Ik keek Carolina nog na die de klas lokaal in ging. Ik hoopte maar dat ze gewoon deed.
Ik ging ook naar het klaslokaal. Ik wachtte wel af of ze nog samen met me wilde werken.
Uren waren verstreken. De bel weerklonk luid door de school. Het was de laatste bel. Eindelijk was school voorbij. Ik verliet het klaslokaal. Gehaast liep ik door de gangen. Ik hoopte maar dat ze niet meteen vertrokken was. Ik moest met haar praten. Drie dagen waren al verstreken. En we hadden ongeveer nog zes en twintig dagen om aan het geschiedeniswerkstuk te werken.
Ik zag haar bij de kluisjes. Ze legde haar boeken van de les terug in haar kluisje.
‘Deen, ik kan je van een verre afstand horen.’
Ik keek haar vreemd aan. Hoe wist ze in vredesnaam dat ik een eind verderop eraan kwam?
Ze keek me kort aan en haalde haar boeken voor haar huiswerk uit haar kluisje.
‘Ik weet dat je me haat van wat ik deed…’ Ik kon mijn zin niet helemaal afmaken.
Ik schrok wanneer ze met een harde knal haar kluisjes dichtdeed. Waar had ze ineens last van?
‘Ja, stop maar met jou sorry, want daar heb ik niks aan.’
‘Ik wilde alleen vragen over de geschiedeniswerkstuk.’
‘Ja,’ reageerde ze opeens.
‘Ja wat?’
‘Ja, stel jou stomme vraag dan.’
Ik keek haar opeens vreemd aan.
‘Ben je soms een idioot? Je wilde me een vraag stellen over de geschiedeniswerkstuk. Ik reageerde alleen ja, van stel je vraag. Jeez, is dat zo moeilijk?’
Ik wilde het vragen, maar ze we me nog voor.
‘En wel opschieten, want ik heb niet alle tijd,’ reageerde ze bits.
‘Wanneer gaan we aan het geschiedeniswerkstuk begonnen? En wilde je dat nog?’
‘Ja,’ antwoordde ze kortaf.
‘Ik dacht dat je….?’
‘Als ik het niet meer wilde, dan was ik ook meteen uit dit gebouw geweest. En ik heb trouwens ook geen andere keuze.’
‘Gaan we nu aan het werkstuk werken?’
‘Ja, maar niet vandaag.’
Ik wilde vragen waarom we niet vandaag kunnen beginnen, maar ze draaide zich om en keek me weer aan.
‘Mijn broer wacht in zijn auto al op me. En we hebben toch alle tijd. Kom kom anders morgen tijdens het studie uur naar de bibliotheek.’
‘Oké, ook goed. Tot morgen dan.’
Ze draaide met haar ogen. ‘Het zal wel. En liep het schoolgebouw uit.
Juist, ik klonk als een idioot.

‘Hey, Deen. Waar ga je heen?’ vroeg Andy die donderdag in de gang toen de pauze begonnen was.
‘Naar de bibliotheek. Ik moet met iemand een geschiedeniswerkstuk maken.’
‘Leuk, waar gaat jullie werkstuk over?’ Ik zag een glim van Troy die me vernietigend aankeek. ‘Aarde aan Deen,’ zei hij, terwijl hij met zijn hand voor mijn gezicht zwaaide.
Mijn blik was weer op Andy.
‘Waar gaat jullie werkstuk trouwens over?’
‘Andy, die moesten we nog maken,’ zei ik alsof hij niet wist dat ik nog iemand anders nog moest begonnen.
‘Ooh, juist ja. Stomme vraag van me. Dan ga ik wel alleen naar de kantine. Ik zie je later,’ zei hij en liep verder door de gang.
Ik keek Troy kort aan. Ik merkte op dat Bradley het vriendje van Rosalyn naast hem kwam staan. Het was misschien hoogste tijd om naar de bibliotheek te gaan. Hopelijk kwam Carolina ook snel. Hardnekkigs werd ik via mijn kraag van mijn shirt naar achter getrokken, en wel op het moment toen ik de bibliotheek in wilde stappen. Ik werd tegen een muur aangeduwd. Mijn achterhoofd deed pijn, doordat mijn hoofd tegen de muur knalde.
‘Ga je ergens heen, Deen de Nerd?’
Mijn zicht voelde wazig. Mijn achterhoofd deed nog steeds enorm pijn.
‘Ik vroeg je wat, loser!’ schreeuwde een bekende stem.
‘Je hebt nog paar klappen van ons te goed.’
Mijn zicht werd helder. Voor me stonden de twee populaire footballers, die me pesten. ‘Voor wat?’
‘Hey, wat moet dat!’
Geschrokken draaide ze zich om. Ik had mijn blik ook omgedraaid naar de woeste bibliothecaresse van de school. Haar donkerrode lippen vormde een dunnen streep. Ze leek er veel strenger uit ook door de vele rimpels op haar gezicht en hoe de vrouw van middelbaar leeftijd eruit zag.
‘Laat dat joch nu onmiddellijk los, anders zwaait er wat.’
‘Met wat?’ vroeg Bradley spottend. ‘Ik ben wel de zoon van de decaan.’
‘Dat kan me niet schelen.’ Ze liep paar stappen naar hem toe. ‘Jullie laten hem nu los, meneer … Anders ga ik het aan jouw vader zeggen dat je weer iemand op school zit te pesten.’
Woest liet hij me los. Ik stampende weg van Troy en Bradley. Ik wreef met mijn hand aan de pijnlijke plek van mijn achterhoofd. Volgens mij had ik het gevoel dat het bloedde, maar ik voelde niks nats en klevig. Het was al een wonder dat ik met bewustzijn niet verloren had.
‘Laat het niet nog een waarschuwing zijn, meneer …, hup nu naar de kantine met jullie.’
De bibliotheektaresse pakte me bij mijn schouder en liet me in haar bibliotheek.
‘Gaat het?’
Ik knikte, ook al had ik pijn.
Ze ging de deur van de bibliotheek dicht doen, maar het werd opengetrokken.
Carolina liep de bibliotheek in.
Ze draaide zich nog heel kort over haar schouder bij de opening bij de deur en keek ons weer aan.
‘Had ik iets gemist?’ vroeg ze.
Ja, heel veel zelf. ‘Niks bijzonders.’ Een leugen voor eigen bestwil.
‘Uh, uhm. Graag de deur dicht. Je bent immers niet in de kerk geboren.
Ze rolde met haar ogen. ‘Ja, ja, juffrouw.’ Ze deed wat ze zei.
Carolina nam ergens plaatste bij me aan tafel. Ze zat nonchalant op een houtenstoel die irritant wiebelde. Naast dat tikte ze nog met een pen op de tafel. Ik had mijn kladblokken, schriften, pennen allemaal bij me en op tafel gelegd.
Alleen vroeg ik me af waarom haar benodigdheden niet op tafel zaten.
‘Over welke onderwerp kunnen we het over hebben?’
‘Geen idee, verzin jij maar iets.’
‘De Franse revolutie?’
Ik hoorde een spottende kreun uit haar lippen. ‘Dat wist ik al, toen ik acht was.’ Haar heldere groenen ogen keken me recht in het gezicht aan. ‘Het is gewoon enorm saai om het er over te hebben.’
‘Maar is dat juist niet…’
‘Sssht?’ Siste de bibliotheek aan haar toonbank.
Ik keek Carolina weer aan. ‘Dat het juist niet beter is om dat te doen, aangezien je daar veel van afweet?’
Ze leunde met haar armen over de tafel.
‘Nee, man. Telkens hetzelfde thema is gewoon hartstikken saai, plus ik verveel me telkens wat ik al weet.’
‘Heb jij dan nog ideeën? Vroeg ik.
Ze haalde haar schouders omhoog.
‘De Amerikaanse burgeroorlog?’
‘Dat speelde zich af ergens tussen 1861 tot 1865.’
‘Dat was geen kennis vraag,’ zei ik lichtjes geïrriteerd. ‘Maar een voorstel.’
‘Lijkt me niks.’
‘Wat dacht je over de hiërarchie uit de geschiedenis?’
‘Dat ken ik al, maar dat klinkt wel oké.’
‘En kan je voor eens ophouden met het irritante getikt met jouw pen stoel?’ reageerde ik beleefd mogelijk, ook al klonk er irritatie in mijn toon.
‘Deen, graag zachtjes praten. Dit is de bibliotheek geen high class theekransje.’
‘Ja, Deen,’ zei Carolina zachtjes op een spottende manier.
‘Goed dan ga we het daar hebben. Ik stel voor, om meer informatie te vinden over dat onderwerp. Lasten we kijken of we hier ergens vinden waar we het over kunnen hebben.’
‘Je doet je best maar.’
Ik naar de grote boekenkasten. Ook al was de bibliotheek twee keer zo groot dan het klas lokaal van de school. Het was niet groter dan de bibliotheek van de stad.

Ik streelde met mijn vingers langst de rug van de geschiedenisboeken toen ik er langs liep. Hiërarchie, Hiërarchie. Waar stonden de geschiedenisboeken waar daar het meest over ging?
Ik stond stil bij de paar titels die me aansprak. Met dikke donkerbruine letters stond op de witte plastic kaft van het boek letterlijk het woord. ‘hiërarchie’ erop. Ik pakte het boek net als de rest van de boek dat waarschijnlijk over het onderwerp ging.
Het boek voelde echt erg zwaar aan. Goed dat ik de laatste tijd bezig was met krachttraining thuis, anders was ik omgevallen van de zware boeken in mijn handen.
Ik liep weer terug naar de zitplaats.
Zat Carolina er nog steeds? In plaats daarvan heeft ze haar voeten op de tafel gedaan, en leunde ze nonchalant op de stoel.
‘Zit je nog steeds hier?’ vroeg ik, terwijl ik de boeken op tafel zette.
Er verscheen een kauwgumbel voor haar mond en knalde geluidloos kapot over haar mond. Ze kauwde de kauwgum opnieuw. ‘Ja, is dat soms een probleem?’
Ik negeerde haar haar brutale vraag. ‘Laten we anders gaan beginnen, stelde ik voor.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen