Mijn hart leek ineens een sprongetje te maken toen ik Carolina aan kwam lopen. Ik wist niet wat ik er zelf van moest denken, maar ik leek vanbinnen wel blij om haar hier te zien. En ik dacht zelf dat ze niet kwam komen. Ze deed de laatste tijd minder bot tegen me en was zelf vriendelijker tegen me. Waarschijnlijk omdat we goeie vrienden van elkaar begonnen te worden.
Ik was haar best dankbaar dat ze opeens Bradley, Troy en de andere football leden begon af te leiden en mij hieruit haalde van het geweld dat ze bij mij wilde doen. Ik liep gehaast weer naar Rosalyn toe.
'Waar zijn de punch die je zou geven?'
'Shit, ik was het helemaal vergeten, ik was afgeleid door iemand en door het geklets. Ik ga ze wel snel halen,' zei ik. En ik wilde weer gaan, maar ze pakte me bij mijn arm.
'Nee, Deen. Vergeet de punch maar.
Ik heb toch niet echt dorst.' Ze keek met haar groene ogen recht in mijn gezicht aan. De groene ogen dat verlangens bij me opwekte. 'We kunnen beter gaan dansen op de dansvloer,' stelde ze voor.
We danste nog verder op de muziek die gedraaid werd. Op een gegeven moment kwam er een sloom romantische muziek. De rest op de dansvloer gingen met elkaar schuiven.
Ik leek het bijna benauwd te hebben.
Rosalyn had haar handen op mijn schouders gelegd en keek me liefdevol aan. Ik pakte haar bij de heup. Dit is voor mij het eerste keer dat ik dit met een meisje deed. Ik wist zelf niet wat ik verder moest verwachten met dit alles. Ik keek op de grond en hoopte dat ik niet per ongelijk op haar voeten ging staan, dat in mijn geval wel zou gebeuren. Ze pakte me bij mijn kin, waardoor ik haar weer recht moest aankijken. Recht in haar stralende groene ogen.
Maar ze leken niet zo stralend als de ogen van Carolina, waar ik de laatste dagen vaak aan dacht. Ze leken minder helder en zaten minder glinstering in haar groene ogen dan van Carolina. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik wist zeker dat het niet door Rosalyn kwam. Kriebels borden bij me op. Rosalyn kwam met haar hoofd steeds dichterbij. Dit was het moment dat het ging gebeurden.
Het moment dat ik enthousiast zou zijn, omdat ik er al jaren van haar verlangde. Toch leek ik vanbinnen niet enthousiast. Mijn hoofd was ook dichterbij gekomen. Ik voelde haar lippen op de mijne drukken. Ik leek niks te voelen van de zoen die ze me gaf.
Het leek alsof er iets in mij ontbrak, terwijl dit de mooiste avond van mijn leven moest zijn. Ik deed mijn ogen tocht dicht en probeerde haar kus te beantwoordde. Ik probeerde te genieten, toch voelde hier bijna niks van.
Gedachtes van Carolina kwamen opeens bij me op. Ik besefte dat de gevoelens door haar kwamen als ik aan haar dacht. En ik wilde het zelf niet geloven, bang dat de gevoelens voor Rosalyn voorgoed uit mijn zicht verloren zou gaan. Ik liet Rosalyn los en keek haar bijna hijgend aan.
Bij de deur opening van de gymzaal zag ik Carolina de gang toe lopen. Volgens mij leek ze overstuur had ik het gevoel.
Net toen ik achter haar aan wilde gaan pakte iemand bij mijn arm. Ik draaide me weer om naar Rosalyn. die vol enthousiasme naar me keek.
‘Je zoent best wel goed,’ zei ze stralend. ‘Je had het vast al een meisje gezoend.’
‘Nee, dit was mijn eerste keer.’ Ik staarde naar de deur.
‘We kunnen misschien…’
Ik keek Rosalyn. ‘Nu niet, Rosalyn. Ik moet even achter iemand aan,’ zei ik. En verliet de gymzaal ook. Ik liep door de gangen. Als het goed was zou ze nog niet het school verlaten. Dat hoopte ik. Ik haastte me de hoek om van de gang. Waar zou ze toch zijn? Ze zou ze toch het school verlaten hebben? Alleen was de vraag hoe ze hier naartoe was gegaan? Ze had nog geen rijbewijs. Dat wist ik wel zeker, aangezien ze nog maar vijftien was. En het openbaar vervoer in de avond rijden nu om het uur.
Ik stopte van het geluid van gesnikt. En wel voor de meisje toilet. Hier zou ze moeten zijn. Het gesnik klonk luider bij de deur. Ik klopte tegen de deur van het dames toilet aan.
Het was plots stil.
‘Carolina, zit je daar?’
Er viel een hele korte stilte.
‘Ga weg, je kan me toch niet helpen,’ snikte ze verder.
‘Wel, Carolina. We zijn vrienden. Je kan bij mij altijd terecht. Dat weet je onder ander wel?’
‘Nee, deze avond niet. Sodermieten op, Deen. Ik hoef je niet meer.’
Ik leek een beetje in schrok te zijn van Carolina woorden.
‘Carolina, ik…’
‘Je hoeft niks te zeggen, Deen. Ik zag je zojuist zoenen met dat wicht Rosalyn,’ reageerde ze brutaal. ‘Het boeit me niet meer dat ik jou vriendin nu hebt beledigd en of je niks meer met mij te maken wilt hebben. Het maakt voor mij helemaal niks meer uit. Ik wil hier gewoon weg van het stomme feest en van deze rot plek.’
De deur van de meisjes toilet ging open. Carolina kwam uit de deur.
Haar ogen waren rood van het huilen en gleed een traan zojuist op haar wang. Ze veegde het snel weg.
Ze wilde snel uit de voeten maken, ik hield haar tegen.
‘Hey, Carol, gaat het?’ Ik wilde haar omhelzen. De deinsde achteruit van elk aanraking.
‘Het hoeft niet, Deen. Ik ga naar huis. Ik wil even alleen zijn,’ zei ze.
Ik keek haar nog na door de schoolgang.

Nadat ze uit mijn zicht was besloot ik weer terug te gaan naar het gymzaal waar het school feest nog steeds was.
Hopelijk was Rosalyn nog in de gymzaal daar te wachten. Ik liep weer de hoek waar ik zojuist naar toe was gegaan. Ik stond bij de kluisjes stil toen ik twee bekende gedaantes schuim voor me zag.
Wat moest Bradley nou weer?
‘Nee, Bradley. Wacht even.’ Hoorde ik Rosalyn stem.
‘Niks wacht even. Denk je nou echt dat ik niks door had?’ reageerde Bradley bits. ‘Het was nog niet eens een week geleden uit tussen ons.’
‘Klopt, want de relatie tussen ons ging er toch niet beter op. En ik voelde me hierdoor niet goed bij.’
Ik hoorde een cynische gesnuif van Bradley. ‘Al toen je zogenaamd met dat kneusje samenwerk tijdens geschiedenis werd ons relatie al minder goed.’ Woedde bordde in mijn op hoe Bradley zoiets over me zei. ’Totdat je het met mij uitmaakte. Volgens mij ben je verliefd op hem. Ik kan gewoon zien hoe hij naar jou staar. Jij vindt hem leuk, Rosa. Nog leuker dan ik ben.’
‘Nee,’ zei ze kortaf. Ik voelde hierdoor een steek bij me opkomen. Dat was een nee dat ik van haar niet hoorde. Net toen we zojuist nog met elkaar zaten te zoenen.
‘Het lijkt er anders wel op. Ik heb jullie twee daar nog met elkaar zien zoenen.’
‘Dat klopt, Bradley, maar je hebt mijn hele waarheid nog niet gehoord.’ Er viel ene hele korte stilte. ‘Ik had misschien wel een keer tegen je gezegd waarom ik met Deen samenwerkt.’
‘Omdat jouw cijfers tijdens geschiedenis erg laag waren.’
‘Ja, klopt. En als het zo doorging dan zou ik niet doorgaan. En hoe hard ik mijn best ook deed. Deen was mijn enige oplossing om mijn cijfers omhoog te krikken.’
Ik voelde weer een stomp in mijn hart. ‘Luister, wat ik voor jou voelde was niet te vergelijken wat ik in Deen zie. Deen is een hele aardige jongen, maar ik heb soms heel erg veel medelijden met hem, aangezien hij vaak als de loser van de school wordt gezien.’
Mijn knokkels werden wit van e woedde. Was dit wat ze van me zag? Ze gebruikte mij gewoon.
‘En daarom zoen je ook nog eens met hem?’
‘Ja, ik wist zelf niet wat me bezielde. Ik twijfel zelf ook ik iets voor hem voel.’
Ik had nooit met haar moete zoenen.
‘Weetje, Rosa. Vergeet het maar.’
‘Vergeet wat?’
‘Dat we iets hadden. Het is beter dat ik ook nooit meer een relatie met zo’n iemand heb.’ De laatste woorden sprak Bradley Minachtend. Ook al was hij de grootste klootzak die ik kende, ik was het dit keer met hem eens.
‘Je kan beter met Deen een relatie opbouwen, aangezien je twijfelt of je voor hem voelt en jullie beter bij elkaar passen.’ Met die woorden liep Bradley weg.
Ik hoorde Rosalyn zijn naam nog noemen. Ik ging er ook ervan door. Uit deze school gebouw naar huis. Carolina had de hele tijd al gelijk over haar. En ik was te verblind om het te geloven. Ze had gelijk dat ze me misbruikte tijdens geschiedenis. En ze had vooral gelijk dat ze een wicht was.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen