Naar aanleiding van deze prompt:
Hoop dat dit een beetje is wat je wilde, misschien niet helemaal as awkward as you imagined.
my friends dared me to kiss a random stranger and you're the first person i saw

"Ik heb Castiel één keer met een vrouw gezien, Sam. Één keer. Het word tijd dat hij weer op date gaat." verkondigde Dean, terwijl hij zijn laptop opende om een nieuwe zaak te vinden.
"Ik denk dat hij dat zelf ook wel kan bepalen. Ik denk niet dat hij er behoefte aan heeft." mompelde Sam, die zoals altijd door een boek aan het neuzen was.
"Je weet hoe Cas is."
"Dus, wat? Wil je een vrouw voor hem zoeken?"
Dean haalde zijn schouders op.
"Ik heb wel een goed idee."

Twee uur later stonden Dean, Sam en Castiel midden in een winkelcentrum. Veel mensen waren er niet, aangezien het midden op de dag was. Maar er liepen genoeg mensen rond. En dat maakte Castiel al een beetje schuchter. Dean had hem verteld dat er een zaak was, maar daarvoor zouden ze toch niet hier naartoe gaan. En daarnaast keek Sam de hele tijd alsof hij chagrijnig was. Er was iets aan de hand, maar Castiel wist niet wat het was.
"Dean, misschien moeten we het gewoon laten." hoorde hij Sam tegen Dean zeggen.
"Ach, Sam, doe niet zo moeilijk. Het is een geintje." antwoordde Dean, nu toch ietwat geïrriteerd.
"Wat is een geintje?" mompelde Castiel, terwijl hij naar de voorbijgangers keek.
"Ik vond dat je al een tijd geen vrouw meer in je bed hebt gehad en dus vond ik het tijd voor je om een nieuwe te vinden."
"Een beetje respect graag." kwam Sam tussen beide.
"Ik heb een leuk spelletje voor je." zei Dean, zonder aandacht te besteden aan Sam. "Ik wil dat je de eerste vrouw zoent die je tegenkomt."
"En dat vinden ze oké?" vroeg Castiel.
"Zeker!"

Het enigste wat Castiel hoorde toen hij op de eerste volgende vrouw afliep, was het geruzie tussen de twee broers. Ergens wist Castiel dat er iets aan de hand was, maar het kon toch geen kwaad om gewoon iemand te zoenen. Of wel?
Castiel zag een vrouw, hazelnootbruin haar met een beetje rood ertussendoor. Bruine ogen die af en toe even snel om zich heen keken. De vriendin, die naast haar liep, had haar arm in de hare gehaakt. Ze was prachtig. Castiel kon dat niet ontkennen.
Binnen een paar stappen stond hij voor haar. Castiel blokte haar op elke manier. En Castiel zag iets in haar ogen wat leek op angst. Toch leunde hij naar voren en kuste haar zacht en snel. De schrok in haar ogen deed Castiel pijn, beseffend dat dit geen leuke grap kon zijn.
Hij deinsde terug, liet de twee erdoorheen.
Ze zag de pijn in haar ogen, maar voor even keek ze om, om naar hem te kijken.

Dagen werden weken terwijl Castiel terug dacht aan het moment met onbekende vrouw. Hij wilde haar nog een keer zien, om sorry te zeggen. Maar hij wist niet hoe hij met haar in contact kon komen. Hij had Sam gevraagd om haar op te zoeken en natuurlijk had hij hem geholpen. Hij had nog steeds spijt dat hij Dean dit had laten doen. Maar er viel niks te vinden.
Dus besloot Castiel terug te gaan naar de plek waar hij haar had gezien. De kans was klein, maar heel misschien kwamen ze elkaar weer tegen en dan kon hij zijn excuses aanbieden.
Hij wachtte daar, tien meter van de plek waar ze elkaar voor het laatst hadden gezien. Drie lange uren, voordat hij besloot maar weer richting Lebanon, Kansas te gaan. Hij stond op, keek om zich heen en toen zag hij haar. Ze liep in haar eentje. Oordopjes in haar oren, lichtjes meedeinend op haar muziek. Hij kon niet anders dan een glimlach vormen.
Er ging enige twijfel door hem heen. Geen idee wat ze zou doen als hij haar aan zou spreken.
"Hey." riep hij toen maar, niet helemaal overtuigend. Maar op de een of andere manier had hij haar toch gehoord. Ze keek op, angstig.
"Sorry, ik moet-" probeerde ze, terwijl ze ergens naartoe wees. Niets in het bijzonder.
"Geef me vijf seconden. Ik kan het uitleggen." zei hij snel.
"Vijf seconden, niet meer." zei ze snel, voordat ze naar hem toe liep en tegenover hem kwam staan.
"Ik moest het doen van een vriend van mij. En ik was zo dom om het echt te doen. Ik moet mijn excuses aanbieden. ik had je niet zomaar mogen zoenen. Sterker nog, ik had je niet staande mogen houden in het openbaar."
Ze keek vanonder haar wimpers op naar hem.
"Ik weet het goed gemaakt." zei ze toen. "Je trakteert mij op een koffie, we praten wat en dan aanvaard ik je excuses."
Castiel dacht er even over na. Hij snapte niet zo goed waarom ze dit precies deed, maar hij wilde ook geen nee zeggen.
"Goed, ja, dat kan geregeld worden."

En dus zaten ze tien minuten later aan tafeltje in de Starbucks. Hij had haar de grootste koffie die er was gegeven en was er daarna achter gekomen dat de vrouw Lieke heette. ze was nog steeds even prachtig als toen hij haar voor het eerst had gezien.
"Dus.. je vriend heeft je dit laten doen?"
"Dean, ja. Hij is- Hij kan soms nogal irritant zijn. Ik begrijp hem nooit zo goed." legde hij uit.
"Het is niet echt normaal om iemand te zoenen in het openbaar, dat weet je wel toch?"
"Nu wel, ja." zei hij meer tegen zichzelf dan tegen haar.
"Ik kan zien dat je er echt spijt van hebt. En dat vind ik fijn. En ik moet je eerlijk bekennen dat ik nog lang over je hebt nagedacht." ze zuchtte en nam een slok van haar koffie. "Ik vond het niet oké wat je hebt gedaan en daarom vond ik het nog erger dat ik maar aan je bleef denken. Mijn vriendin verklaarde mij voor gek. Ook al vond ze dat je er knap uitzag, maar aan de andere kant ook een beetje verwaarloosd met die jas."
"Verwaarloosd?" vroeg hij.
"Haar woorden, niet de mijne."
Ze lachte zachtjes, waardoor hij een warm gevoel van binnen kreeg.
"Ben je terug gekomen voor mij.." ze staarde even naar zijn koffiebeker. "Castiel?"
"Ik moest je nog een keer zien." legde hij uit. "En als je dan boos zou zijn, dan zou ik je laten gaan. Maar ik kon je niet laten gaan, nog niet."

Een half jaar later waren Castiel en Lieke nog steeds in contact. Ze waren al een tijdje samen, officieel samen. Lieke haar vriendin was nog steeds niet helemaal zeker van hun relatie, maar dat hield Lieke zeker niet tegen. Ze was misschien iets te snel voor hem gevallen en nog steeds vond ze het absurd hoe het allemaal gelopen was. Maar ze kon niet ontkennen dat ze gevoelens voor hem had ontwikkeld. Ze had niet kunnen stoppen met aan hem te denken. En daarom was ze stiekem toch wel erg blij geweest toen hij haar had op komen zoeken.
Toen ze Sam voor het eerst had ontmoet, had hij haar verteld dat het allemaal een misverstand was en dat als Castiel haar echt had opgezocht dat voor een echte reden was. Hij vertelde ook dat Castiel was veranderd sinds hij haar had ontmoet. Op een goede manier. En voor Lieke was dat genoeg om hem te vertrouwen. Zeker omdat Sam zo erg te vertrouwen was.

Vandaag zou Lieke Castiel weer zien. En ze was meer gespannen dan normaal. Ze wist niet waarom, het voelde gewoon zo. Misschien omdat hij haar iets moest vertellen. Was ze diep van binnen toch bang dat hij bij haar weg zou gaan? Dat kon bijna niet.
Toen Lieke aankwam op de afgesproken plek zag ze Castiel al staan, maar hij was niet alleen. Ook Sam en Dean waren er. Lieke fronste haar wenkbrauwen en nam een diepe hap adem, voordat ze uitstapte en op Castiel afliep. Ze keek kort naar de twee broers, voordat ze haar lippen op die van Castiel drukte. Meteen verscheen die prachtige glimlach weer op zijn gezicht.
"Hey." zei hij zacht en kuste haar zacht terug.
"Hoezo zijn hun hier?"
Zelfs na een half jaar had Lieke nog niet echt een goede relatie met Dean. Stiekem was ze blij dat hij Castiel er toe had gebracht haar te zoenen, maar aan de andere kant vond ze het niet kunnen en daarom praatte ze liever niet met hem. Nog niet, in ieder geval.
"Ik moet je wat vertellen.." zei hij langzaam.
"Is het erg?" zuchtte Lieke.
"Ik weet het niet. Dat is aan jou om te beslissen." antwoordde hij.
Lieke knikte langzaam, waarna hij met een blik op Sam begon te praten.
"Ik heb je wel eens verteld over Sam en Dean en wat ze doen in het dagelijks leven. Ze vangen en doden monsters. Geesten, demonen, vampieren. Zo gek als je maar kan bedenken."
Hij sloeg zijn ogen neer.
"Ik ben ook zoiets." zei hij toen.
"Een.. monster?"
"Cas is geen monster." zei Sam toen. "Hij is een engel."
Lieke begon langzaam te lachen.
"Je maakt een grapje, niet?" zei ze lachend.
Castiel schudde langzaam zijn hoofd.
"Maar dan ben je goed toch. Geen monster.."
Castiel haalde dit keer zijn schouders op.
"Mijn soort is niet per se goed, Lieke. Ze doen wat God wil en dat is niet altijd de juiste keuze. Ik ben veranderd. Ik ben beter geworden."
"Castiel hoort bij ons. En hij mag dan wat anders zijn. Hij is goed. Hij geeft om mensen. Om ons en nu ook om jou. Misschien nog wel meer om jou dan om ons." legde Dean uit, een kleine glimlach op zijn gezicht.
Castiel knikte en keek Lieke toen weer aan.
"Ik wilde niet langer tegen je liegen hierover. Ik wilde niet dat je er later achter zou komen. En ik weet niet of je nog bij mij wilt blijven en ik snap als je weg wilt. Maar ik hou zo veel van je.."
Dit was de eerste keer dat Castiel dat tegen Lieke had gezegd en Lieke haalde geschokt adem. Een glimlach vormde zich op haar gezicht.
"Ik weet niet wat ik moet denken, Cas. Natuurlijk ben ik bang. Ik weet niet wat dit allemaal inhoud. Maar je hebt laten zien hoeveel je om mij geeft. Keer op keer. Als je me helpt, dan kom ik er wel doorheen. Ik wil je niet opgeven.. niet zo snel. Mijn leven is altijd al chaotisch geweest. Dit kan er denk ik ook nog wel bij."
Zonder iets te zeggen klampte Castiel zich aan Lieke vast. Ze begroef haar gezicht in zijn jas en sloot haar ogen.
"Sorry." fluisterde hij.
"Het is al goed, Castiel." zei ze zachtjes.
Ze keek op, recht in zijn ogen.
"Ik hou ook van jou. En hoe raar het leven dan ook mag zijn, dat is een feit. Wat er ook gebeurd. Ik wil dit samen met jou doen. En al zit ik dagen lang tussen de boeken met jou en met Sam om erachter te komen wat dit allemaal inhoud, dat maakt mij niet uit. Ik wil je niet kwijt, Cas. Hoe gek of anders je dan ook mag zijn. Wij kunnen dit." sprak Lieke hem toe.
Castiel lachte zachtjes en knikte instemmend.
"Ja, wij kunnen dit. Samen."

Reacties (17)

  • Long

    IK HEB ZOVEEL FEELS ALKSLKFJJSLDKF I LOVE IT SO MUCH GOODBYE!!!!!!

    1 jaar geleden
  • Long

    "Ik hou ook van jou. En hoe raar het leven dan ook mag zijn, dat is een feit. Wat er ook gebeurd. Ik wil dit samen met jou doen. En al zit ik dagen lang tussen de boeken met jou en met Sam om erachter te komen wat dit allemaal inhoud, dat maakt mij niet uit. Ik wil je niet kwijt, Cas. Hoe gek of anders je dan ook mag zijn. Wij kunnen dit." sprak Lieke hem toe.
    Castiel lachte zachtjes en knikte instemmend.
    "Ja, wij kunnen dit. Samen."

    DIT IS HET MEEST PERFECTE EINDE SLFSKFJKLSDF IK ZIE MEZELF AL HELEMAAL SAMEN ZITTEN MET HUN TWEE JA WAT EEN GOED LEVEN

    1 jaar geleden
  • Long

    Zonder iets te zeggen klampte Castiel zich aan Lieke vast. Ze begroef haar gezicht in zijn jas en sloot haar ogen.

    GOALS

    1 jaar geleden
  • Long

    "Ik wilde niet langer tegen je liegen hierover. Ik wilde niet dat je er later achter zou komen. En ik weet niet of je nog bij mij wilt blijven en ik snap als je weg wilt. Maar ik hou zo veel van je.."

    HELLO!!!!!!! HAVING A HEART ATTACK

    1 jaar geleden
  • Long

    "Hoezo zijn hun hier?"
    Zelfs na een half jaar had Lieke nog niet echt een goede relatie met Dean.

    IK VOEL mijn eigen haat gewoon in dat woordje hun

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen