"Waar denk je aan?" vroeg ik Harry.
We lagen beide op de dekens van mijn bed, respectievelijk aan iedere zijde van het bed. De rest van de mensen die in het appartement rond liepen waren allemaal even in de woonkamer gebleven zodat Harry even op zichzelf tot rust kon komen. Ik mocht mee, gezien ik al de hele tijd bij zijn proces aanwezig was geweest.
"Ik snap het gewoon allemaal niet meer" gaf hij eerlijk toe.
Ik keek naar hem. Naar hoe hij languit op het bed lag en naar het plafond staarde met zijn heldergroene ogen. Zijn wenkbrauwen waren ietwat in een frons getrokken en zijn lippen waren dicht op mekaar gedrukt.
"Wil je er over praten?" vroeg ik zachtjes.
Harry was weer even stil en draaide zich uiteindelijk op zijn zij, in mijn richting. Hij keek me met diezelfde frons aan.
"Ik weet gewoon niet meer wat ik wel en niet moet geloven. Ik snap niet waarom iemand zou liegen in de eerste plaats. Ik wil jullie natuurlijk heel graag geloven, maar Violet zegt me dan weer dat jullie allemaal liegen. Andersom is het precies hetzelfde geval. Ik begrijp het even niet meer" zei hij zachtjes.
"Ik begrijp je wel, ik zou ook niet meer weten wat ik moest denken. Ik wil je dan ook niet onder druk zetten en zeggen dat je ons gewoon moet geloven, maar Violet's standpunten zijn behoorlijk zwak" gaf ik toe.
"Dat klopt denk ik wel.. Maar ik denk niet dat ik durf toe te geven dat ze me er 100% heeft ingeluisd. Dat maakt me... Bang?"
Ik keek naar hem. Hij had het er zichtbaar moeilijk mee, wat dus helemaal niet gek was.
"Ik moet straks terug naar haar appartement en ik weet echt niet of ik nog durf" zei hij nerveus lachend.
"Hoezo? Ze doet je geen pijn zei je toch?"
"Nee dat klopt maar ik voel me met deze informatie ook niet meer thuis of op mijn gemak. Het was al ongemakkelijk met alle spanning, preken en op de vingers kijken.. Maar dit geeft het een heel ander niveau" zei Harry.
"Ik denk dat er maar één ding op zit" stelde ik vast.
"Nou?" vroeg Harry nieuwsgierig.
"Je moet een ontsnappingsplan gaan opstellen" vertelde ik hem.
"Durf ik dat?" vroeg Harry ietwat timide.
"Voor wat het waard is: de Harry voor het ongeluk had het gedurfd dus ik weet zeker dat jij het ook kan" zei ik zacht, niet wetende of ik dat wel kon zeggen.
Harry glimlachte "ik denk dat dat iets goeds is. Ik vind het wel interessant om te horen hoe ik was. Dat geeft me een vollediger beeld".
Ik knikte ook "ik probeer al je vragen gewoon te beantwoorden voor zover ik kan. We waren per slot van rekening zeker een jaar lang zeer close".
"Hoe close?"
"Ik kon onderhand wel zeggen dat ik bij je ingetrokken was. Mijn kamergenoot op NYU, Jamie, had me inmiddels wel vervangen door zijn vriendje Liam" vertelde ik hem.
"Je woonde ook echt bij me?" vroeg Harry me nieuwsgierig.
"Nou ja, niet officieel, maar ik was vrijwel altijd bij jou thuis. Ik denk dat ik de nachten op de campus in dat jaar wel ongeveer op mijn handen kan tellen" vertelde ik hem grinnikend.
"Oh echt waar? Kun je me eens een dag navertellen die je leuk vond in die periode?" vroeg Harry me nu.
Ik knikte "sure".
Harry ging op zijn rug liggen en sloot zijn ogen, tevreden glimlachend.
Ik keek vol bewondering naar hem, zoals ik eigenlijk altijd wel gedaan had sinds ik hem leerde kennen.
"Ik ga je mijn verjaardag na vertellen, tot aan het moment dat alles mis ging, dat ga ik er uit laten" deelde ik hem mee.
Harry keek me weer even zijdelings aan "alles is misgegaan op je verjaardag? Je bent op kerstavond jarig?"
Ik beet op mijn lip en knikte.
"Oh god, dat maakt alles nog veel erger. Maar oké, ga je gang" zei hij, waarna hij weer zijn ogen sloot.
"Je maakte me vroeg in de ochtend wakker. Nou ja, vroeg voor mijn doen" begon ik mee. Harry liet een grinnik horen.
"Je had een bos met folie ballonnen vast, allemaal in de vorm van een hartje. We kuste even en je vroeg me om mee te komen naar de woonkamer. In de woonkamer had je nog veel meer hartjes ballonnen neergezet. Er hingen iets van drie banners met persoonlijke felicitaties en je had een boeket van honderd rode rozen voor me" vertelde ik hem.
"Gosh, was ik echt zo cheesy?" vroeg Harry lachend.
"Oh ja, honderd procent. Gemma vond ons altijd maar vreselijk klef. Veel mensen vonden het cute" vertelde ik hem met een glimlach. Harry's gezicht werd inmiddels ook gesierd door een glimlach.
"Vervolgens vroeg je me om mee te komen naar de badkamer, waar je heel veel kaarsen neergezet had zodat het op een romantische manier verlicht werd terwijl we samen een bad namen" zei ik vervolgens.
"Oh ik was écht heel cheesy" zei Harry lachend.
"Dat klopt. Vervolgens had je geregeld dat mijn vader en Lottie op bezoek kwamen. Ik had mijn vader al een hele tijd niet meer gezien omdat hij hier in Engeland woont. Een aantal uren later had je al mijn vrienden uitgenodigd voor een gezellig kopje koffie, wat vervolgens over liep in het kerst diner" legde ik hem uit.
"Heb je een foto van die decoraties?" vroeg Harry me.
"Ja hoor" antwoordde ik, waarna ik zocht naar de foto op mijn telefoon.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen