Ik liep terug naar het appartement met een glimlach op mijn gezicht. Ondanks het feit dat ik zulke persoonlijke dingen had moeten vertellen, voelde het goed dat Harry wilde luisteren naar het verhaal. Hij leek alsnog een geheel andere persoon dan toen we een relatie hadden, maar dat was ook wel logisch als hij zelf niet eens wist wat hij deed of wat hij moest geloven.
Ik opende de voordeur van het appartement en ving gelijk de blik van Gemma vanuit de bank op. Ze keek me breed grijnzend aan “en? Hoe was het?” vroeg ze gelijk.
Het was half acht in de vroege ochtend, maar ze was klaarwakker. Ik liep in haar richting en keek even naar haar. Ze had de televisie aan gezet en zat recht overeind terwijl Niall op haar schoot lag met zijn hoofd met half gesloten ogen.
“Ik heb echt niet meer kunnen slapen sinds je weg bent, ik ben zo benieuwd” ratelde ze verder.
Niall kwam ietwat overeind en wreef geeuwend in zijn ogen. Vervolgens keken ze me beide verwachtingsvol aan. Ik nam zelf plaats op het randje van de salontafel.
“Hij vroeg me dingen over Violet en wie ze precies was volgens ons. Ik heb hem uitgelegd wanneer het ongeluk gebeurd is en waarom. Hij vroeg me naar onze eerste ontmoeting, dus die heb ik naverteld. Hij.. hij zei dat hij beelden zag” vertelde ik met een wegvallende stem, terwijl zich weer tranen opwelden in mijn ooghoeken.
Gemma’s gezicht lichtte op “echt waar? Hij zag het?”
Ik knikte, terwijl de tranen over mijn wangen begonnen te stromen en mijn zicht troebel werd. Ik voelde twee armen om me heen slaan en hoe ik in een omhelzing getrokken werd. Ik jankte in principe haar hele shirt nat. Er kwam geen einde aan de stortvloed aan tranen.
“Dat is echt goed nieuws, Louis” zei ze zacht.
Ik maakte een bevestigend geluid. En dan had ik haar het beste nieuws nog niet eens verteld.
Ik was enorm ontroerd door alles. Ergens was ik ook wel opgelucht. Opgelucht dat hij wou luisteren naar me en dat hij me niet voor de stalker aanzag die Violet beweerde dat ik was.
Ik liet haar langzaam los uiteindelijk en glimlachte terwijl ik mijn tranen weg veegde. Gemma had het er overduidelijk ook moeilijk mee. Niall wreef troostend over haar bovenarm en knikte glimlachend naar me.
“Ik heb nog beter nieuws” floepte ik er spontaan uit. Gemma’s blik was nog enthousiaster dan voorheen. Ze keek me nieuwsgierig aan.
“Hij komt morgen langs” vertelde ik haar.
“Wat?! Hier?!” vroeg ze hysterisch.
Niall suste haar, zeggende dat Lottie nog sliep.
“Ik slaap niet meer, dat is me al mislukt sinds Louis weer binnen kwam lopen” zei Lottie terwijl ze de woonkamer binnen sjokte.
“Moeten we allemaal weg zijn? Ja toch?” vroeg Gemma vervolgens, overduidelijk ietwat teleurgesteld door haar eigen opmerking.
Ik schudde mijn hoofd “hij zou je graag willen zien zei hij”.
Gemma begon nu zelf spontaan te janken van blijdschap. Ik keek ontroerd toe. Ze kon eindelijk haar broer weer zien en spreken na zoveel maanden stilte.
Lottie was naast me komen staan en had haar arm om me heen geslagen. Ik trok haar dichter naar me toe, in een fatsoenlijke omhelzing. Ze was er de hele tijd voor me geweest tijdens dit proces en eindelijk begon het zijn vruchten af te werpen.
“Ik ga koppen koffie zetten, zodat iedereen even rustig bij kan komen samen” merkte Niall op, waarna hij overeind kwam en richting de keuken liep. Hij gaf me een bemoedigd schouderklopje tussendoor en glimlachte. Voor het eerst in tijden waren we allemaal weer in een goede bui en was de neerslachtige stemming het raam uit gegooid. Ik glimlachte tevreden terwijl ik naar buiten staarde. Om eerlijk te zijn kon ik niet wachten om Harry weer kennis te laten maken met onze eigen wereld. Om hem weer te spreken en te vertellen over de dingen die we ooit samen gedaan hadden. Ik deed er alles aan om hem te overtuigen van het feit dat hij samen met mij was en niet met Violet. Echter moest wel alles op Harry’s tempo. Daar had ik vrede mee.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen