I was always the Queen, It was you who added Evil to my name.


      "Ik weet niet of dit zo'n goed idee is," zeg ik twijfelachtig, toekijkend hoe Blaise een bezemsteel op de grond positioneert en gebaart dat ik er naast moet komen staan. De andere drie zitten nog op de grond en kijken toe, de schaal sandwiches leeg aan hun voeten. Misschien had ik er geen drie moeten eten, aangezien de spanning al genoeg is om mijn maag onstabiel te maken. Ik zou gewoon kunnen weigeren, maar heb besloten dat mijn trots op het spel staat. Hel zal bevriezen voor ik Draco de voldoening gun dat ik dit niet durf. Betekend niet dat ik het een goed idee hoef te vinden.
      "Natuurlijk wel! Maak je geen zorgen, ik heb les gegeven aan beginners, net als Draco," probeert Blaise me gerust te stellen, wat enigszins lukt want hij heeft dus ervaring.
      "Ja, elfjarigen. Wist je dat kinderen veel minder snel botten breken dan volwassenen?" oppert Draco gespeeld onschuldig, alsof hij gewoon een leuk feitje deelt, en maakt hiermee Blaise zijn geruststelling direct weer ongedaan. Ik kijk paniekerig naar de donkere jongen, terwijl Draco zijn pijnlijke verwensing over het veld schalt. Pansy gaat per keer harder trappen denk ik. "Wat? We hebben vast nog wel wat Skele-gro ergens in de potions kast."
      "Negeer Draco," zegt Blaise snel, mijn blik hiermee vasthoudend wanneer hij bemerkt dat ik angstig in Draco zijn richting wil kijken voor bevestiging. "Dit gaat helemaal goed komen! Kom, ga naast de bezem staan en houdt je gebruikshand boven de steel. Neem je tijd om rust te vinden en als je die hebt gevonden zeg je Up, om hem omhoog te laten komen in je hand."
      "Kan ik hem niet gewoon oppakken?" vraag ik, wat wederom schamper gesnuif oplevert en in dit geval zelfs een giechel van Pansy. De flits verontwaardiging is te scherp om te negeren. "Wat? Ik zie jullie dit ook niet doen voor je de lucht in gaat!"
      "Omdat wij al feeling hebben voor onze bezems. Het is niet zomaar een voorwerp, het is magisch. Toen jij je Wand uitzocht was er bij de eerste aanraking ook het gevoel van juistheid, een stukje binding naar iets wat je krachten versterkt. Nu is dit niet zo'n sterke band als dat, maar het is wel hetzelfde principe. De bezem moet voelen dat je bereid bent te vliegen en dat je sterk genoeg bent om dat te doen. Een Squib zou niet kunnen vliegen op een bezem, bijvoorbeeld, omdat ze geen magie hebben. Er moet een connectie zijn, en wanneer je die eenmaal hebt hoef je deze stap inderdaad niet meer te zetten." Legt Blaise geduldig uit nadat hij een oprecht waarschuwende blik op de rest heeft geworpen. Ik ben hem dankbaar op meerdere vlakken op dit moment. De uitleg is helder en zeer welkom, want het doet me beseffen dat vliegen niet zomaar iets is en maakt dat ik mijn angst verder van me af kan schuiven om dit serieuzer aan te pakken. Mijn hand breng ik in positie zoals hij aan heeft gegeven en ik focus me op de bezem.
      "Up," snauw ik richting de Comet, waarop er niets gebeurd. Hij beweegt niet eens. Hoewel ik gelach had verwacht volgt dat niet.
      "Met gevoel," zegt Blaise geduldig en duidelijk niet verbaasd of gealarmeerd dat het niet meteen lukt. Ik werp een vluchtige blik in zijn richting en zie dat hij de bezem scherp in de gaten houdt, als om zelfs de kleinste trilling te kunnen signaleren. Oké, met gevoel. Vriendelijker misschien? Bezems zijn magisch, zoals Blaise ook aangaf, en misschien is dit exemplaar er niet van gediend als er tegen hem gesnauwd wordt. Deze keer neem ik iets langer de tijd om mezelf bij elkaar te rapen voor ik het weer probeer en durf mijn blik nauwelijks van de bezem te halen, bang dat het mijn concentratie zal verbreken. Deze Up klinkt bijna als een vraag, vriendelijker en minder dwingend. Het levert niets op en weer krijg ik te horen dat er meer gevoel achter moet zitten en hoe goed bedoeld dat ook is, ik lijk niet te kunnen omvatten wat dat precies inhoudt. Bij mijn derde poging gaat er een trilling door de bezem en bij de vierde rolt hij om, maar maakt nog absoluut geen aanstalten van de grond te komen en ik raak gefrustreerd, zowel op de Comet als op Blaise zijn weinig toereikende opmerking; meer gevoel. Ik voel heel wat en kan het me niet voorstellen dat de bezem daar veel gewilliger van gaat worden. Mijn gezicht is een grimas van concentratie en onderliggende frustratie en als Blaise zijn mond opent na mijn achtste poging, sta ik op het punt hem toe te snauwen als iemand anders dat al voor me doet.
      "Salazar, Blaise, ik raak je met een Stinger als je nog een keer 'met gevoel' zegt zonder verdere toelichting," bijt Draco zijn stem van achter me en om eerlijk te zijn was ik even vergeten dat er nog drie andere mensen toe zitten te kijken. Ik zal me net naar hem omdraaien om iets ongetwijfeld scherps terug te zeggen, aangezien Blaise me ten minste probeert te helpen, als ik voel hoe er iemand achter me komt staan. Ranke vingers omsluiten mijn schouderkoppen en zijn duimen oefenen een stevige druk uit op de aangespannen spieren tussen mijn schouderbladen.
      "Ontspan," draagt Draco me op, alsof dat mogelijk is met hem zo dicht achter me dat zijn adem langs mijn nek strijkt wanneer hij spreekt. Het kan dan ook niet anders of hij voelt hoe mijn spieren in eerste instantie krampachtig samentrekken als reactie op zijn nabijheid. Ik had mijn wantrouwen net zo goed hardop uit kunnen schreeuwen. Hij zegt er niets op en oefent meer druk uit, tot ik me bewust wordt dat ik inderdaad compleet onder spanning sta en dit met een schouderrol van me afschud. Hierop knijpt Draco in een bemoedigend te noemen gebaar even zijn handen samen en ik vraag me af of hij dit zelf überhaupt door heeft.
      "Goed, sluit je ogen." Wat ik doe, zij het na een korte twijfeling. Ik voel hoe hij even beweegt en weet zeker dat hij checkt of ik wel doe wat hij zegt.
      "Heb je je wel eens afgevraagd hoe het is om te vliegen?" vraagt hij vervolgens en misschien komt het omdat ik zijn gezicht niet kan zien nu, of omdat we het over iets hebben waar hij passie voor voelt, maar zijn toon is zachter, minder wreed. Ik schud mijn hoofd.
      "Niet? Nooit gefantaseerd hoe het is om de wind door je haren te voelen? Om je vrij te voelen als een vogel en tot hoogten te stijgen om de wereld aan je voeten te zien liggen?" En nee, ik heb er nooit over nagedacht, maar doe dat nu wel. Zijn woorden zijn zacht en indringend en maken me nieuwsgierig naar wat er zo geweldig aan is. Wat hij er zo geweldig aan vind. "Om iedereen op de grond achter te laten en om te vertrouwen op je eigen kunnen. Het besef dat het gevaarlijk is, maar diep van binnen wetend dat je het allemaal zelf in de hand hebt." Ik ril bij het idee, maar het is een goede soort rilling. Van jongs af aan is vliegen nooit een mogelijkheid geweest, nooit iets waarover ik ook maar na heb gedacht. Mijn ouders leken het altijd angstvallig te vermijden er zelfs maar over te spreken.
      "Om je hart te voelen kloppen in je keel en de adrenaline te voelen pompen door je aderen," vervolgt Draco op zachte toon, alsof hij de sensatie precies op dit moment haarscherp voor de geest kan halen en er al weer naar verlangt het echt te voelen. Plotseling lijkt het niet heel moeilijk om het me voor de geest te halen. De sensatie, de adrenaline en de absolute vrijheid om te gaan en te staan waar ik zelf wil. De kans om voor een keer de touwtjes in eigen handen te hebben.
      "Wil je vliegen?" En ik knik zonder een seconde te missen en heb zijn verdere aansporing niet nodig.
      "Up," zeg ik, met gevoel en mijn hand sluit zich om het koele hout van de bezem.

Reacties (5)

  • Slughorn

    Wauw mooi geschreven!

    1 jaar geleden
  • e_nnazus

    aaah ik geniet zo vreselijk van dit verhaal!

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    Haha, nu lukt het wel(lol)
    Als Draco er is...

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    deze Draco vind ik leuk!

    1 jaar geleden
  • Teal

    Wow go Draco

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen