Foto bij 14 - We lied when we were dreaming

Evander is weggegaan die avond en niet meer teruggekomen. Je hebt via via gehoord dat hij tijdelijk bij Aaron verblijft nu. Het is ook nog niet helemaal tot je doorgedrongen dat hij weg is, omdat zijn spullen nog overal in huis staan. Jullie hebben de afgelopen jaren al zo vaak langs elkaar heen geleefd, dat dit eigenlijk hetzelfde voelt. Roos en Sophia waren het overigens niet met je besluit eens en dat helpt ook niet. Zij blijven doen alsof het gewoon een ruzie was en alles wel weer goed komt. Zelf ben je daar niet zo zeker van, vooral omdat je ook niet zeker weet of je wil dat het goed komt. Het is nu een week verder en je zit al een half uur naar het scherm van je telefoon te staren.
Evan<3 : Kunnen we praten?
Je kan ook niemand om advies praten, want er is niemand die van de situatie af weet - behalve Roos en Sophia dan, maar aan hun advies heb je niks.
Maud: Oké. Ik ben thuis vandaag.
Je zucht diep, maar weet dat je de goede keuze hebt gemaakt. Je kunt hier toch niet voor weg blijven lopen. Zelfs als jullie nu definitief uit elkaar gaan, moeten er keuzes gemaakt worden. Wie blijft hier wonen? Waar gaat de ander naartoe?
Evan<3 : Ik ben er over 10 min.
Je merkt dat je onrustig begint te worden en je loopt naar het balkon om een sigaret op te steken. Als je de sigaret uitdrukt, zie je Evan al aan het einde van de straat verschijnen. Hij ziet jou op het balkon staan en zwaait. Jij zwaait terug.

Na dat gesprek ging het snel bergafwaarts. Jullie hebben besloten om uit elkaar te gaan. Hij gaf toe dat hij ook al een tijdje zijn twijfels had bij jullie relatie, maar dat hij deze stap niet durfde te nemen. Dat hij eigenlijk achteraf blij was dat jij deze stap hebt durven nemen. Het was een lang gesprek, maar ook een heel goed gesprek. Evan heeft diezelfde avond nog al zijn spullen opgehaald. Jij kon in het huis blijven wonen, maar dat is op dit moment één grote herinnering aan jullie tijd samen. Je hangt sinds die dag alleen maar huilend op de bank of in bed. Roos en Sophia zijn een keer langs geweest, maar daar had je eigenlijk helemaal geen behoefte aan. Je wil heel graag alleen zijn. Toch weet je dat je niet eeuwig thuis kan blijven en dat er een punt komt dat je aan mensen zult moeten vertellen dat jullie uit elkaar zijn. Je besluit om bij je moeder te beginnen. Met trillende handen en terwijl de tranen over je wangen stromen, bel je je moeder op.
"Hey Maud! Tijdje niks gehoord..."
"Hey mam," weet je uit te brengen, voordat je weer begint te snikken.
"Ik kom naar je toe," zegt je moeder enkel en ze hangt op. Je laat je op de bank vallen en trekt je benen op zodat je in foetushouding komt te liggen. Zo blijf je liggen totdat de deurbel gaat. Wanneer je moeder binnenkomt, val je haar direct in haar armen.
"Meissie toch, wat is er gebeurd?" vraagt ze. Dan kijkt ze eens goed rond. "Oh... Is hij...?"
"Weg," snik je. "Hij is weg, mam."
Je hebt een lang gesprek met haar, waarin je haar uitlegt wat er de afgelopen tijd gebeurd is, de ruzie op het balkon en het gesprek een paar dagen geleden. Dan pakken jullie jouw laptop erbij, zodat je ook op social media afstand van hem kan doen. Als laatste haal je het hartje achter zijn naam vandaag op je telefoon. Je ademt diep in en uit. Op een vreemde manier voelt dit goed, maar je weet dat je de pijn nog lang zult voelen. Jullie waren sinds de middelbare school al samen, hij zat een paar jaar boven jou, en hebben al die jaren samen doorgebracht. Het is even wennen, maar het zal beter worden. Dat probeer je aan jezelf uit te leggen, maar het dringt nog niet helemaal binnen.

De weken daarna probeer je langzaam je leven weer op te pakken. Je gaat weer naar stage en naar werk, je spreekt af en toe af met Sophia, die gelukkig bijgedraaid is, eerst op het balkon, maar later ook in de stad, en soms komt Roos mee. Je koopt wat nieuwe dingen voor in het huis, zodat het wat meer van jou is en op een dag word je wakker en voel je je niet meer zo leeg van binnen. Het lijkt alsof je eindelijk begint te helen, op je eigen tempo. Je blijft met een voorzichtige glimlach in bed liggen. Je hoort je telefoon trillen en pakt hem op.
Bill: Haven't heard from you since that night and didn't really have the courage to text you either. Was wondering how you're doing.

Reacties (2)

  • DreamMachine

    Jahoor abo erbij! Eindelijk weer een leuk en goed verhaal over Bill! 😁

    5 maanden geleden
  • Luckey

    Bill je kan der pakken!

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen