'Hey, hoe is het trouwens?' vroeg ik beleefd terug.
Ze zuchtte diep. 'Niet best. Ik had heel lang getwijfeld of ik dit moet zeggen.'
Mijn hart ging te keer. Wat zou ze gaan zeggen? Ging ze eindelijk tegen mij vertellen dat ze hetzelfde voelde wat ik voor haar voelde? Zou ze eindelijk single zijn, omdat ze ontdekt had dat Bradley de grootste eikel van de school was? Of zou er iets anders aan de hand zijn?
'Ik had het gister met Bradley uitgemaakt.'
Serieus meende ze dit nou? Van binnen leek ik te enthousiast en verrast. Vreugde leek er in me op te komen, maar ik bleef neutraal.
'Echt? Waarom dan als ik mag vragen?'
'Nou, als eerste gedraagt Bradley de laatste tijd vaak afstandelijk tegen mij, vooral omdat ik heel soms met jou omga en samen werken met geschiedenis. Hij snapt dit alles nog steeds niet.'
'Ik snap het wel.'
'Bedankt, fijn dat er tenminste iemand is die mij begrijpt. Maar de reden dat ik nog met Bradley ben komt omdat mijn vader zo'n een grote indruk op hem heeft. Mijn vader is een zakenman en heel streng christelijk. En hij denkt dat Bradley wel een braaf jongen is en wacht tot na het huwelijk, maar ik weet onder ander wel beter.'
Er drong iets tot me door. ‘Ik had jullie twee eergister voordat de les begin nog zien zoenen,’ floepte ik er ineens uit.
‘Dat zou misschien kunnen, maar zoals je nog moet weten is dat ik nog steeds van hem hou, maar niet als mijn vriendje. En ik voelde me op een gegeven moment er ook niet goed bij. Mijn vader weet niet eens dat hij geen maagd is, en hij had ook vaak bij mij zitten te klagen dat hij niet langen kon wachten om met mij in bed te duiken.’
Ik keek haar verast aan. ‘Had je het al…?’
‘Nee, ik ben nog steeds maagd. En ik moet wachten tot na het huwelijk zoals in de bijbel staat. Dat is ook iets dat mijn familie van me verwacht. Misschien raar dat tegen jou te zeggen. Vooral tegen iemand die ik pas net beter weet leer kennen.’ Ze keek schuim omlaag. ‘Maar ik denk dat ik toch geen kans meer maakt, aangezien…’
‘Tuurlijk mag je nog steeds een kans. En ik… Nou… Als ik een vriendin had en ze vertelde mij dat ze nog maagd moet blijven dan wacht ik wel tot na het huwelijk.’
‘Echt fijn dat je zo’n gentelman ben, Deen. Weetje, je bent echt anders dan de meeste jongens op school.’
Mijn wangen werden warm van het blozen. ‘Bedankt.’
De schoolbel weerklonk door de gang. ‘Ik moet gaan, ik zie je tijdens de geschiedenis wel,’ zei ze. En ze verliet de gang en liep naar het klaslokaal waar ze moest zijn.
Ik staarde haar nog aan.
Misschien maakte ik nog steeds een kans om haar te winnen.
'Binnenkort is er een schoolfeest, weet jullie of jullie meegaan?' vroeg Georgia tijdens de les Engels.
'Ik weet niet, maar als ik kom dan ga ik mijn vriendin vragen of ze met me mee wilt naar het schoolfeest.'
'Graag stilte klas,' zei de leraar Parks, die de klas in kwam. 'We gaan het hebben over de romantiek in de literatuur wereld. Zoals jullie weten eindigt de genre romantiek altijd goed af met de personages.'
'Meneer, maar over Romeo en Julia, waarom liep het bij die verhaal niet goed af?'
Ik hoorde hem zuchtte. Het was wel een typische zucht van hem, alsof hij geen zin had om het allemaal uit te leggen. 'Omdat het een tragische verhaal is, en dan eindigt het meestal niet goed af met de hoofdpersonages.'
De leraar legde verder uit over de Engelse literatuur, totdat de bel ging en de les over was. Ik moeste Engels literatuur gaan lezen, en ik had de keuze van ...
Ik hield zelf niet echt van lezen, vooral niet echt van boeken dat in de genre valt van: Romantiek.

'Hey, Carol. Ga je ook naar het schoolfeest?'
'Bedoel je het schoolfeest waar vooral de bovenbouw heen gaat?'
Ik knikte.
'Nee dankje, aangezien ik door geen enkel jongen nog gevraagd ben.'
'Juist ja,' zei ik en ik ging met mijn hand over mijn donkerbruine haren. 'Zou je wel mee naar het schoolfeest gaan als je gevraagd zou worden door een jongen?'
Carolina wangen werden rood van het blozen. Misschien schaamde ze zich dat ik die vraag stelde, of ze was stiekem verliefd op een jongen op school. Ik wist het zelf niet zeker. Carolina gevoelens kunnen soms erg mysterieus zijn.
'Ja, ik zou dan graag naar het schoolfeest willen,' antwoordde ze.
'Mooi, dan hoop ik voor je dat diegene waar je een oogje hebt je zal vragen.'
Caroline keek me teleurgesteld aan en ik zag ook een beetje boosheid in haar blik, maar ze zei niks terug.
'Ik weet niet of ik die juiste zet met zetten. En ik durfde het niet te zeggen, omdat ik bang bent dat ik afgewezen word.'
'Maar je kan het tegen me zeggen. Ik ga je niet oordelen.'
Deen keek me met een glimlach aan. 'Bedankt, dat je daar nieuwsgierig bent. Ik hoopt zelf dat Rosalyn ja gaat zeggen als ik haar vraagt om naar het schoolfeest te gaan, aangezien het net uit is tussen haar en Bradley.'
'Weetje, laat maar. Je doet maar. Dit is gewoon zinloos,' zei ze kortaf.
'Ik keek haar nog steeds niet begrijpend aan.
'Vraag haar dan als ze ja wilt, ik heb wel iets beters te doen met mijn tijd dan naar die stomme schoolfeest te gaan,' reageerde ze bot.
Wat had ze ineens? Ik hield mijn schouders op. Ze had vast last van haar maandelijkse problemen.


Carolina leek zich nogal terug te trekken als Rosalyn bij me kwam staan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen