. . .


Skye had het moeilijk gevonden om Juice achter te laten. Hij zat er behoorlijk doorheen en daarnaast was het overduidelijk dat Chibs aanvoelde dat het niet Skye’s vriend was die met een ambulance was binnengebracht. Toch wist ze dat Chibs altijd erg met Juice begaan was en dus probeerde ze erop te vertrouwen dat hij Juice nu zou steunen in plaats van hem uit te foeteren. Terwijl de twee mannen met elkaar spraken ging zij de klapdeuren door waar ze de Mayans naartoe had zien vertrekken. Ze kon de tijd net zo goed nuttig gebruiken door uit te vogelen hoe het met Raine ging.
      Een wachtruimte verder zaten ze op een kluitje bij elkaar. Hun gezichten vertelden haar dat ze nog geen goed nieuws in ontvangst hadden genomen. Ze nam het groepje in zich op totdat ze Sammy had gevonden, daarna liep ze naar het meisje toe. Ze negeerde de argwanende blikken die ze toegeworpen kreeg en pakte haar hand vast om haar uit haar gedachten te trekken. Ze zat aan de rand van een driezitsbankje. Een Mayan had een arm om haar heen geslagen. Ze herkende hem van het festival en vermoedde dat het Esai was, Raines beste vriend.
      Sammy keek op toen ze het kneepje in haar hand voelde en stond toen trillend op. Skye sloeg haar armen stevig om haar heen. Hoe heftig moest het wel niet zijn als je broer op sterven lag, slechts een paar weken nadat je je zus had begraven?
      ‘Het komt wel goed,’ fluisterde ze toen Sammy begon te huilen en zich stevig aan haar vastklampte. Ze streek over de rug van het meisje. ‘Raine is hartstikke sterk. Heb een beetje vertrouwen in hem. Zal ik even een glas water voor je halen?’
      Sammy knikte aarzelend terwijl ze de tranen uit haar ogen veegde. Skye liep naar de balie toe en vroeg om een glas water. Toen ze zich omdraaide, stond er een Mayan achter haar. Dezelfde die net bij Sammy had gezeten.
      ‘Wie de fuck ben jij? Zag ik jou niet net bij de Sons zitten?’
      ‘Ja. Juice is mijn vriend.’ Ze keek hem indringend aan. Raine had haar verteld welke excuus hij aan zijn vriend verteld had en Skye speelde er moeiteloos op in.
      Esai’s ogen verwijdden iets. ‘Serieus? Jij hebt wel echt een stel ballen zeg, dat je hierheen komt om te kijken hoe het met je geheime minnaar gaat terwijl je kerel een kamer verderop zit te janken.’
      Skye had zin om hem een klap in zijn gezicht te geven omdat hij zo over Juice sprak, maar ze hield zich in en keek hem alleen indringend aan. ‘Een vrouw kan van twee mannen houden,’ antwoordde ze. ‘Raine wist vanaf het begin van mijn gevoelens voor Juice. Ik bedrieg Juice, niet je mattie. Je hebt geen reden om zo uit de hoogte te doen.’
      Esai snoof, toch stapte hij aan de kant. Skye liep langs hem heen, keerde terug naar de wachtkamer en drukte een glas in Sammy’s handen.
      ‘Ze weten dus nog niets?’
      ‘Nee,’ antwoordde Sammy met een bleek gezicht. ‘Alleen dat hij interne bloedingen heeft.’ Ze keek even over haar schouder, maar de andere mannen waren in gesprek. ‘Trekt Juice het een beetje?’
      ‘Nauwelijks. Een van zijn broeders wilde onder vier ogen met hem praten. Ik hoop dat dat hem helpt.’ Ze kneep even in Sammy’s schouder. ‘Ik woon hier vlakbij. Je mag zo met ons mee, als je wilt. Ik ken de meeste van de verpleegsters wel, ik ga vragen of ze me kan bellen zodra er nieuws over Raine is. Dan heb je misschien iets meer afleiding dan wanneer je hier zit te wachten.’
      Sammy aarzelde, maar knikte toen. ‘Oké.’
      Skye glimlachte naar haar. ‘Ik geef je wel een seintje als we gaan.’
      Door de entertainment die ze normaal gesproken verzorgde op verschillende afdelingen kende ze een groot deel van het personeel. Het was Esther die ze uiteindelijk aansprak. Ze was twee jaar ouder dan zij en Skye kende haar nog van de lagere school.
      ‘Hé Esther. Mag ik je om een gunst vragen?’
      Esther glimlachte naar haar. ‘Hoi Skye. Natuurlijk.’
      Skye boog zich samenzweerderig naar haar toe en stelde haar vraag.

. . .


Zowel Juice als Sammy roerde lusteloos in de spaghetti die Skye voor hen had klaargemaakt. Hij vond het fijn dat Raines zusje bij hem was, Raine zou gewild hebben dat ze zich om haar bekommerden. Het zorgde ervoor dat hij iets meer controle over zijn eigen angst en verdriet had, al kreeg hij nog steeds geen hap door zijn keel.
      ‘Dus Chibs weet het?’ vroeg Skye na een tijdje.
      Het verbaasde Juice dat ze er nu pas naar vroeg, maar nadat ze thuis waren gekomen had ze zich meteen over het avondeten gebogen en Sammy bij zoveel mogelijk dingen betrokken.
      ‘Ja.’ Met dubbele gevoelens dacht hij terug aan het gesprek. Ergens luchtte het hem op. Chibs had heel begripvol gereageerd en daar was hij hem dankbaar voor. Toch had hij het gevoel dat zijn geheim nu als een ballon de lucht in was gegaan, waarbij het slechts een kwestie van tijd was voordat iedereen hem opmerkte. ‘Ik had hem toen al verteld dat ik gevoelens voor een man had. Blijkbaar was één en één twee.’
      ‘Wat zei hij?’
      ‘Niet veel. Dat het oké was. Dat het wel goedkwam. En dat hij het niet zou doorvertellen.’
      Skye reikte over de tafel naar zijn hand en gaf een kneepje. ‘Ik heb een van de verpleegkundigen gevraagd of ze me belt zodra er nieuws is. Misschien kunnen we wel een manier vinden om je naar binnen te smokkelen.’

Het was half twee toen Skyes telefoon afging. Juice had zijn slaapkamer gemeden omdat hij bang was voor herinneringen aan de vorige avond. Zodra hij Raines geur van zijn kussen opsnoof, zou hij vast in huilen uitbarsten. Zodra het vrolijke melodietje klonk, ging hij rechtop op de bank zitten. Zijn vingers knepen zich gespannen samen terwijl hij afwachtte. Hij durfde bijna niet te ademen toen Skye het telefoontje aannam. Nog voordat ze tegen de telefoon reageerde, stak ze haar duim naar Juice op.
      Hij was in elk geval niet dood.
      De opluchting was zo groot dat de tranen zich weer in zijn ogen verdrongen. Terwijl Skye in de telefoon humde, zakte ze naast hem neer, trok hem tegen zich aan en kuste zijn slaap.
      ‘Hij is stabiel,’ zei ze. ‘We mogen even bij hem. Er zitten nog twee Mayans in de wachtruimte, de anderen zijn weggegaan. Esther zorgt ervoor dat ze ons ongezien bij Raines kamer krijgt. Ze zegt hen pas te informeren als wij weer weg zijn.’
      Juice veegde langs zijn ogen. Hij glimlachte trillerig naar haar.
      ‘Dank je,’ fluisterde hij geëmotioneerd. ‘Dank je, Muis.’
      Hoe hij zich hier zonder haar hulp doorheen had moeten sleuren, wist hij niet.

Juice wist niet wie harder kneep; Sammy of hij. Ze hadden elkaars hand vastgegrepen toen ze de kamer waren binnengegaan. Skye was achtergebleven bij de verpleegster, zodat ze wat privacy hadden.
      De piepjes waren angstaanjagend. Hij was als de dood dat hij straks één lange toon zou horen die aangaf dat Raines hart ermee opgehouden was. Langzaam schuifelden ze dichterbij. Raine was bleek, er zat een slangetje in zijn neus. Het was als een klap in zijn gezicht, zien hoe een vitaal iemand als Raine er toch zo kwetsbaar uit kon zien.
      Sammy’s ademhaling werd zwaarder terwijl ze naar haar doodstille broer keek. Een stille traan biggelde langs haar wang. Dit beeld moest veel te bekend voor haar zijn.
      ‘Vreselijk om hem zo te zien,’ fluisterde ze. ‘Ik – ik wacht buiten op de gang, goed?’
      Aan haar gespannen stem hoorde hij hoe dicht ze tegen een paniekaanval aanzat en dus knikte hij. Wetend dat Skye haar wel zou opvangen, bleef hij alleen achter. Hij stapte dichterbij, nam Raines hand in die van hem en kuste zijn vingers.
      ‘Ik was zo bang,’ fluisterde hij. ‘Ga niet bij me weg lieverd. Ik heb je nodig. Word alsjeblieft snel wakker.’
      Hij bleef Raines hand vasthouden, met de ander streek hij voorzichtig langs zijn stoppelige wang. Gisternacht waren ze nog zo gelukkig geweest samen, en deze ochtend was hij hem bijna kwijtgeraakt. Hij boog zich voorover en kuste Raines voorhoofd.
      ‘Ik hou van je,’ zei hij met een trillende stem. ‘Ik hou zo veel van je.’
      Hij boog zijn hoofd, leunde even met zijn hoofd tegen dat van Raine. Toen de tranen weer over zijn wangen rolden, trok hij zich weer ietsje terug, voor ze op Raines gezicht zouden druppen. Heel even liet hij Raines hand los om een stoel dichterbij te trekken, daarna pakte hij zijn hand weer vast en bad dat hij snel zou bijkomen.

. . .


Al een hele tijd had Raine het gevoel dat hij levend begraven was. Heel ver weg hoorde hij geluiden, maar echt onderscheiden kon hij ze niet. Licht was er ook niet, ademen was moeilijk… Om hulp schreeuwen lukte evenmin. De paniek die in hem opwelde kon nergens naartoe, het echode rond in zijn hoofd en verlamde al zijn spieren.
      Maar uiteindelijk was het alsof iemand het zand van hem weg schepte. Iemand kwam hem redden, iemand die niet zonder hem kon… Hoewel hij zich de exacte woorden niet kon herinneren voelde hij dat iemand ze tegen hem had uitgesproken. De zwaarte viel van hem af, al voelde hij zich nog loom. Zijn ogen openen lukte nog niet.
      Wel hoorde hij piepjes. En iemand hield zijn hand vast en drukte er om de paar tellen een kus tegenaan.
      ‘Juice?’ fluisterde hij.
      Het woord voelde als een dierbare herinnering. Zijn brein verbond er nog geen betekenissen aan, maar het was belangrijk.
      ‘Ja… Ja lieverd ik ben hier.’
      Een mannenstem. Vol tranen, maar toch vreselijk opgelucht.
      Hij probeerde zijn oogleden weer op te tillen. Voordat hij daar in slaagde, gleed hij weer weg in een verpletterend niets.

Hij wist niet hoe vaak hij bijkwam en weer wegzakte, maar de man bleef zijn hand vasthouden en lieve dingen fluisteren. Het zorgde ervoor dat hij zich steeds verder lostrok uit zijn verdoofde toestand, totdat hij erin slaagde zijn ogen te openen. Eerst zag hij alleen een waas, daarna keek hij in twee door de tranen glanzende bruine ogen.
      ‘Hé,’ zei hij schor. Een warm gevoel vulde zijn borstkas toen hij de man aankeek. Juice. Ja – hij herinnerde zich hem weer. Zijn vriend, zijn partner, zijn geliefde. Een Son.
      Juice nam Raines gezicht tussen zijn handen en gaf hem een voorzichtige kus. ‘Ik was zo bang. Zo bang om je kwijt te raken.’
      Raine keek om zich heen en realiseerde zich dat hij in een ziekenhuisbed lag. ‘Wat is er gebeurd?’
      ‘Dat weten we niet precies. Iemand reed twee van mijn broeders van de weg, daarna zagen ze jou en schoot een van hen je neer.’
      Raines hand gleed naar zijn buik. Door de ziekenhuisjapon heen kon hij verband voelen. Tegelijkertijd schoten er beelden door zijn hoofd van het ongeluk.
      ‘Je broeder, die tegen de boom is aangereden… Heeft hij het overleefd?’ Zijn keel deed pijn, maar om iets te kunnen drinken moest er vast een zuster aan te pas komen en hij wilde liever nog even alleen zijn met zijn vriend.
      ‘Hij wordt kunstmatig in coma gehouden. Ze hebben in elk geval een lichte hersenbloeding, vijf gebroken rug- en nekwervels en drie gebroken ribben geconstateerd.’
      ‘Jeetje.’
      De verslagen uitdrukking op Juice’ gezicht gaf hem een benauwd gevoel. Hij wilde zijn hand optillen om zijn gezicht te strelen, maar hij voelde zich uitgeput. Heel moeizaam schoof hij ietsje naar rechts.’
      ‘Wil je me vasthouden?’ vroeg hij zacht.
      Instinctief wist hij dat Juice dat nodig had om zich ervan te verzekeren dat hij er nog was, en zelf wilde hij ook gewoon heel graag Juice’ sterke armen om zich heen voelen. Het voelde als een wonder dat ze elkaar überhaupt nog konden vasthouden.
      Juice leek even te aarzelen, maar klom toen heel voorzichtig op het bed en lette daarbij goed op de slangetjes die met Raines lichaam verbonden waren. Raine sloot zijn ogen even toen Juice een arm om hem heen sloeg en zijn mondhoek kuste.
      Raine glimlachte naar hem, al trilden zijn mondhoeken een beetje.
      ‘Ik zag dat ze van de weg waren gereden,’ zei hij zacht. Even viel hij stil en zocht hij naar woorden. Hij voelde zich ontzettend suf, bijna alsof hij ieder moment kon wegzakken. Hij zat vast onder de morfine. ‘Ik wilde helpen. Het waren jouw vrienden… Maar ze zagen me voor de vijand aan. Ik wist dat ik een risico nam.’ Hij sloeg zijn ogen weer naar Juice op. ‘Maar ik deed het voor jou. Ik deed het voor jou, schat.’
      Juice’ ogen liepen weer vol tranen. Hun vingers verstrengelden met elkaar.
      ‘Ik hou van je,’ fluisterde Juice. ‘Dat is het enige wat ik de afgelopen uren dacht. Dat ik zoveel van je hou en dat ik nog zoveel meer tijd met je wil doorbrengen… Ik was zo bang dat… dat je nooit meer zou wakker worden.’
      ‘Ik zag steeds jouw gezicht voor me. Jouw naam gonsde door mijn hoofd. Ik wist niets meer, niet eens mijn eigen naam – maar ik wist dat ik van jou hield.’
      Het klonk allemaal zo zoetsappig – en toch maakte dat het niet minder waar. Dat wat zij hadden was iets speciaals, hij voelde het in iedere cel van zijn lijf. Juice leunde naar hem toe om hem nog een zachte kus te geven, daarna gleed hij weer langzaam van het bed af.
      ‘Ik ga een verpleegster waarschuwen. En Sammy wil je ook graag zien.’
      Voor hij kon weglopen, gleed Raines hand naar die van Juice. ‘Kom je terug? Hoe – hoe heb je het eigenlijk voor elkaar gekregen om hier te zijn?’
      ‘Het is midden in de nacht. Skye heeft iets geregeld met een verpleegster, ze lichten je broeders pas als ik weg ben.’ Hij gaf een kneepje in zijn hand. ‘En voorlopig ga ik nog niet weg.’
      Het was een immense opluchting. Er lag een rauwe angst in hem om weer weg te glijden in het verstikkende niets en Juice’ aanwezigheid trok hem als een magneet naar het hier en nu.
      ‘Ik hou van je, Juice.’
      Ja – dat had hij nu al een paar keer gezegd. Maar na wat hem net overkomen was, kon hij het niet vaak genoeg zeggen. Juice moest het weten, het nooit vergeten. Raine wist dat zijn verwonding ernstig was en dat complicaties fataal konden zijn. Zijn familie had een neiging om van het eigen lichaam te verliezen en dat zorgde ervoor dat hij realistisch was. Zijn moeder had steeds herhaald dat ze van hem hield, zijn zus ook. Als hij aan hun stemmen terugdacht dan waren dat de woorden die hij hoorde. Als hun dan geen toekomst samen gegund was, wilde hij in ieder geval dat Juice die woorden in zijn hoofd hoorde als hij aan hem terugdacht.
      Juice’s duim streek langs zijn wang. ‘Ik ook van jou. Het komt wel goed met je, lief.’ Hij trok zijn mondhoek op in een bemoedigende glimlach. ‘En met ons. Ergens zullen we een plaats vinden waar we van elkaar mogen houden.’
      Er klonk zowel pijn als hoop in de laatste woorden door. Terwijl hij toekeek hoe Juice de kamer uit glipte, voelde hij een traan langs zijn wang rollen.

Reacties (3)

  • Poppy

    Was even bang dat het verhaal niet verder ging =P gelukkig leeft raine nog(H)

    4 maanden geleden
  • EvaSalvatore

    je bent er weer!! ik miste je allll!
    wat mooi dit en wat schattig <3 <3

    4 maanden geleden
    • Croweater

      Hehe ik ben op vakantie en de eerste week was heel druk. ;p
      Nu lekker een week om te lezen en te schrijven c;

      4 maanden geleden
    • EvaSalvatore

      ooh geniet ervan! (sta dan niet eens zo vroeg op... tenzij je tijdsverschil hebt dan is het een ander verhaal)

      4 maanden geleden
    • Croweater

      Haha het is hier een uur later :p maar kan niet uitslapen haha

      4 maanden geleden
    • EvaSalvatore

      dat ken ik!

      4 maanden geleden
  • VampireMouse

    Omg zo mooi zo emotioneel. Raine is een vechter en onwijs fit hij kan dit! Hij gaat dit overleven ❤️❤️❤️

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen