Missouri – Springfield


Het geluid van juichende mensen. Gejuich, omdat ik iets voor ze betekende. Ik keek om me heen en zag een schim van haar. Rosalyn het populairste meisje van de school. Haar goud blonde haren glansde als kostbare parels. Haar heldere groene ogen hadden de kleur van gast. Ze kwam mijn kant op. Door het gejuich hoorde ik haar voetstappen niet, maar ik wist dat haar voetstappen elegant en lichtjes de vloer raakte.
Mijn naam klonk luid door de zaal van de massa juichende mensen.
Ik keek door de zalen wie mijn naam zo luid zei, maar ik voelde lichtje tintelingen op mijn blote arm van een vinger die mijn arm streelde.
'Deen!'
Rosalyn stond recht voor me. Ze legde haar handen op mijn schouders.
Haar heldere groene staarde recht in mijn ogen. Haar schitterende ogen leken helder in een minder verlichtte zaal.
Ik leek een glimlach op haar gezicht te zien.
Ze was ook zo mooi. Een lok van haar goudblonde haar viel voor haar gezicht. Ik legde het lang haar oor en kwam dichterbij. Onze lippen waren een paar centimeters van elkaar verwijderd. Net toen ik haar wilde zoende hoorde ik mijn naam weer, maar dit keer heel luid en duidelijk.
Geschrokken werd ik wakker.
'Wilt Deen Sinclair nu eindelijk reageren op mijn vraag?’ vroeg meneer Barker de wiskunde leraar.
Zijn blauwe ogen keken me streng aan. Diepliggende kraaiogen waren duidelijk te zien bij meneer Barker die al over leeftijd was.
‘Wat was de vraag meneer?’
Zijn strenge blik op zijn gezicht vertelde me genoeg. Meneer Barker was niet bepaald een hele vrije en lieve leraar. De kans was zelf groot dat leerlingen in zijn klas moeten nablijven als we niet opletten bij zijn hele saaie wiskunde les.
‘Of jij deze wiskundige algebra som op het bord kan oplossen.’
Ik keek op het bord. De afstand van mijn tafel en het bord was niet heel groot. Ik was paar achter verwijderd, maar toch leek de wiskundige som wazig op het bord. Het lag misschien aan mij. Of ik leek niet helder te zien door de moeilijke wiskundige som op het bord.
‘Graag u antwoord graag.’
‘…Nou, …. Ik.’
‘Ik mag van je hopen dat je deze algebra som kan oplossen zonder moeite. Ik had het ongeveer een kwartier geleden nog aan de klas uitgelegd.’
Ik hoorde een paar lachen op de achtergrond.
‘Moet ik naar het bord toe lopen?’
Een zucht uit ergernis verliet zijn lippen. Alsof ik zojuist een domme vraag had gesteld.
Zelf de rest van de klas begon weer te lachen.
‘Ja, meneer Sinclair.’
‘Wat dacht je hoe je het anders moet oplossen?’
Juist, ja. Het was inderdaad een domme vraag van me. Mijn hoofd leek nog niet helemaal helder nu ik pas wakker was. Ik liep naar het bord toe.
Hij ging met zijn hand over zijn glanzende donker geblondeerde haar die over zijn kale kruim lag.
‘Graag opschieten, ik heb niet alle tijd van de wereld.’
8x – 4 = 3x + 7
Hoe moest ik in vredesnaam die som oplossen? En waarom moest ik die ingewikkelde wiskundige som oplossen. Ik wist zelf niet welke variabel ik moest verschuiven.
Ik probeerde maar het maar op te lossen, ook al wist ik niet hoe ik dat moest berekenen.

‘Dat is trouwens twee, één vijfde.’ Hoorde ik een stem. Ik draaide me om waar het de stem verdaan kwam. Mijn blik gleed naar een meisje voor de klasdeur. Ze had een muts op, maar haar zwarte pony voor haar gezicht waren niet verhuld.
Had ik de klas deur soms niet gehoord?
Bijna de hele klas staarde haar aan zelf de leraar leek verbaast te zijn bij haar aanwezigheid in de klas.
‘De som is heel simpel te bereken. Uiteindelijk kom je uit op x is gelijk aan elf vijfde en dan kom je uit op twee, één vijfde.’
Aan meneer Barker blik te lezen stond hij net zo versteld als ik.
Hoe kon ze die som zo snel berekenen?
‘Wel, dat heb je snel en zelf goed berekent.’ Meneer Barker keek me aan. ‘Je kan weer gaan zitten.’
‘En mag ik vragen waarom jij zo laat bent?’
Ze keek hem aan alsof hij een vreemd vraag stelt.
‘Omdat ik pas een dag hier nieuw ben.’
Haar stem klonk aangenaam en zacht. Ik hoorde een beetje een brutale toon.
Toch had ik een vreemd gevoel hierbij.
Waarom wist ik niks van dat ze pas nieuw was in onze klas?
‘Goed dan,’ aangezien je pas nieuw bent zie ik het door de vingers. Je kan ergens plaats nemen.
Meneer Barker blik was weer naar de rest van de klas. ‘Het lijkt me beter om nu allemaal aan de algebra opgaven te beginnen tot de les voorbij is.’
Waar ik niet echt geen zin leek te hebben. Ik hield zelf niet eens van wiskunde. Ik snapte de nut daar niet van.
Ik schuim om. Naar het nieuwe meisje, die schuin achter me zat.
Druk bezig met haar werk.
Ik kreeg een rilling van dit alles. Er klopte iets niet.
Mijn gevoel vertelde me dat ik haar ooit gezien had, maar van waar? En wanneer.
Ik draaide me snel om toen haar groene ogen me aankeken.

‘Wie is trouwens het nieuwe meisje?’ vroeg ik aan Andy in de kantine in de pauze.
De rest van ons klas keek ons spottend aan op het moment toen ze voorbij ons liepen. Andy en ik werden met nog paar andere nerds en weirdo’s als de ‘losers’ gezien

Zijn grote blauwe ogen staarde me via zijn brilglazen me aan, alsof ik iets vreemds had gezegd.
‘Dat is Carolina. Ze was sinds gister al nieuw.’ Hij ging met zijn haar over zijn blonde pottenkapsel. Het gebeurde vaker dat hij kauwgum of een natte prop papier in zijn haar kreeg in de lessen.
‘Heeft niemand in de klas dat aan je gezegd dat er een nieuw meisje in de klas kwam?’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Ik weet trouwens niet veel over het nieuwe meisje,’ zei hij verder. ‘Wat ik wel weet, is dat ik…’ Hij stopte opeens met het afmaken van zijn zin en keek om zich heen alsof ons niet hoor. Andy was nogal een vreemde jongen.
Het was niks voor niks vreemd dat hij samen met mij en nog paar nerdy personen als een ‘Weirdo’ werden gezien.
Zijn hand was naast zijn mond, alsof hij een heel belangrijke geheim aan me wilt vertellen dat andere niet mogen weten.
‘Dat ze hier pas net verhuist is in deze stadje, Springfield.’
‘Zou ze gelovig zijn?’ vroeg ik.
‘Dat weet ik niet, maar daar kunnen we later achter komen.’
Ik zocht naar een glim van het nieuwe meisje Carolina. Ik zag haar in de verte helemaal alleen aan een tafel met haar lunch. Waarom zat ze daar alleen?
Was ze niet door andere met open armen ontvangen? Of koosde ze ervoor om alleen aan een tafel te zitten.
‘Ze is best wel knap.’
Ik keek Andy weer aan, die zijn blik op haar had.
Dat was misschien waar, maar mijn voorkeur bleef bij Rosalyn.
Rosalyn had iets dat de meeste meisjes op school niet hadden.
‘Ik ga maar weer, aangezien ik het druk heb met de schaakclub, de gleeclub, studie club en het muziekclub.’
Andy pakte zijn spullen en verliet zijn plaats naast mij.
Ik was niet echt bevriend met Andy. De enige reden dat ik met hem om ging, kwam doordat hij de enige persoon was die tenminste nog vriendelijk was tegen alles en iedereen. Ook voor de mensen die veel fouten in het verleden had gemaakt.
Fouten die niet meer gewist konden worden, ongeacht wat voor daden ik allemaal met mijn grote broer had gedaan in het verleden.
Wist ik het dat Springfield zwaar christelijk was.
Mensen in deze niet bijzondere christelijke stad hadden al een negatieve beeld over mijn familie. Puur omdat mijn Maffia familie generatie lang ook uit duistere tijdkeepers bestaan. We werden vroeger ‘de tijdratten’ genoemd.

Ik ging ook maar van tafel en ga Andy wel achterna. Hij zou vast ergens op de gang zijn of buiten, aangezien de pauze nog niet voorbij was. Net toen ik mijn tas pakte en me omdraaide botste ik per ongelijk tegen iemand aan. Met een knal werd de dienblad kort tegen het populaire meisje aangedrukt.
De saus van de pasta op het bord belande op het schone cheerleader pakje. Ze merkte wat er gebeurd was. Van schrik liet ze de dienblad met haar overige lunch op de grond vallen, en knerste tegen de koude vloer van de kantine.
Geschrokken en vuurspuwend keek ze me aan.
‘Jij kleumende kluns, Kijk wat je gedaan hebt,’ flipt ze. ‘Jij hebt mijn cheerleader pakje gerumineerd!’ Zei ze met stemverheffing, waardoor iedereen in de kantine naar ons keek. ‘Weet je wel hoe duur zulke dingen zijn?’
Ik keek naar haar haar witblauw pakje, die vies was door mijn klunzigheid.
Ik wilde mijn schouders opheffen, maar dat leek me niet echt het juiste moment, aangezien ze echt enorm kwaad was.
‘Zeg, luister eens, vriend,’ klonk een lagere stem achter me, die ik jammer genoeg vaak hoorde. Ik draaide me om. Voor me stonden een klein groepje van gespierde footbalspelers. Hun blikken keken me allemaal boos en agressief aan.
‘Jij hebt zojuist mijn vriendin vernederd. En niemand, maar ook echt niemand doet mijn vriendin iets aan,’ zei Troy.
Een van de footbal spelers knakte zijn vingers. Troy liep paar stappen dreigend op me af. Ik keek kort naar de rest van de kantine die naar ons keken. En glim van Rosalyn zag ik van een afstand in de kantine. Ik zag geen enkel expressie dan telleurstelling in haar blik.
‘Zeg stomkop, ik zei wat.’
Ik keek Troy weer aan.
‘Je hebt ech t zien om paar bonken te krijgen zie ik, loser.’
Ik slikte een brok van mijn kil weg. Ik wist nu wat er stond te gebeuren.
‘Het was een ongelukje van jouw vriendin,’ zei neutraal mogelijk, ook al trilde mijn benen.
‘Een ongelukje zeg je?’
Ik knikte angstig.
‘Daar zet ik jou betaald, Deen. En je gaat ervoor zorgen dat je haar cheerleaderpakje terugbetaald, anders.’ Hij sloeg met zijn vuist op zijn handpalm. ‘Zul je elke dag kennis maken met mijn vuist.’
Ik trilde als een rietje. Hoe had ik het zo kunnen lopen. Ik kon zelf niet tegen ze op. Het was drie tegen een. En ze waren veel sterker en gespierder dan ik. Ik was maar hele mager persoon met kippenarmen, die nooit een gevecht had gewonnen. Nooit in mijn leven had ik iets goeds gedaan
Mijn leven was voor me altijd al tragisch geweest. De mensen moesten eens weten. Ik wist dat bijna niemand een shit om me gaf. De pijn en de tegenslagen die ik in mijn leven kreeg raakte ik aan gewend. Van de buitenkant voelde ik geen pijn meer. Ik raakte gewend aan het geweld van de pestkopen, de populaire footballers en soms van mijn broer.


Ik wilde nog paar stappen naar achter nemen, maar ik voelde twee handen bij mijn rug.
‘Je trapt bijna op mijn voeten, Deen,’ zei ze. Ik draaide me weer naar haar om. Ze duwde me uit boosheid, waardoor ik bijna tegen Troy aanbotste.
‘Kijk toch wat je doet, stomkop.’
Hij duwde me op de grond en hij wilde zijn slag gaan slaan met zijn vuist, maar uit een reflex hef ik mijn hand voor me en alles bleef stil.
Maar ook echt alles en iedereen in de kantine stonden stil als standbeelden. Zelf het nieuwe meisje bewoog niet, of wel? Verbeeldde het me of zag ik dat haar ogen knipperde en haar houding lichtjes bewoog? Ik dacht er niet veel over na. Het zal vast gezicht bedrog zijn. Volgens mijn vader was ik toch geen sterke tijdreiziger.
Ik stampelde recht overeind. Ik nam paar afstand van Troy vrienden en zijn vuist en hef mijn voor hem opnieuw. Alles in de kantine draaide met seconde terug. Ik wilde alles van deze gebeurtenis terug spoelen, alsof het nooit gebeurde. De tijd draaide weer gewoon op het moment dat ik wilde. Andy zat weer aan een kantine tafel. En wel voordat hij uit de kantine vertrok.
‘Ze is best wel knap,’ zei Andy naast de plek waar ik moest zitten. ‘Deen?’ Hij keek om zich heen. ‘Waar ben je nou?’
Zijn blik was op mij gericht. ‘Daar ben je. Hoe kon je opeens binnen een flit daar staan, terwijl je nog naast me zat?’
Ik was vergeten om naast hem op de plaatst te gaan zitten. Volgens mij maakte het geen hol uit.
Ik hief mijn schouders op.
‘Ik was volgens mij van plaats gegaan.’
‘Vreemd, maar ik ga maar weer, aangezien ik het te druk heb met de schaakclub, de gleeclub, studie club en het muziekclub.’
‘Ik ga anders wel met jou mee.’
‘Jij zit toch niet in de club waar ik zit?’
‘Wel in de studieclub.’
‘Ooh, dat was waar ook,’, zei hij en we verlieten de kantine weg van de incident zou plaats vinden als ik daar nog bleef zitten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen