I was always the Queen, It was you who added Evil to my name.


      Pansy en ik zitten uitgestrekt in het gras, te midden van het veld, en staren naar het daar voortrazende spel terwijl we praten over van alles en nog wat. De jongens zijn al zeker drie uur in de lucht zonder ook maar een enkele keer geland te zijn, onafgebroken bezig elkaar te overtreffen met de meest gewaagde stunts. Wanneer ik mijn verbazing uit over hun afwezigheid van uitputting, verteld Pansy me dat sommige Quidditch matches wel dagen kunnen duren en dat dit niks is. Het ziet er niet uit als niks en ik ben zachtst gezegd onder de indruk, al zal je me dat niet hardop horen zeggen. Mijn ogen volgen een zekere blonde speler soms langere tijd zonder dat ik het in de gaten heb, maar daar is een hele simpele verklaring voor.
      Draco Malfoy lijkt geboren om op een bezem te zitten. Hij beweegt met een gratie die niet anders als aangeboren kan zijn, is elegant ondanks dat bruut beter zou moeten passen en lijkt beheersing te hebben over iedere schijnbeweging die hij maakt, geen twijfeling en geen angst. De keren dat hij laag genoeg komt om zijn gezicht te kunnen onderscheiden is ieder greintje geslotenheid verdwenen om plaats te maken voor enthousiasme en het soort voldoening wat je alleen voelt wanneer je iets doet waarvan je houdt. Het is zachtst gezegd vernieuwend hem meer ontspannen te zien, bedenk ik me terwijl ik doorkrijg dat ik weer aan het staren ben, juist op het moment dat hij bijdraait, een daling inzet en zijn grijze ogen die van mij vinden. De grijns rond zijn lippen verstomt en de lijnen van zijn gezicht worden opslag weer scherper, al kan hij het licht in zijn ogen niet zo makkelijk beteugelen. Hij kijkt echter niet weg, ook niet wanneer hij zonder moeite de grond vind en soepel land, gevolgd door de andere twee. Ik sla als eerste mijn ogen af en vind mijn met een grasspriet spelende vingers plots erg interessant. De kleur van zijn ogen en de intensiteit die er bij wat voor emotie dan ook in ligt zijn op zijn minst verontrustend te noemen. Ik voel meer dan dat ik zie hoe de jongens bij ons komen zitten en plotseling ben ik zenuwachtig. Hier zitten met Pansy is enorm gezellig, maar de enige mannelijke persoon in de ontstane kring die aardig tegen me kan doen is Blaise en ik heb geen zin om de aanstichter te zijn van een vijandelijke sfeer. Misschien is het beter om...
      "Mipsey," klinkt Draco zijn stem plots en even ben ik geneigd verbaasd naar hem op te kijken, want wat? Maar de laatste klank is nauwelijks over zijn lippen of een kleine in een kussensloop gehulde House-elf ontpopt zich ten midden van de groep, grote ogen vragend op hem gericht en handen gretig ineengeslagen.
      "Jonge meester Malfoy had Mipsey ontboden. Wat kan Mipsey voor jonge meester doen?" piept het wezentje bijna opgewekt en ergens diep van binnen ben ik verbaasd, wat misschien oneerlijk is en toegewezen kan worden aan vooroordeel, want Mipsey lijkt... vrolijk. Ze slaat Draco gade zonder angst of twijfel of de nervositeit waarmee ik de andere elfen op Lucius zie reageren.
      "We zouden graag lunch willen voor vijf man," zegt Draco en hoewel het een bevel is geeft hij het geen scherpte mee. Er zit geen overdreven autoritaire toon achter en neigt misschien zelfs naar een verzoek in plaats van een order. Mipsey buigt diep onder het slaken van een 'uiteraard meester Malfoy, zo snel mogelijk meester Malfoy' en verdwijnt dan met een luide plop. Pas dan lijk ik te beseffen dat weggaan nu geen mogelijkheid meer is en aangezien hij mij bij zijn berekeningen betrekt, ben ik misschien toch niet zo ongewenst als verwacht, wat eigenlijk nog meer verbazing met zich meebrengt. Voor de tweede keer binnen vijf minuten betrapt Draco me dan ook op staren en zijn rechter wenkbrauw komt het kleinste beetje omhoog als om me uit te dagen iets tegen hem te zeggen. Ik schud zachtjes mijn hoofd als om een ongestelde vraag te beantwoorden en deze keer is hij degene die wegkijkt en zich tot Axel richt.
      "Je Wronski Feint was waardeloos," zegt hij ogenschijnlijk uit het niets, waarop de andere jongen een verontwaardigd geluid maakt en Blaise kakelend lacht alvorens te beamen wat er zonet dan ook is gezegd. Ze raken in een discussie met een heleboel termen waaraan ik geen touw kan vastknopen, zoals; D'Orazio Dive, Porskoff Ploy en Sloth Grip Roll. Ik kijk waarschijnlijk ook alsof ik water zie branden, wat Pansy doet grinniken en de aandacht onbedoeld op ons vestigt.
      "Wat?" vraagt Draco haar, waarop de zwartharige in mijn richting knikt.
      "Ik denk niet dat Eve ook maar iets kan plaatsen van wat er wordt gezegd." En meteen weet ik dat Pansy me mee probeert te krijgen in de groep, probeert te zorgen dat ik betrokken wordt. Zodra ieder paar ogen zich op me richt ben ik haar misschien niet heel dankbaar.
      "Spelen ze geen Quidditch bij jou op school?" vraagt Blaise, alvorens nog verbaasder te kijken. "Naar welke school ga je eigenlijk?" Waarop ik mijn wangen iets roder voel worden, wat belachelijk is want thuisscholing is niets om je voor te schamen. Het maakt me echter wel wereldvreemd in veel opzichten en dat zie ik als een zwakte.
      "Euhm, ik krijg thuisscholing. Dus nee, geen Quidditch." Drie paar ogen licht verrast op en enkel Axel blijft onbewogen, ook in zijn emoties. Ik haal slapjes mijn schouders op. "Ik weet hoe het spel in elkaar steekt." Verdedig ik mezelf het kleinste beetje schamper.
      "Je hebt nog nooit op een bezem gezeten," concludeert Draco correct en met duidelijke minachting in zijn stem. Het is alsof ik hem persoonlijk beledigd heb en dat is uitermate belachelijk, vind ook Pansy die hem een trap tegen zijn voet verkoopt. "Wat! Is toch belachelijk. Een Witch hoort te kunnen vliegen," werpt hij haar toe zonder van mij weg te kijken of aangedaan te zijn door Pansy haar tweede trap. Voor iemand er nog wat op kan zeggen klinkt er wederom een luide plop en verschijnt Mipsey met een enorm dienblad sandwiches in haar kielzog.
      "Mipsey brengt lunch," verkondigt ze en laat het dienblad naar het midden van de groep zweven. "Had Mipsey nog meer kunnen doen voor de jonge meester Malfoy en zijn vrienden?" En waar Draco begint met het schudden van zijn hoofd, schraapt Blaise zijn keel om de aandacht van de elf op te eisen.
      "Mipsey, wil je ons nog twee bezemstelen brengen?" vraagt hij vrolijk en de blik die hij me werpt belooft niet heel veel goeds in mijn opzicht. Ook niet in die van Draco en Axel, waarvan de eerste schamper snuift en de tweede me een berekenende once-over geeft. Ik kan niet zeggen dat ik heel erg uitkijk naar wat er te komen staat.

HAPPY NEWYEAR

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen