~**~**~

Vorige week mocht ik het overslaan maar deze week dus niet. Eigenlijk gaat het al heel wat beter. Ik heb mijn nachtrust terug. Mijn gedachten gaan niet constant terug naar vier maanden geleden. Ik mag niet klagen want ik heb redelijk mijn leven weten op te pakken.
'Miss Roberts?' vraagt de vrouw in de deuropening. 'Kom verder.'
Ik ga naar binnen en geef haar een hand. Daarna kan ik gaan zitten.
'Hoe gaat het met je?' Mrs. Taheny gaat zitten en legt ze haar telefoon neer. Zo neemt ze altijd het gesprek op.
Zelf vis ik mijn telefoon uit mijn zak en selecteer ik de app waar ik mee kan praten. Gelukkig is ze geduldig genoeg voor mijn antwoorden. 'Het gaat steeds beter.'
Ze glimlacht vriendelijk. 'Dat is goed om te horen. Heb je nog nachtmerries?'
Waarop ik mijn hoofd schud.
'Hoe is je gedachtegang? Denk je er nog vaak aan?' gaat Taheny door met haar vragen. Wat standaard is.
Ik typ wat in. 'Ik ben met mijn studie begonnen. Ruim een week nu en daar besteed ik de meeste tijd, energie en gedachten aan. Dus nee, weinig tot niet meer.'
Alsof ze trots is, knikt ze naar me. 'Je studie? Welke volg je?'
'Management, Engels, psychologie en communicatie. Met muziek erbij om de tijd op te vullen,' geef ik aan. 'Ik heb het zeker naar mijn zin.'
Mrs. Taheny raadpleegt haar kladblok. Waarschijnlijk dat daar haar aantekeningen op staan van mijn vorige sessie. 'Dat is mooi. Hoe ging het afgelopen vrijdag in de rechtbank? Dat was toch de laatste dag?'
Eigenlijk heb ik daar niet meer aan gedacht. 'Toen het vonnis kwam en dat ze opgesloten zouden worden, levenslang, heb ik het echt af kunnen sluiten. Daarna heb ik wel andere dingen aan mijn hoofd. Mijn studie, sociale leven, mijn ouders, familie, werk, ik hou alles bij in mijn agenda.'
'Weet je, Kimberley, je bent ver gekomen in de afgelopen maanden. Ik zie dat je enorm vooruitgang laat zien. Hoe gaat het met mannen in je leven? Hou je hun op een afstand?' gaat ze verder.
Daar moet ik over nadenken. Hou ik ze op een afstand, nee. Met Engels had ik Kerrigan naast me. Met wiskunde Delane. James heeft mij weer geholpen nadat Melanie mij lastig viel en liet struikelen. Sterker nog, ik heb James gezegd dat ik niet kan praten. Vooruitgang inderdaad. 'Nee, ik hou ze niet op afstand. Ik ben hooguit wat voorzichtiger maar dat is niet zo vreemd.'
Ze denkt na. 'En wat als een man interesse toont in je. Het begint al als iemand je mee uitvraagt om zelfs maar koffie te gaan drinken,' zegt ze.
God, ik ben altijd alleen met mijn gedachten maar daar sta ik niet echt bij stil. 'Dat zie ik dan wel. Eerst aan de communicatie en vertrouwen werken want zelfs voor een koffie afspraakje moet er al iets van vertrouwen zijn dat ik hem laat weten dat ik niet kan praten,' geef ik dan antwoord.
Kort kijkt Taheny naar het kladblok op haar schoot. 'En als er iemand in je nek komt? Dat ligt wel gevoelig bij jou.'
Zuchtend denk ik aan eerder vandaag en dat Melanie haar hand in mijn keel legde vanmiddag. Aan de andere kant, de knuffel met James was geen probleem. God, ik hou zelfs van knuffelen. 'Dat ligt aan de situatie en wat er gebeurd. Als het een knuffel is, is er niks aan de hand. Maar iemand die mij pest en de hand in mijn keel legt, dan protesteer ik wel.'
'Is er iets gebeurd dat je dat zegt?' wilt ze weten.
Langzaam knik ik. Om dan uit te leggen wat er gebeurd is. Inclusief dat James mij geholpen heeft en ook dat ik hem vertelt heb dat ik mijn beperkingen heb.
Het is even stil.
'Kimberley, je toont niet alleen vooruitgang maar je bezit ook over een flinke dosis doorzettingsvermogen en aanpassingsvermogen,' begint ze. 'Je hebt heel wat meegemaakt en toch heb je je eigen leven weer weten op te pakken.'
Daardoor denk ik dat mijn therapie mogelijk eerder stopt. Het gaat zeker steeds beter. Nu nog meer omdat ik een studie volg. 'Ik heb het vermoeden dat mijn behandeling niet lang meer gaat duren. Klopt dat?'
Nu is Mrs. Taheny degene die knikt. 'Klopt, in de afgelopen twee maanden heb ik gezien hoe je vooruit gaat. Jij weet verder te gaan met je eigen leven in slechts een paar maanden tijd. Waar anderen weer zeker een jaar lang therapie nodig hebben. Hoe zit je met je eigen waarde? Je zelfvertrouwen? Hoe kijk je naar jezelf? Kun je in de spiegel kijken?'
Daar hoef ik niet over na te denken en knik meteen. Mijn vingers typen vanzelf. 'Ik denk niet minder over mijzelf. Mijn zelfvertrouwen had een deukje opgelopen maar is inmiddels weer hersteld. Tevens dat ik in de spiegel kan kijken, afgezien dat ik mijn litteken op mijn keel minder vind.'
Ze is verbaasd. 'Is dat echt het enige? Dat je je litteken wilt verbergen?'
Waar ik om glimlach. 'Ja, ik wil er ook niet te lang bij stil staan want dan word ik iemand die ik niet ben. Normaal ben ik praktisch, realistisch en vrolijk in het leven. Ik wil niet dat dat verandert.'
Mrs. Taheny pakt haar telefoon en stopt met opnemen. 'Ik denk dat we dan inderdaad de therapie kunnen afbouwen. In het begin had je twee keer in de week therapie, nu nog één keer in de week.' Ze bevochtigt haar lippen. 'Zullen we het nog een maand proberen met één keer in de twee weken? Het kan best eens de laatste maand zijn.'
Dat zou fijn zijn want dat ik hier ben, laat mij toch weer nadenken over wat er gebeurd is. Ik wil niet constant over mijn schouders kijken maar vooruit. Aan mijn toekomst werken.

~**~**~

Holy moly, dat zijn wel heel wat mails! Dat wordt eerst mijn inbox opruimen voor ik echt aan het werk kan. Met een zucht ga ik aan het werk. Van maandag tot vrijdag heb ik hier niet echt de tijd voor. Dan heb ik mijn planning voor mijn studie, piano spelen, mijn vriendinnen en mijn ouders. Dus het werk is echt voor zaterdag.
'Hoi Kimberley, ik heb je even niet gezien.' Karlie komt het kantoor in en met koffie. 'Ik ben zo terug,' zegt ze na een blik op haar koffie. Binnen een paar minuten is ze terug en met nog een kop koffie. 'Alsjeblieft.'
Vanzelf gebaar ik 'dank je' naar haar. Net als dat ik het niet erg vind dat ze niet door had dat ik binnen ben. Ten slotte is de kapsalon elke dag vaak wel druk bezocht en had ze net nog een klant.
'Blijf je heel de dag of niet?' wilt Karlie weten.
Daar ziet het wel naar uit want anders kan ik nog niet veel doen dan alleen mijn mails uitzoeken en een lijstje maken van wat ik moet doen.
Ze schiet in de lach. 'Je gezicht zegt genoeg. Heb je zoveel?'
Ik wijs naar het scherm. Waar tussen haakjes een getal staat van boven de veertig.
'Ai, ja, dat zijn een hoop e-mails.' Karlie doet weer een stap opzij. 'Ach, het zijn er ten minste geen honderd. Het had meer kunnen zijn...'
'Karlie, een klant die wilt knippen en verven!'
Ze kijkt teleurstellend naar haar koffie.
Ik gebaar dat ze wel even een moment kan nemen om het op te drinken. Om dan mijn aandacht te richten op de vele mails in mijn inbox.
'Hallo Mrs. Roberts,' hoor ik na een kwartiertje. Het is dat mijn moeder nog wat moest doen anders zouden we hier samen heen komen. Mijn inbox is inmiddels wat leger en heb ik een notitieboek gepakt om een prioriteitenlijst te maken.
'Goedemorgen dames en heren,' zegt de vertrouwde stem van mijn moeder. 'Is Kim...'
'Druk bezig om haar inbox op te ruimen,' grinnikt Karlie op de achtergrond.
Dan komt mijn moeder het kantoor in. 'Ah, lukt het een beetje?' Ze zet haar tas neer en de computer gaat aan. 'Koffie of thee?'
Kort laat ik twee vingers zien terwijl ik PR materiaal noteer. Gezien het straks al herfstvakantie is, zullen we waarschijnlijk in die tijd wel meer studenten over de vloer krijgen.
Mijn moeder zet een kop thee neer en komt ze bij me zitten. 'Nog belangrijke dingen?'
'Nu ik met een lijstje bezig ben, valt het mee. Straks eerst de rekeningen, opzet maken voor de begroting voor volgend jaar,' typ ik in een document. Wat tegelijk is met een bericht van mijn telefoon. Dat Chantelle is en of ik vanavond naar de film wil. Ja, dat is ook waar. 'Mam, zullen we kijken of we stage plaatsen kunnen open maken hier. Ik weet dat Chantelle het liefst hier stage wil lopen.'
'Is te overwegen,' knikt ze. 'De zaken gaan goed. Dublin krijgt er een vestiging bij.'
Waar ik om glimlach. 'Ja, we hebben locaties in heel Europa. We zitten bijna overal.' Typ ik als een antwoord. Hair & Beauty doet het beter dan we ooit gedacht hebben. Iets wat ik samen met mijn moeder opgezet heb. Van mijn kant doe ik vooral het management gedeelte. Zelfs de administratie en financiën.
'Klopt, we mogen zeker niet klagen.' Mijn moeder gaat naar haar computer.
Weer een mail die erbij komt maar deze keer vanuit Los Angeles. Waar we sinds kort twee locaties hebben. Via de Whatsapp web, welke ik open heb staan, ga ik naar mijn moeder. 'Ook in Los Angeles gaan de zaken goed. Ze kunnen de druk nauwelijks aan. Misschien verder uitbreiden en naar andere staten?'
Dat zorgt ervoor dat mijn moeder naar mij komt. 'Je meent het?'
Ik laat haar de mail lezen. Ook in Los Angeles, waar we nu twee locaties hebben, hanteren ze een studententarief op bepaalde tijden. Dat het met én zonder afspraak kan, is ook een tactiek die werkt. Plus een paar mensen die manicures doen. Inclusief dat we zelfs les geven op scholen voor mensen die kapster willen worden. Of styliste en visagiste. We doen dit al drie jaar en het heeft ons zeker op de kaart gezet. Concurrentie is er nauwelijks omdat we open staan voor nieuwe dingen.
'Wat denk jij? Een locatie erbij?'
Dit soort dingen doen we altijd in overleg. 'Drie locaties. Twee erbij in Los Angeles want het gaat behoorlijk goed. En één openen in New York?'
Ze zucht. 'New York? We kunnen het proberen. In L.A. is het al een succes.' Alsof ze dan mijn lijst ziet, schrijft ze er wat bij.
Schijnbaar moeten er weer producten bestelt worden. Ten minste, dit zijn nog losse dingen want mijn moeder heeft er een eigen lijn uit kunnen maken. Iets wat nog aanslaat ook want het zijn producten voor het haar en gezicht. Dat doet ze zelf al sinds het begin omdat ze zelf een visagiste en kapper is. Ik steek mijn duim op. Maar dit betekend dat ik morgen ook wat moet doen terwijl het morgen zondag is. Over het algemeen hou ik zondag lekker rustig. Gewoon een paar uur en meer niet. Verder ontspannen. Wel neem ik me voor om elke middag even naar mijn inbox te kijken. Puur om te voorkomen dat het vol staat.
'Dus, stage plaatsen. Als we alleen les geven op scholen, zouden we ook stage plaatsen moeten hebben. Niet meer dan 3 of 4 studenten. We kijken wel wat kan,' typ ik naar mijn moeder, die weer bij haar computer is gaan zitten.
Ze knikt. 'Maandag nog even bespreken?'
Prima idee. Kan ik mijn taken ook beter verdelen en de dingen doen, die een prioriteit hebben.
~**~**~

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen