Louis glimlachte “ik heb nog heel veel foto’s om het verhaal kracht bij te zetten”.
“Zullen we dat voor een volgende keer bewaren? Mijn hersenen voelen zich inmiddels echt gefrituurd” vroeg ik grinnikend.
Louis lachte “sure. Ik hoop dat je iets aan alle informatie hebt”.
Ik knikte “jawel, maar het haalt niet weg dat ik langzaamaan ietwat bang begin te worden voor Violet”.
“Bang? Ze doet je toch niets aan hè?” vroeg Louis hoewel ik hem nog verteld had dat ze me geen pijn deed.
“Nee, maar ze laat me ook niet met rust” gaf ik toe.
“Moet ze niet binnenkort weer werken bij dat hotel?” vroeg Louis.
Ik keek hem fronsend aan “hoe weet jij dat?”
Louis grinnikte “oh we zijn full-on stalker modus gegaan”.
Ik trok een wenkbrauw op “om mij te vinden?”
Louis knikte “ja natuurlijk. Ik deed zelf geen oog dicht en Gemma al helemaal niet”.
Ik voelde me geflatteerd door alle moeite die ze er in gestoken hadden. Gemma was me gelukkig niet vergeten. Ze gaf nog om me.
“Ze moet morgen weer werken” vertelde ik aan Louis.
“Is ze ooit vroegtijdig thuis gekomen?” vroeg Louis me.
Ik schudde mijn hoofd.
“Dan kom je toch gewoon eventjes langs? Ik kan je wel oppikken hier in het park” zei hij.
Ik wou hem zeggen dat ik er nog even over na wou denken en het hem zou laten weten, maar ik had geen telefoon. Was dit het moment waarop ik Gemma weer kon zien en spreken? Ik moest meer antwoorden krijgen. Ik wou meer weten. Gemma was de volgende stap. Samen met de foto’s. Het was een aanbod dat ik maar zo niet kon laten gaan, gezien ik anders nog langer geïsoleerd op de slaapkamer van Violet zat.
“Oké, maar ik ben wel nerveus” gaf ik toe.
Louis liet een enthousiaste piep horen en schraapte zijn keel om weer wat serieuzer te klinken.
“Geen zorgen, we doen gewoon waar jij aan toe bent. Als dat alleen koffie drinken in stilte is, terwijl iedereen elkaar aan staart, is dat ook prima”.
Ik grinnikte “nou ja, dat is niet per se mijn beeld van de ideale middagbesteding”.
Louis haalde zijn schouders op “ik weet niet tot in hoeverre je hobbies veranderd zijn”.
“Ik weet het ook niet. Ik weet niet meer wat mijn hobbies waren” gaf ik toe.
“Je gaf graag les op NYU en je kookte ook graag. De rest van de informatie bewaren we wel voor een ander moment”.
“NYU? Leraar?” vroeg ik ietwat hysterisch.
Louis schrok er ietwat van.
“Sorry, heb ik te veel gezegd? Heb ik iets verkeerd gezegd?” vroeg hij zacht, terwijl hij nerveus met zijn vingers speelde.
“N-nee ik moet het even laten bezinken. Violet is morgen rond tien uur in de ochtend wel weg, zie ik je dan? Dan heb je tegelijkertijd de tijd om uit te slapen” plaagde ik.
Louis legde zijn hand op zijn hart, zogenaamd verontwaardigd.
“Sure, dan zie ik je morgen om 10 uur.. Hier bij de boom?”
“Ja, bij de boom” bevestigde ik.
Ik kwam overeind en klopte het gras van mijn broek af “ik moet nu echt gaan, voordat ze me door heeft”.
Louis knikte “tot morgen”.
“Tot morgen” zei ik glimlachend, waarna ik naar het looppad liep en zo snel mogelijk terug naar het appartement ging. Ik wist niet hoe laat het was, maar ik wist wel dat ik daar wel een tijdje gezeten had met Louis. Ik wist nog niet hoe ik Violet liet zien dat ik nog nergens was geweest. Ik kon niet weer in bed stappen want ik was niet moe. Naar het plafond staren terwijl zij sliep zag ik ook niet zitten. Ik kon het beste maar gewoon op de bank gaan zitten en zeggen dat ik al even wakker was. Ja, dat was het plan.
In een vluchtig tempo liep ik naar de deur van het gebouw en opende ik deze met de sleutel. Vervolgens liep ik naar de juiste verdieping door middel van grote passen in het trappenhuis.
Ik stak voorzichtig de sleutel in het slot van de voordeur en draaide deze om, niet verwachtende dat ik een nijdige blik tegenmoet zou komen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen