Foto bij 5 - Just take my hand, give it a chance

Tegen de tijd dat Evan eindelijk naar bed komt, slaap je al. Je voelt zijn warme lichaam tegen dat van jou, maar je bent te diep in slaap om er echt op te reageren.
De volgende ochtend word je wakker gemaakt door Evan. Je schrikt even op, maar realiseert je dan dat het woensdag is - jouw vrije dag! Hij zet een kop koffie op het nachtkastje en komt naast je op bed zitten.
"Lekker geslapen?" vraagt hij, nadat hij een kus op je voorhoofd gedrukt heeft. Je haalt je schouders op.
"Vooral heel erg diep, geloof ik."
Hij glimlacht. "Je lag al in coma toen ik naar bed kwam."
"Dan moet je maar eerder naar bed komen," protesteer je, maar je weet dat je deze discussie toch niet gaat winnen. "Hoe laat is het eigenlijk?"
Hij kijkt op zijn horloge en vertelt je dat het half 11 is. Je vraagt je heel even af wat hij al zo vroeg op doet, maar dan valt je blik op zijn hand, waarin de envelop die je gister van je moeder hebt gekregen geklemd zit.
"Wat is dit?" vraagt hij. Je haalt je schouders op en mompelt dat je dat van je moeder hebt gekregen gisteren. Hij vraagt of hij er in mag kijken en je knikt. Het lijkt wel alsof hij opgelucht is als de concertkaartjes eruit vallen.
"Wat is er?" vraag je. Hij schudt zachtjes zijn hoofd.
"Ik weet het niet. Ik dacht.. laat maar."
"Evan, wat is er?"
"Ik dacht dat je dit misschien van een andere jongen had gekregen," geeft hij toe. Je fronst. "Maar geen enkele andere persoon dat je moeder zou het je aan doen om Tokio Hotel kaartjes aan je te geven."
"Waar slaat dat nou weer op," brom je, terwijl je de koffie oppakt. "Dat is toch lief van mijn moeder. Ze heeft onthouden dat ik daar ooit fan van was en ze bedoelt het goed."
"Ja, dat bedoel ik," zegt Evan snel en hij stopt de kaartjes terug in de envelop en legt die op je nachtkastje. "Ga je nog wat doen vandaag?"
"Geen idee," antwoord je. "En jij?"
Evan vertelt dat hij straks moet werken en dat hij daarna door naar Aaron gaat om te videogamen. Je zucht diep en pakt je telefoon van het nachtkastje.
Maud: Hey bbe, wat doe je vandaag?
Sophia: Hey, ik ga straks na werk met Roos ergens een hapje eten en daarna een terrasje pakken. Wanna join?
Maud: Maybe. Ik wil jullie datenight niet verpesten x
Je legt je telefoon weer weg.
"Waarom dacht je dat ik iets van een andere jongen had gekregen?" vraag je dan. Evan haalt zijn schouders op.
"Ik weet het niet," mompelt hij. "Het gaat gewoon niet zo goed tussen ons de laatste tijd."
In stilte blijven jullie naast elkaar zitten.
"Ben je gelukkig?" verbreek je de stilte. Hij zucht diep en pakt je hand vast.
"Met jou wel. Met de rest van mijn leven... Niet altijd."
Je knikt enkel en weer valt er een stilte.
"En jij?"
"Soms." Je schrikt even van je eigen reactie.
"Ja, maar met mij?" dringt hij aan.
"Soms," fluister je bijna onhoorbaar. "Ik weet het gewoon niet zo goed. We leven zo langs elkaar heen soms en ik.. Ik vraag me af of dit alles is."
Hij knijpt zachtjes in je hand. "Sorry, ik wil jou niet ongelukkig maken. Ik wil hiervoor vechten. Voor ons. Voor de toekomst."
Een gemengd gevoel overvalt je. Aan de ene kant ben je erg blij om te horen dat hij er ook voor wil vechten, maar aan de andere kant voel je je benauwd zodra hij over de toekomst begint, want zoals het de laatste tijd tussen jullie gaat, zie je een toekomst samen niet echt meer zitten.
"Ik ook," fluister je terug en je beseft dat je dat ook meent. Je wil vechten voor de afgelopen jaren, voor de jongen op wie je lang geleden verliefd geworden bent en voor de toekomst die jullie toen samen voor ogen hadden.
Hij schenkt je een klein glimlachje en geeft je een kus. "Ik ga even snel douchen en dan moet ik richting werk."

Nadat je zelf ook gedoucht en ontbeten heb, plof je neer op de bank en pak je je telefoon erbij. Je belt je moeder, want dat had je haar gisteravond beloofd. Jullie praten over van alles en niks bijzonders.
"En, en ben je al een beetje over de shock van je cadeautje heen?"
Je grinnikt. "Ja op zich wel, mam, maar Even reageerde er wel een beetje raar op."
"Hoe bedoel je?"
"Nouja, hij maakte me wakker vanochtend met de kaartjes in zijn handen, terwijl ik toch zou zweren dat ik die gisteravond in mijn tas had gestopt. Hij dacht dat ik iets van een andere jongen had gekregen en geloofde pas dat ik dit van jou had gekregen toen hij zag dat het Tokio Hotel kaartjes waren. Het was gewoon raar, mam."
"Lieverd, ik dacht dat je zei dat jullie aan jullie relatie gingen werken..."
Je glimlacht even. Het is typisch voor je moeder om gelijk weer bezorgd te zijn.
"Dat is ook zo. We hebben daar vanochtend ook nog even over gesproken. We willen er allebei graag aan werken."
"Ik wil gewoon dat je gelukkig bent, meis."
"Ik ook, mam, ik ook."

Reacties (1)

  • Luckey

    Ik vertrouw hem steeds minder
    Het lag idd in haar tas

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen