Foto bij 17 - It's a great day

Je wordt wakker de volgende dag van de deurbel. Je wrijft in je ogen - wie is dat nou weer? Hoe laat is het überhaupt?!
Je kijkt op je telefoon en ziet dat het al half één is. Het is heel lang geleden dat je zo lang hebt geslapen - het was rond half twee dat je naar bed bent gegaan gisteravond, dus je hebt een uur of elf doorgeslapen. Je gooit je benen over de rand en strompelt richting de voordeur. Je drukt op de knop van de intercom.
"Hallo?"
"Pakketje," bromt iemand beneden. Je buzzt hem naar binnen en draait de voordeur van slot. Je schrikt als je ziet wat er voor gigantisch pakket naar boven komt. Je kan zo één, twee, drie niet herinneren dat je iets besteld hebt, laat staan iets dat zo groot is.
"Rol maar naar de woonkamer," zeg je tegen de bezorger, wanneer die vraagt waar je het wil hebben. Hij knikt enkel en rolt het pakket door naar de woonkamer. Je zet een krabbel en bedankt hem vriendelijk voor de moeite. Je loopt een rondje om het pakket, om te zien of je kan achterhalen wat het is. Je ziet een pakketsticker uitsteken op de bovenkant van de doos - helaas ben je niet lang genoeg om te zien wat daar op staat.
Je besluit het pakket maar te laten voor wat het is en eerst een kop koffie te zetten. Misschien dat als je en beetje wakker bent, je weet wat het is. Je zet het koffiezetapparaat aan en loopt terug naar je slaapkamer om een vestje over je pyjama heen te doen - je hebt geen idee hoe lang Bill nog zal slapen, maar je hebt geen zin om er als een soort Rachel Green bij te lopen in alleen een topje.

Je zit al een tijdje op de bank Netflix te kijken als je gestommel in de gang hoort; dat zal Bill wel zijn. Je zet je serie op pauze en loopt naar de keuken om het koffiezetapparaat opnieuw aan te zetten. Als je terugkomt, zie je dat Bill in alleen een pyjamabroek in de woonkamer staat. Je kan het niet laten om even van het uitzicht te genieten, voordat je kucht om hem te laten weten dat je in de deuropening tussen de keuken en de woonkamer staat.
"Oh, hey! Good morning!"
"Afternoon, you mean," plaag je. "Do you want coffee?"
"Yes, please." Hij tikt op het pakket. "What's this?"
"No idea," roep je terug, terwijl je zijn koffie zet. "It arrived like an hour ago, but I'm not tall enough to read the label."
"I am," roept Bill terug, gevolgd door een soort gilletje. Je snelt de woonkamer in, om erachter te komen dat het kennelijk een gilletje van geluk was.
"My stuff!" grijnst Bill, terwijl hij het pakket open trekt. "Finally!"
Je rolt met je ogen. Hij is nog geen 24 uur hier, maar kennelijk heeft hij de drie(!?) koffers die in het pakket zitten gemist. Het lijkt alsof er geen einde aan de spullen in het pakket komt. Je schudt lachend je hoofd en loopt terug naar de keuken om de koffie te pakken.

Terwijl Bill ontbijt, besluit jij alvast te douchen en je aan te kleden. Jullie hebben afgesproken om straks de stad in te gaan en daar te blijven. Je staat in een handdoek gewikkeld voor je kledingkast. Je wilt iets aan dat casual genoeg is voor op het terras, maar ook leuk om in te gaan stappen. Na lang twijfelen besluit je om een zwarte playsuit met kant aan te doen, met daar overheen een spijkerjasje. Dat jasje kan je uit doen als jullie nog uit gaan en zorgt er ook voor dat de outfit kan op het terras. Je trekt je all stars eronder aan en loopt terug naar de badkamer om je make up en haar te doen. Als je klaar bent, loop je terug naar de woonkamer.
"Your turn," zeg je tegen Bill. Hij kijkt op van de tv.
"Wow. I mean, ooh. Yeah. My turn. Gotcha."
Je kijkt hem hoofdschuddend na als hij richting badkamer gaat. Waar zit die jongen toch met zijn hoofd...

Jullie zitten al een paar uur op het terras en ondanks dat er af en toe iemand op jullie af komt om te vragen of Bill dé Bill Kaulitz van Tokio Hotel is, en of ze een foto en een handtekening mogen, valt het op zich nog mee met hoe veel hij herkent wordt. Zeker gezien hij er vanuit gegaan is dat enkel het dragen van een pet, een groene polo en zwarte broek, genoeg is om onherkenbaar te zijn. Nu scheelt het dat je niet in een grote stad woont en het er ook niet krioelt van de Tokio Hotel fans, maar het is wel een risico wat hij heeft genomen.
Hij vertelt je over Tom en Heidi en hoe gelukkig die wel niet samen zijn. Je luistert en geeft af en toe een knikje of een "Yeah" of "No", maar ergens kan je nog steeds niet geloven dat je met hem samen ergens een drankje zit te doen. Dat hij afgelopen nacht bij jou geslapen heeft. Dat hij misschien nog wel meer nachten blijft slapen. En dat hij ook weer een keer naar huis gaat. Die gedachte probeer je een beetje weg te drukken. Het voelt alsof je een vriend naast je hebt zitten die je heel je leven al kent. Iemand die jou door en door kent. Vooral iemand die je niet wil missen.

Reacties (2)

  • DreamMachine

    Ben echt benieuwd hoe het gaat lopen tussen die 2 ^^

    5 maanden geleden
  • Luckey

    Dit is gewoon genieten
    Lekker genieten
    En misschien komt er wel meer uit hihi

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen