'Serieus bij jou thuis?' vroeg ik de volgende dag op een dinsdag middag. Ik had Deen al wat verteld wat ik wist over de Duistere Heerser. Hij was er met mij ook eens dat hij vermoedelijk de vijand kon zijn. Ik had hem nog verteld dat hij verbannen was en voor de tweede keer vastzat. Ik kon hem niet vertellen dat een van mijn voorouders die koning was van het lichtrijk des tijd hem opgesloten had. Hij hoefde niet te weten met wie hij te maken had.
'Wacht hier in de struiken.'
'Hoezo?'
'Het huis is namelijk beveiligd. En mijn vader heeft handlangers. Als ze merken dat er een vreemde bij me is dan kunnen ze je misschien wat aandoen,' zei hij ernstig.
Dat klonk als iets fout. 'Wat voor beroep deed je vader eigenlijk?'
'Wacht in de struiken. Op mijn teken kun je komen.'
Ik had meteen koppig geweigerd om naar hem te luisteren en bij hem gestaan, maar mijn gevoel vertelde me dat deze plek niet pluis was als ik me verroerde of opviel. En misschien had Deen gelijk ook nog.
Ik wachtte af in de bosjes. Een glim van Deen verdween bij het hoek van de villa. Ik had zelf nooit gedacht dat hij in zo'n luxe villa woonde. De buitenkant van de villa was wit en bij sommige delen zaten luxe ramen om in de villa het uitzicht van buiten te bekijken. Ik vroeg me af wat zijn beroep zijn ouders deden. Of zijn vader alleen. Bij de andere kant van het witte muurtje, die omringt was om de villa zag ik Deen staan, maar hij stond er niet alleen. Nog een of ander bewaker stond bij hem. Vermoedelijk zaten ze in een gesprek met elkaar. Ik wilde wel weten waar ze het over hadden.
Ik luisterde goed door het overgevoelige geluid.
'Ik weet niet of dat een goed idee is. Jouw vader zal niet zomaar iemand toelaten in zijn huis, vooral als het vreemde zijn van school.'
'Maar het is belangrijk. Ik wilde juist met iemand studeren. Het is voor een geschiedenis werkstuk dat over enkele dagen af moet. Ik vraag alleen een uur. Daarna gaat diegene weg.'
Ik hoorde de bewaker zuchtte. 'Maar je weet dat ik dat wel aan jouw vader moet melden dat je met iemand in huis zit te studeren?'
'Als het moet, maar wil jullie beloven dat je haar geen pijn doet.'
Op de een of ander manier voelde ik warmte toen hij dat ineens zei.
'Haar, met andere woorden als een vriendin?'
Verbeeldde ik me of zag ik Deen blozen? 'Nee, niet haar als een vriendin,' zei Deen nors. 'Ik moet alleen met haar samen werken met het werkstuk meer niet.'
Blij dat hij de waarheid zei, maar toch voelde ik een emotionele steek van binnen. Mijn hoofd was waarschijnlijk niet helder. Zou misschien komen omdat het bijna lengte was.
De bewaker knikte. 'Zoals u wilt. Ik zal het snel mogelijk aan u vader aangeven.'
De bewaker liep verder totdat ik hem niet meer zag en Deen kwam mijn kant op lopen.
'De kust is veilig.' Hij bood me een hand. Ik weiger hem te pakken. Ik kon zelf wel opstaan.
Binnen in zijn huis stond ik versteld van de luxe die er hier was. Het zag er veel luxer en wat groter uit dan ik zelf gedacht had. De tegels van de hal glinsterde. De hal was heel breed. Bij de deur voorbij bevond zich een huiskamer waar een paar bruine leren banken stonden. Daarvoor stond een zwarte salontafel waar weinig spullen op zaten. Dichtbij de muur stond een televisie bij een lange zwarte opberg la. De muren van de huiskamer waren met saaien kleuren behang bruin, berge en een beetje gifgroen. Kleuren die ik als saai beschreef en niet echt in deze dure villa vond passen.
'Wil je trouwens iets te drinken?'
Ik schudde mijn hoofd. 'We moeten toch je weet wel?' Ik durfde niet te zeggen wat we eigenlijk van plan was, bang dat er hier in deze huis camera's waren die ons konden afluisteren.
'Ik weet waar het is.'
'Waar we naartoe gaan zijn er geen Camara's,' fluisterde hij.
Ik voelde een opluchting komen. Hij liep voor het hal door naar de richting waar we moesten zijn.
'Wat voor werk doet hij?'
'Wat? Over wie heb je het?'
'Over jouw vader. Wat voor beroep doet hij? Aangezien jullie in een villa leven en best rijk...' Ik kon mijn zin niet eens afmaken. Uit het niks sleepte Deen me een de beste kamer. Ik schrok toen hij me zachtjes tegen de muur aan duwde. Ik keek hem kwaad aan. Ik wilde iets van zeggen.'
'Ssht,' suste hij om mij het zwijgen op te leggen.
Er drong iets tot me door. Het geluid van voetstappen liepen door de hal voorbij ons. Als we ons niet ergens in de kamer verstop waren, dan waren we zeker betrapt.
'Ik denk dat de kust veilig is,' zei hij zo zacht mogelijk. Bang dat andere hem konden horen, ook al was het zijn huis. Hij deed de deur voorzichtig open en sleurde me naar de hal. 'De kantoor is deze kant op. Ik hoop zelf dat het boek er nog stond.'
Ik stond stil voor een deur. 'En als het er niet meer is.'
'Dan zou mijn vader het gepakt moeten hebben.'
'En dit vertel je me nu pas?' vroeg ik nors.
'Sorry, maar als het boek daar niet meer lig dan kan ik er niks aan doen.' 'Het is te hopen dat het daar nog lag.'
'Ja, die reactie wilde ik juist ook zeggen.'
Was het wel een goeie risico om in het kantoor van zijn vader rond te neuzen? Wat als het boek daar niet meer lag? Of erger nog wat als we betrapt werden. Deze hele gedoe rond het villa leek zo onvoorspelbaar, maar tegelijkertijd ene beetje mysterieus. Deen had nog steeds niet verteld wat voor beroep zijn vader deed, en hoe hij zo rijk was. Het was een poging om te wagen.
'Ik stel voor dat ik de wacht ga sta.'
'Mooi niet,' zei ze. 'jij weet waar het boek ligt, dus jij gaat het halen.'
'Sssht, straks horen de andere ons nog. Ik weet waar het boek ligt, maar het lijkt me juist beter dat jij gaat, want als jij de wacht ga staan dan zal hij juist denken dat we van plan waren om in zijn kantoor zaten te rondneuzen.'
'En andersom werkt wel zeg je?'
'Nou, er bestaat ook een smoes dat iemand op de toilet is. Ik weet waar het boek ligt, Carol. Wees dit keer alsjeblief niet koppig.'
'Ik luister. Waar ligt het boek?' vroeg ze met een zucht.
Ik legde haar uit waar het precies lag toen ik de vorige keer in de kantoor zat.
'Als mijn vader deze kant op komt dan klop ik twee keer tegen de deur aan, dan moet je maken tot je weg komt als het nog kan, zo niet dan moet je gaan verstoppen.'
'En wat doe jij als ik niet weg kan?'
'Ik bedenkt iets om hem wat tijd te trekken zodat je uit het kantoor kan vluchten.'
Ik knikte. 'Afgesproken.'
Ik ging het kantoor in. De kantoor van Deens vader zeg er erg zakelijk uit. Volgens mij was Deen vader advocaat of zijn vader had een eigen zakenbedrijf. Ik liep naar de boekenkast toe waar het boek lag. Volgens Deen was de kaft dik en blauw. Ik streelde met mijn vingers over de ruggen van de boeken die in de boekenkast zaten. Mijn vinger stond stil bij een dunne blauwe boek zonder een titel of iets. Volgens mij moest dit hem zijn. Best klein dan wat Deen eerst beschreef over het boek. Ik pakte het eruit. Ik keek teleurstellend naar het boek. Het was een verkeerde boek die ik eruit pakte. Waar zou het dan moeten zijn? Deen had me niet precies verteld op welke plank het lag. Ik keek goed verder. Mijn aandacht was bij een donkerblauwe leren boek, die zo dik was dat ik zelf vermoedde dat het meer dan vijfhonderd pagina's bestond. Het boek voelde best zwaarder aan toen ik eruit wilde pakken.
Ik schrok van het dubbel geklop tegen de deur. Een paar boeken vielen met een klap op de grond. Ik vloekte binnensmonds. Ik meteen het kantoor verliet dan zal zijn vader het opvallen dat er een paar boeken op de grond lagen. Mijn hart ging te keer. En ik trilde een beetje van de spanning door de adrenaline die bij me omhoog steeg. Mijn handen trilde zelf toen ik de gevallen boeken zo snel mogelijk terug legde.
'Ga opzij, jongen. Ik heb hier geen tijd voor,' reageerde een ander mannen stem. Vast Deen vader. Ik had hier een vreemd gevoel bij. De stem van Deen vader kwam me ergens bekend voor maar van waar? Mijn hart maakte een grote sprongetje toen ik de deurklink van de kantoor hoorde. Ik draaide me met een ruk om. Hij kwam de kamer in. Shit, hoe kwam ik hieruit?

Carolina was zojuist het kantoor in gegaan om het boek te pakken. Hopelijk wist ze waar het stond. Ik had haar vergeten te vertellen op welke plank het boek zat. Ik ijsbeerde bij de deur.
Ik zag een glim van mijn vader die mijn kant op kwam. Naar de richting van het kantoor. Snel klopte ik twee keer tegen de deur.
'Wat doe jij hier?'
Ik draaide me om naar mijn vader. Wat moest ik zeggen?
'...Nou...Ik... Ik vroeg me af of u misschien tijd had, vader.'
'Voor wat?'
Voor wat was een goeie vraag. Ik moest snel iets bedenken, maar wat?'
'Ga opzij, jongen. Ik heb hier geen tijd voor,' zei mijn vader bits.
'Maar...'
Het was te laat. De geluid van de deurklink van zijn kantoor ging open. En hij liep de kamer in.
Carolina zat nog in haar kantoor.
Ik moest snel iets verzinnen zodat ze uit het kantoor kan vluchtte.
'Vader, wacht.'
Hij draaide zich om. 'Wat is er nou? Denk je dat ik alle tijd heb? Ik moet nog paar zaken regelen.'
'Ik snapte iets van mijn huiswerk niet.'
'Ik neem aan dat jij met jouw klasgenoot druk bezig zijn met de geschiedenis werkstuk?'
'Klopt.'
'Nou... Omdat we een soort van vast lopen.'
'Met welke onderwerp van het hoofdstuk?'
Hij liep paar stappen uit zijn kantoor. Eindelijk. Ik zag Carolina, die van haar verstop plek kwam. Mijn hart bonkte door mijn kil van de spanning. Nu moest ik ervoor zorgen dat mijn vader haar niet zag en dat ze uit het kantoor kon gaan.
'Nou over de monarchie uit die tijd.'
Hij liep paar stappen verder door de gang.
'Wat is de vraag?'
'Valt de monarchie in de middeleeuwen onder absolutisme of had de koning weinig macht?'
'Dat zal je moeten weten, aangezien je terug in de tijd kan,' zei mijn vader, terwijl ik me kort achterom keek. Caroline glipte de kantoor uit en liep op haar tenen naar de kamer ernaast. 'Je zou moeten weten dat vorsen hun absolutisme beoefenden in de zeventiende eeuw.'
Ik keek mijn vader weer aan. 'Dat is waar ook. Daar zaten we te twijfelen.'
'Had je verder nog hulp nodig?'
'Nee, we weten het nu wel,' antwoordde ik.
Ik liep verder en deed alsof er niks aan de hand was. Mijn hart ging nog steeds te keer.
Ik durfde me pas om te draaien wanneer ik zeker wist dat ik de deurklink van zijn kantoor hoorde. Ik draaide me om. Caroline liep snel op me af.
'Heb je het?' vroeg ik zachtjes.
'Ja, het zit in mijn tas.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen