Ik schopte tegen de deur van mijn kamer.
Vuile klootzak dat hij was. Ik haat hem!
Hoe kon ik zo stom zijn om Deen een beetje in vertrouwen te nemen in het verleden? Hij was nog steeds een dief, en waarschijnlijk was zijn broer dat ook. Het liefst had ik meer gemene woorden tegen hem gezegd, maar dat had ik niet gedaan.
Het gouden ketting die ik als bijna zes jarige kreeg was voor mij heel kostbaars. Ze gaf me haar ketting voordat ze er niet meer was.
Ik moest er niet aan denken hoe erg ik haar miste. Ik veegde een traan weg van mijn oog. Ik wilde me niet meer zo verdrietig voelen als toen. Niet nu er meer mensen, waarvan ik eerst dacht dat ze me erg dierbaar waren me vaak genoeg in de steek hadden gelaten. Ik besloot mezelf wat afleiding te geven. En niet aan de nare gebeurtenissen van toen te denken.

Die maandag begon school weer. Na paar makkelijke lessenuren en de pauzes er tussendoor kwam geschiedenis aan. Volgens mijn rooster het laatste lesuur. Een opluchting omdat school daarna eindelijk voorbij was, maar ik zat aan de andere kans jammer genoeg er tegen op. Ik zat jammer genoeg opgeschept met die enne klootzak van een tijdkeeper, Deen. Ik had hem de hele dag op school probeerde te vermijden. Ik had bijna de neiging om een middelvinger naar hem te steken. Sorry, wat hij gestolen had was voor mij niet goed genoeg. Ik wilde mijn dierbare gouden ketting terug, begreep hij dat soms niet? Ik liep het geschiedenis lokaal in. Ik legde ik nonchalant mijn tas naast mijn stoel en ging zitten. Het lokaal stroomde vol. Deen wilde naast mijn zitten.
En dat gebeurde jammer genoeg.
De geschiedenis de oude lerares mevrouw Aerkers kwam net de klas in.
‘Goeiemiddag, jongelui. Fijn dat jullie allemaal weer zijn voor mijn lessen.’
De oude vrouw legde het nieuwe geschiedenis onderwerp uit, het was een beetje saai en te gemakkelijk in een. Mijn elleboog zat zelf op de tafel en met mijn hand en elleboog boven de tafel steunde ik mijn hoofd. Het was zo saai.
Ze schreef iets op het bord.
‘Goed klas, aangezien we het hebben gehad over de onafhankelijkheidoorlog in Amerika, en over de koude oorlog van Sovjet-Unie, mogen jullie voor mij betref zelf een geschiedenis onderwerp gaan schrijven als opstel. En dat doen jullie twee aan twee.’
Ik hoorde verschillende reacties in de klas.
Mijn blik was op de donkerblond jongen schuin voor me. ‘Yes, ik mag eindelijk met mijn maat het opstel gaan schrijven.’
‘Ik weet al welke onderwerp ik en mijn vriendin samen gaan schrijven,’ reageerde Georgia voor me.
‘Shit, meen je het? Zeker weer zo lange opstel waar ik totaal geen zin in heb.’
Deen keek bijna liefdevol schuin voor zich uit. Laat me raden hij was verliefd op een van de populaire meiden van de school?
mevrouw Aerkers hief haar hand op, om de klas het zwijgen op te leggen.
‘Maar beste leerlingen, fijn dat sommige enthousiast zijn. En jullie mogen voor mij betref zelf kiezen welke onderwerp jullie met jouw partner samen willen werken. Alles mag, alleen als het gepast is en dat met geschiedenis te maken heeft. En jullie hebben daar een maand te tijd om een opstel te maken van minimaal twintigpagina’s.’
De klas leek bijna onrustig.
‘Maar, jullie mogen niet kiezen met wie jullie samen willen werken. Ik kies voor jullie.’
Rosalyn stak haar hand op. ‘Maar mevrouw, waarom?’
‘Omdat ik anders te veel gedoe heb met leerlingen die telkens met dezelfde persoon samen werken.’
‘Wat maakt het uit dat vrienden met elkaar samenwerken?’ vroeg Finn.
‘Ik wil jullie ook iets een wijze les geven dat het ook bij hoort om samen te werken met iemand die je misschien minder aardig vindt of totaal niks met diegene deelt. Als jullie in de toekomst een baan hebben, dan hoort het er jammer genoeg er ook bij om met een collega samen te werken die je misschien niet echt aardig vindt.’
Ik hoorde Rosalyn nog kort mompelen.
Het was op een fluisterende toon. ‘Als ik maar geen Deen heb.’
‘Precies hetzelfde gedachtes had ik ook over hem. Begreep ook waarom de meeste mensen op school hem niet mogen. Aan zijn criminele activiteiten te ziens soms. Of hij moest me wijsmaken dat hij een kleptomaan was.
‘Geen gezeur meer, jongelui. Het is maar voor een maandje. Langer hoeven jullie het niet van mij verwachten. Ik noem jullie naam met wie jullie samen gaan werken.’ Mevrouw Aekers schraapte haar kil en ging weer verder. ‘
‘Steve en Finn.’
Ik keek die twee aan. Ze konden het blijkbaar goed met elkaar vinden.
‘Georgia en Timon.’
Ze ging zo verder met het benoemen van de namen. Ik dacht dat het erg langzaam ging, aangezien mevrouw Aekers al erg oud was. Uiteindelijk waren er nog vier mensen in de klas over, waarvan hun naam niet gezegd was.
Rosalyn tuitte haar lippen. En volgens mij keek ze zichzelf in de spiegel. Echt een typische modepop. Ook al hield ik niet van tuttige meiden, en wilde ik ze het liefs mogelijk vermijden, maar ik wilde toch beter met haar samenwerken dan Deen.
Ik kruiste mijn vingers.
‘Deen en Carolina.’
Jemig, waarom ik weer!
En ze noemde de laatste twee namen die over was.
Ik stak mijn hand op. ‘Waarom moest ik met Deen samen gaan werken?’
‘Geen gezeur, Carolina. Het is maar voor ongeveer vier weken daarna ben je van hem af.’
Ik wilde protosterren, maar ze hief haar hand op. ‘Het is maar voor tijdelijk,’ zei ze zuchtend. En ze ging met haar gerimpelde hand over haar slaap alsof ze nu al hoofdpijn van me gekregen had.
‘Ik heb anders wel een enorme hekel aan hem,’ zei ik nors en keek Deen brutaal aan.
De rest van de klas reageerde met: ‘Oooh, autsh.’
Deen krom bijna van de reactie, maar dat boeide me niet echt.
Ik pakte mijn spullen en liep naar de deur toe.
‘Waar ga je heen?’ vroeg Mevrouw Aerkers nog naar me, maar ik negeerde haar vraag en met een harde knal sloeg ik de deur van het geschiedenis lokaal dicht.
Als ze maar ook echt dacht dat ik met Deen ga werken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen