'Hey, Deen.'
Ik draaide me om naar het aangename stem. De stem van mijn crush Rosalyn. Ze stond juist voor me. Haar goudblonde haren straalde zoals altijd. Ze had een lichtpaarse haarband op, waarvan paar plukken langst haar gezicht waren. Ze keek me met groene ogen aan. Groene ogen die leek te schitteren en die me gek genoeg ook moest denken aan Carolina, dat best vreemd was. Ik veegde die gedachtes van haar aan de kant.

Van binnen voelde ik kriebels die aangenaam aanvoelde.
'Hey,' reageerde ik terug. Ik klonk erg verlegen. En mijn wangen voelde warm aan.
'Over...'
'Nog een vraagje,' zei ik opeens. niet wetend dat ze tegelijkertijd iets zei. 'Ga jij maar eerst,' zei ik.
'Nee stel jij je vraag maar eerst.'
'Weet jou vriendje dat je met mij praat?’ Ik dacht eerst dat ze niet van Bradley met andere jongens mocht praten, behalve als hij haar toestemming op gaf. Een rare afspraak dat nergens op sloeg. Als iemand in een relatie zit, dan moest diegene wel onder andere weten dat er geen spraken van overspel hoeft te zijn als iemand van het ander geslacht kort met elkaar zaten te praten.
'Nee, maar ik ben naar je toe gekomen omdat ik wil zeggen dat je best oké bent.'
Mijn hart maakte een sprongetje. Meer kriebels leken bij me los te komen. Misschien was Rosalyn voor mij meer dan een crush. Ik besefte dat ik verlief op haar begon te worden.
'Ik wilde nog zeggen dat je best vaak hele hoger cijfers haalt bij geschiedenis. Je moest vast echt veel weten over de geschiedenis.'
Mijn hoofd werd warm. 'Ja, dat klopt, bedankt.' Ze moest eens weten.
'En ik vroeg me af... Of je…’ Ze maakte haar zin niet af. In plaats daarvan keek ze kort op de grond en ze beet op haar lip.
'Vertel het maar, Rosalyn.'
Ze zuchtte en keek me weer aan. ‘Ik wilde vragen of we misschien eens samen kunnen werken met geschiedenis, aangezien je met het vak best slim bent. En je had best een hele goeie cijfer van mevrouw Aerkers gekregen.’
‘Rosalyn, je weet toch wel dat de rest van de lessen en de geschiedenis opdrachten individueel moeten maken?’
‘Dat klopt.’ Ze streelde met haar vingers kort over mijn arm. ‘Maar het zou fijn zijn als je eens aan mevrouw Aerkers vraagt of we een keer samen kunnen werken.’
‘Graag zelf.’
Ze beet weer op haar lip.
Ik friemelde nerveus met mijn vingers niet wetend wat ik verder moest zeggen.
‘Misschien kunnen we…’ Ze had niet eens haar tijd om haar zin af te maken.
Met een klap werd ik tegen de kluisje aan geduwd.
‘Wat doe jij zojuist bij mijn vriendin?’ siste Bradley van woedde.
‘Bradley, stop!’ schreeuwde ze met stem verheffing. De aandacht was naar ons gericht. Sommige bijna in een half kring te kijken naar de drama.
Hij draaide zich kwaad naar Rosalyn om. ‘Nee, geen enkel jongen praat met mijn vriendin, en vooral niet met zo’n kneusje.’ Hij had zich weer naar me omgedraaid.
Ik hoorde zelf gegrinnik van de beledigende woorden die Bradley zojuist tegen me zei.
Hij had mijn shirt vast en trok me naar zich toe. Zijn vuisten waren wit van de woedde.
‘Niemand, maar ook echt niemand komt aan mijn vriendin!’
‘Ik had haar niet eens aangeraakt, we praten alleen over de geschiedenis les meer niet.’
‘Dat geloof ik helemaal niks van. Ik wist wat je bij haar doet.’
De masse leerlingen die om ons heen stonden riepen om het gevecht in koor.
Rosalyn pakte hem bij de arm. ‘Bradley stop, bijna de hele school kijkt naar ons. Hij heeft niks verkeerds gedaan. En hij heeft ook gelijk. We spraken alleen over de geschiedenis en de samenwerking met geschiedenis, zodat ik, ik bedoel Deen en ik goeie cijfers kunnen halen.’
‘Voor deze keer zie ik het door de vingers, loser. Maar als je maar iets met mijn vriendin heb. Reken er maar op dat je een blauwe oog krijgt.
Bradley liet me los en duwde me op de grond.
Het geluid van gelach van paar toen ik onhandig op de grond viel.
Rosalyn keek me nog verontschuldigend aan en liep met Bradley door de gingen voorbij mij.
De rest van de leerlingen gingen ook verder, alsof dit alles nooit gebeurd was.
‘Dat hij het lef heeft om jou zo te behandelen,’ reageerde Carolina boos. Ze schopte haar taf op de grond tegen de kluisje aan en keek me aan. ‘Je zou echt voor jezelf moeten opkomen, hoe hij en zijn vrienden jou telkens behandeld. Als ik een jongen was en ze behandelen me zo dan heb ik ze een voor een op de grond gevloerd en ze laten voelen dat ze met een heel verkeerd persoon te maken hebben.’
Ze bood me een hand. Ik pakte haar hand aan, die zacht aan voelde.


‘Waarom werd Bradley ineens zo agressief?’ vroeg ze na schooltijd in de gang.
‘Waarschijnlijk omdat die klootzak denk dat ik met zijn vriendin Rosalyn zat te flirten.’
Ze keek me met groene ogen aan. De ogen, die ik telkens met Rosalyn vergeleek. Alleen hadden haar ogen bijna de kleur van gras en zonneschijn ineen, en er zaten meer glinsteringen in haar groene ogen.
‘Maar wat gebeurde er?’
‘Rosalyn kwam naar me toe en ze had het ineens over of we eens samen kunnen werken met geschiedenis, aangezien ze best onder de indruk leek dat ik hoger cijfers haalde.’
‘Als je het mij vraag, klinkt het eerder erg verdacht.’
‘Met wat verdacht?' vroeg ik, ook al klonk ik nors dan ik bedoelde.
‘Rosalyn kwam ineens na je toe en wilt opeens met jou samen werken, nadat je de zoveelste hoger cijfer haalt voor geschiedenis. Klinkt dat voor jou dan niet verdacht?’
‘Nee, met wat moet het dan verdacht zijn?’
‘Denk goed na, Deen. Ze kwam opeens naar jou toe, alsof ze je hulp hard nodig heeft zodat haar cijfers voor geschiedenis omhoog kunnen worden. Het klinkt voor mij eerder alsof ze je gaar gebruiken.’
‘Helemaal niet,’ reageerde ik boos. ‘En je kent haar niet eens. Dat zou ze nooit doen. Ze is een van de liefste meisjes van de school. Ze is bescheiden, beleefd en ze is een christen.'
'Omdat ze een christen is denk je dat ze zoiets nooit in staat zal zijn?'
'Ook, maar ook omdat ze tegen bijna iedereen wel vriendelijk en beleefd is.'
‘Ze ziet er misschien schattig uit omdat ze blond is, populair en erg geliefd is voor de rest van de school. En…’
Ik viel haar in de reden. ‘Ik denk dat je jaloers op haar bent.’
Ik hoorde een cynische gesnuif van haar. ‘Denk je nou echt…?’
‘Ja, nogal, maar weetje, Carol. Ze is wel het enige meisje waarvan ik een oogje op heb en nauwelijks iets negatief over haar hebt ontdekt. En dat vergeleken met jou,’ snauwde ik.
‘Fijn, dan trouw jij toch met dat wicht, jij klootzak. Hopelijk krijgen jullie ook vreselijk uitziende en misselijkmakende kinderen zoals jullie twee,’ snauwde Carolina terug. ‘Maar kom dan niet stom zitten te zeiken dat ik gelijk heb dat ze jou gebruikte.’ Met die woorden draaide ze zich om en liep weg.
Het was avond.
Mijn vader was volgend mij boos op mij toen ik hem lastig had gevallen met de vraag. Mijn vader had me verder niks gevraagd, behalve hoe het met de geschiedenis werkstuk ging. Ik was na het eten meteen naar mijn kamer gegaan.
Ik zat te twijfelen, of ik terug in de tijd kon of mezelf hier in het heden vermaken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen