wel dat Melanie, met haar vriendinnen, wegloopt. Mij zo achterlatend op de grond met een zere pols.

'Gaat het?' Murphy knielt bij me en raapt hij wat van de vloer.
Hoe graag ik gewoon ja wil zeggen, gaat dat echt niet. Doordat Melanie mijn sjaal van mijn nek rukt, doet dat enorm pijn. Daar bovenop dat ze mij laat vallen en ik bezeer nog eens mijn linker pols. Straks kan ik een paar avonden niet spelen of dansen.
'Ik wilde je eigenlijk iets vragen maar...' Hij stopt en hangt mijn, kapotte, sjaal los om mijn nek. 'Het gaat dus niet.' Kort trekt hij mij in zijn armen. 'Waarom kom je niet voor jezelf op? Geef haar een grote mond, schop haar desnoods maar doe iets. Je lijkt me iemand die anders wel assertief is.'
Niet te geloven dat hij een zachte kant heeft. Vooral omdat hij mij helpt en nog eens troost. Juist daardoor dat er een traan ontsnapt voor ik het tegen kon houden terwijl ik op kijk naar hem. Tot mijn eigen verrassing schud ik mijn hoofd en tik ik zachtjes tegen mijn keel.
Verbaasd betrekt zijn gezicht. 'Je bedoelt dat je het niet kan? Dat je niet kan praten.'
Dat is precies wat ik bedoel. Anders zegt de blik in mijn ogen toch wel genoeg. Gelijk sta ik weer in zijn armen, die sterk aanvoelen.
'Ongelofelijk, die vijf zijn de echte egoïstische trutten. Ze veroordelen je zonder zelfs maar een beetje moeite te nemen om je te leren kennen.' Zijn hand wrijft over mijn rug. 'Gaat het weer?' vraagt hij na een minuut.
Deze keer knik ik en wrijf ik de paar tranen weg. Vervolgens leg ik een voorzichtige knoop in mijn sjaal. Welke ik draag omdat ik niet wil dat iemand mijn littekens kan zien.
'Is het aangeboren of door een ongeluk?' De blauwgrijze ogen staan zorgzaam.
Ik laat twee vingers zien. Helaas door een ongeluk. Al wil ik er niet verder over hebben. Mijn telefoon red me want ik voel het trillen in mijn zak. Het blijkt een bericht te zijn van Faye en waar ik ben.
'Ja, het is nog altijd lunchpauze. Ga jij maar alvast.' Murphy lacht flauw. 'Heb je hier wel vriendinnen?'
Waarop ik knik en kort mijn hand op mijn hart leg. Eens zien of hij dit snapt.
Nu grijnst hij. 'Je beste vriendinnen en ze weten alles van je. Dan willen ze nu vast weten waar je blijft. Ga lunchen. Ik zie je nog wel.'
Wel bedank ik hem door hem kort te omhelzen. Op de een of andere manier weet ik gewoon dat hij het niet erg vindt.
'Graag gedaan. Lopen, voordat de lekkere broodjes op zijn,' zegt hij en draait hij mij om. 'Je vriendinnen zijn vast ook bezorgd.'

Waar hij gelijk in krijgt want vlakbij de kantine, komt Chantelle mij tegemoet. Om haar gelijk als eerste een knuffel te geven.
'Kim, waar zat je? Gaat het wel?'
Inderdaad bezorgd. In de kantine kan ik aan tafel gaan zitten en blijkt Faye een paar broodjes gehaald hebben voor mij. Via mijn telefoon leg ik ze alles uit. Al merk ik dan dat ik iets mis. Vanzelf trek ik mijn mouw omlaag van mijn rechter hand. Waar is mijn armband? Die heb ik ooit voor mijn verjaardag gehad en daarna soms een bedeltje voor eraan. Ik wil hem niet kwijt. Is dat gebeurd toen Melanie mij liet vallen? Nu ben ik hem vast kwijt.
Een zachte hand wrijft over mijn pols. 'Misschien komt je armband nog terecht. Er zijn ook nog eerlijke mensen in de wereld. God, zelfs hier op de universiteit. Straks na de laatste les naar administratie en vragen, oké,' zegt Chantelle op een bemoedigende toon.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen