Het weekend had ik niks meer van Carolina gehoord. Ik had haar zelf probeerde te bellen, maar ze nam niet op. Of ik kreeg zijn broer aan de lijn, die niet bepaald erg vriendelijk klonk. Volgens hem had ik haar enorm overstuur gemaakt vrijdag avond tijdens het schoolfeest?
Hoezo zou ze...? Er kwamen kriebels bij me naar boven. Mijn wangen voelde warm aan als ik aan haar wel bekende ogen dacht. Ik moest met haar praten. En me verontschuldigen. Ze had de hele tijd al gelijk over Rosalyn. En ik was verblindt door de verliefdheid. Ik moest misschien eens langs gaan bij Carolina huis en vertellen van de misverstanden tussen ons. Ik hoopte zelf dat ze daarna nog met me om wilt gaan. Ik had haar nodig. Niet omdat ze slim was en ook nieuwsgierig was over de duistere Heerser, maar ook omdat ze iets had dat ik bij de meeste meisjes niet zag. Ze had lef, was pittig en hield zich niet met tuttige zaken bezig. Maar ze had ook nog iets bijzonders aan haar, maar dat kon ik niet meteen bijkomen. Het leek alsof ze veel geheimen met zich mee droeg. Zo mysterieus kon ze soms zijn.

Ik haalde diep adem en drukte op de deurbel van haar huis. Ik liep paar stappen naar achter. En wachtte af of er geopend werd.
Het duurde even voordat ik via het raam van hun hal de licht aan ging. De voordeur van het huis ging open. Ik staarde naar een jongen van rond de twintig die bij de deur opening stond. Het moest vast Carolina grote broer zijn, aan paar overeenkomsten in het gezicht.
'Zeg het eens.'
'Is jouw zusje misschien thuis?' vroeg ik beleefd.
'Ja...?'' Hij draaide zich kort om achter hem en keek me weer aan. 'Nee, hoezo? Ken j haar soms van school?'
'Ja, en ik wilde zeggen dat het...' Ik kon mijn zin niet helemaal afmaken.
'Dat moet je maar met haar op school vertellen. Aan mij heeft het niet veel zin,' zei hij plots nors. 'Het is beter dat je nu vertrekt. Nog een fijne dag.' Hij sloeg de voordeur voor mijn neus dicht.
Ik keek nog verrast aan wat er zojuist gebeurde. Ik ging er ervandoor. Ik begreep misschien waarom Carolina soms niet heel goed met hem over weg kon, of hij nam het me kwalijk dat ik zijn zusje gekwetst had. Ik ging weer naar huis en probeerde het tijdens school weer met Carolina te praten, als ze nog met me wilde praten.

Ik hoopte maar dat ze met me wilde praten, zodat ik alles aan haar kon uitleggen.
Ik zag haar voor de lessen bij de kluisje. Ze pakte haar boeken voor de les. Ik stapte op haar af.
'Ga weg, Deen.'
'Ik moet met je praten,' zei ik.
'Wat valt er met jou te praten.' Ze sloeg haar kluisje dicht. Ze draaide zich om en wilde voorbij mij lopen. Ik pakte haar bij haar arm beet.
'Carol, laat het me uitleggen.'
'Er valt niks uit te leggen. Ik zag je zoenen met die stomme Rosalyn. En moet je trouwens niet naar jouw vriendinnetje toe voor dat kleffe gedoe?'
'Ze is mijn vriendin niet,' zei ik in verdediging.
'Vrijdag avond was het wel te merken.' Ze rukte haar arm los van mijn greep. 'Ik moet naar de les,' zei ze nors.
Ik keek haar nog toe die naar haar les ging.
Hoe kon ik haar van dit alles uitleggen. Ik liet het de komende les nog bij. Ik hoopte dat ze misschien nog met me wilde praten.
'Hey, Deen, wat zit je dwars?' vroeg Andy in de kantine tijdens de pauze. 'Rn waarom zit je trouwens niet bij Rosalyn aan tafel. Jullie hebben nog niet met elkaar gepraat.'
'Ik wil het liever niet over jaar hebben,' zei ik lichtjes bits.
Andy keek me geschrokken aan. 'Is het soms uit tussen jullie twee?'
'Het was nooit aan tussen ons twee geweest, Andy.' Ik was zelf blij dat ik niks met Rosalyn had. Het was vrijdag avond het slechtste date. Ik had zelf gehoopt dat ze mijn toekomstige droom meisje zou zijn. Schijnbaar was het de grootste leugen ooit.
'Ze blijkt niet zo geweldig perfect meisje voor me te zijn. Het was een leugen.'
'Dat is erg jammer voor je.'
Vond ik ook, maar ik was er in het weekend er waarschijnlijk overheen. Vreemd genoeg leek het me weinig te doen dat Rosalyn me gekwetst had. Mijn hoofd was de hele tijd bij Carolina die overstuur was door mij die vrijdagavond. Ik wilde het goed met haar maken en haar vertellen dat het me speet.
'Ik had zelf gehoopt dat jullie iets met elkaar hadden. Misschien zou jij dan ook populair worden. Of wij samen. Weet je gaaf dat wel niet zal zijn?'
'Liever niet.' Ik zat zelf niet echt te wachten dat ik aangestaard zou worden door veel mensen. Misschien wel op een positieve manier en zullen ze me begroette. Populariteit zou vast niks voor mij zijn.
'Jammer, ik had wel gehoopt. We worden dan zelf bij elk feestje uitgenodigd echt alsof we vips zijn en luxe leven lijden met room, maar dan op school. En dan...' Andy maakte zijn zin niet helemaal af.
Zijn blik was achterom.
Ik keek ook die kant op.
Ik keek in de glinsterende groene ogen van Carolina.
'Kunnen we misschien spreken.'
'Ja, graag zelf. Ik praat graag met mede intelligente medemensen,' zei Andy wat te enthousiast.
'Ik had het trouwens tegen Deen. En het liefst onder vier ogen.'
'Ja, tuurlijk. Ik wilde zelf nog met je praten,' zei ik en stond op.
Ik ging de gang weer in met Carolina.
'Over wat wil je me bespreken?'
Ze keek om zich heen. Kijken of er niemand was die ons kon afluisteren en keek me weer aan.
'Dus, je had niks met die Rosalyn.'
'Nee, dat probeerde ik je voor schooltijd nog uitleggen.'
Ik zuchtte en ging weer verder. 'En ik wil zeggen dat het me speet van dit alles met haar. Je had gelijk dat Rosalyn misbruik maakte tijdens geschiedenis. En ik was zelf verblind dat ik het zelf niet eens door had dat ze misbruik van me maakte. Het was stom van me.'
'Het was inderdaad stom van je, maar het ergste vind ik dat je zelf met haar zat lopen te zoenen op het schoolfeest.'
'Ja, nou...' Ik maakte mijn zin niet af en staarde haar aan. Caroline gezicht werd rood van het blozen. Ze staarde naar het grond.
Ik pakte haar bij haar kin vast, waardoor ze me wel recht in mijn gezicht moest aanstaren. Haar pupillen waren groter dan eerst, terwijl de school kamer fel verlicht werden door tl buizen. Was Carolina soms verliefd op mij?
Was ze die vrijdag daarom van slag toen ik met Rosalyn zoende?
Ik kreeg plots een aangenaam gevoel van binnen. Ik kreeg plots kriebels. De groene ogen die ik eerder gezien had. Wacht eens.
‘Jij was het meisje die ik paar jaar geleden in het circus bevrijdde.’
Ze keek me weer aan. ‘Klopt.’
Er drong iets tot me door. Haar licht gave die ze heel af en toe gebruikte en het lichtschild in het Moorse rijk in Spanje. Ze was een lichtkind.
'Je bent een lichtfee,' stamelde ik uit vol ongeloof. En maar denken dat ze een tijdkeeper was of in ieder geval een half bloedje, aangezien ze niet vaak terug in de tijd kon en mijn hulp vaak nodig had. Ik had zelf nooit gedacht dat ik haar weer terug zou zien. Het meisje van de circus. Het was meer dan twee en een half jaar geleden dat we elkaar daar gezien hadden.
'Waarom had je het niet veel eerder tegen mij gezegd dat jij het was?'
'Wat denk je? Het was te riskant. Als ze weten dat ik... Dat ik het...' Ze struikelde in haar woorden. 'Jemig waarom boeide het jou? Als ik het eerder had gezegd wie ik was, en dat ik een volbloedje was, kon ik hier niet meer veilig op aarde rondlopen.' Haar groene ogen keken me recht aan. 'Maar doet het er nog aan toe?' vroeg ze.
'Wel... Nou, nee. Het viel me trouwens wel op toen we met elkaar omgaan en samenwerkte tijdens geschiedenis dat jij jouw krachten heel weinig gebruikt hadden. Zelf toen we alleen waren.'
'Nou, ik had anders wel geprobeerd uit die rot kubus uit te komen met mijn gave.'
Ze bloosde weer. Of het was mijn verbeelding die vandaag op hol sloegen.
'Ja, er was ook een reden waarom ik paar jaar geleden ontvoerd was. Ik weet ook wel dat ik niet helemaal eerlijk tegen je was geweest en mijn identiteit voor jou verborgen hield.'
'Ik zie het dit keer door de vingers. Beloof me dat je voortaan eerlijk bent?'
Ze knikte. 'En over eerlijk gesproken. Er zijn nog meer dingen die ik voor jou verborgen hield.'
'Zoals?'
Ze keek omlaag en beet op haar lip. Er was een hele korte stilte tussen ons.
'De gevoelens die ik vanbinnen heb. Ik dacht zelf dat ik overheen zou komen bij jou, maar ze bleven maar komen en kon ze gewoon niet onder controle houden, vooral niet als ik vaak bij je was. Ik wilde die gevoelens niet nog eens voelen. Dat was ook de reden dat het me raakte dat je met Rosalyn zoende.'
Ik was verbijsterd. Het klopte toch. Ze was verliefd op me. En het leek haar moeite te kosten om te vertellen wat ze voor me voelde.
Ze kwam vaak stoer en brutaal over. En reageerde soms bot, maar ik wist onder andere wel beter. Vanbinnen was ze een erg gevoelig kwetsbaar meisje die veel had moeten doorstaan. Ik kon het zien via haar groene ogen die telkens schitteren als ik naar ze staar. Haar ogen vertelde me al genoeg wie ze werkelijk was. En ik had niet eens door dat ze zo deed om niet meer gekwetst te worden. Hoe kon ik zelf niet in de gaten hebben dat zij het meisje was die meer dan twee en een half jaar geleden ontvoerd was door Bastiaan?
Ik kreeg weer kriebels van binnen. Ze voelde veel intenser dan eerst. Ik was verliefd op het meisje met de groene ogen. De schitterende groene ogen. Ik kon het zelf ook niet geloven. Ik dacht zelf eerst dat ik echt verliefd was op Rosalyn. De zoen die ik van haar kreeg tijdens het school feest leek ik niet te voelen, alsof er leegde tussen ons bevond. Het deed me eigenlijk niks dat het niks werd tussen Rosalyn en mij. Ik kon alleen denken aan Carolina dat er niks ergs met haar overkwam. Ik wist het zelf niet waarom. En ik wilde het zelf ook niet geloven, maar ik was de laatste weken al verliefd op Carolina. Maar ik was bang dat mijn gevoelens voor Rosalyn zullen verdwijnen. De hele tijd al was het mijn idee dat ik verliefd was op Rosalyn. Ik bleek hele diep van binnen verliefd op iemand anders te zijn.
'Het was beter dat ik het vergeet. Het wordt waarschijnlijk toch niet tussen ons,' zei ze teleurstellend. Ze wilde weg lopen. Ik pakte haar meteen bij de arm.
'Carol, wacht.'
Ze keek me weer aan.
‘Ik wil nog dat je blijft,’ zei ik. En ik staarde haar diep in haar schitterende groene ogen aan.
Ik trok haar nog verder naar me toe, waardoor er geen afstand tussen ons was. Mijn hand lag op haar onderrug. Ze ging dichterbij met haar hoofd. Ik kwam ook dichterbij. Onze lippen schilde nog een paar centimeters. Ik deed mijn ogen dicht. Haar lippen kwamen op de mijne. Er kwamen meer kriebels binnen in me. Het aangename en fijne gevoel die ik bij Rosalyn miste tijdens onze zoen, voelde ik bij Carolina wel. Ik had de hele tijd naar deze zoen verlangt. Ze liet me los en staarde me hijgend aan.
Haar wangen werden rood van het blozen.
Het schoolbel was luid in de schoolgang te horen. De pauze was voorbij.
‘Ik moet trouwens naar de les,’ zei ze.
‘Dan zie ik je straks nog.’ Ik begon zelf ook warm te worden van het blozen en liep waar ik heen moest gaan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen