Foto bij H1 - 4 okt.

Edward Cullen pov. (4 oktober)

De deurbel gaat en in een wip sta ik beneden. Het is zaterdag, dus dat betekent de eerste keer bijles van Alaïs voor wiskunde, een vak dat ik niet mag en een vak dat mij niet mag. Ik trek mijn blouse deftig en open de deur, waar ik meteen begroet wordt door Alaïs’ glimlach.
“Kom binnen. Ik ben klaar voor mijn ondergang”, zeg ik en terwijl ze voorbij mij naar binnen stapt, geeft ze me een speelse stomp. Ze doet haar jas en schoenen uit en we gaan dan beiden naar boven, rechtstreeks naar mijn kamer.
“Oké, laten we beginnen”, zegt ze en stroopt haar mouwen omhoog. Ze pakt mijn wiskundeboek om vervolgens op mijn bed te gaan zitten. Ze vouwt haar benen in kleermakerszit en slaagt het boek dan open.
“Kom je nog of is het de bedoeling dat ik zelf ga studeren”, zegt ze en klopt naast haar op het bed.
“Wacht even. Ik ga een papier pakken om te noteren”, zeg ik en stap al naar mijn bureau als ze zegt: “Die heb je niet nodig. Het enigste wat je nodig hebt is je verstand.”
“Daarom pak ik juist een papier”, geef ik als weerwoord en net wanneer ik het papier kan pakken, voel ik twee warme handen op mijn schouders die me dwingend op het bed laten neerzetten. Alaïs komt naast me in kleermakerszit zitten en zegt: “De enigste drie dingen die ik van je vraag zijn: zitten, zwijgen – tenzij je vragen hebt, dan mag je die natuurlijk stellen- en braaf zijn.” Ik grinnik. Dan pas merk ik de tattoo op de onderkant van haar pols op.
“Wanneer heb je die tattoo laten zetten?”, vraag ik nieuwsgierig en kijk geïnteresseerd naar de kleine zwarte doodskop. Ik pak haar pols vast en ga met mijn duim over de tattoo.
“Ik denk ongeveer drie jaar geleden…”, mompelt ze en ik merk dan aan de binnenkant van haar wijsvinger nog een tattoo van een klein kruis op.
“Je hebt de tweede regel overtreden, Edward”, grijnst ze en trekt haar pols van me weg.

Ze slaagt het wiskundeboek open op een pagina en wijst met haar vinger naar de titel.
“Aangezien je fouten maakt tegenover de basis, beginnen we bij het begin. Vanaf dan moeten de opgaven duidelijker voor je zijn.” Ik haal mijn schouders op, leg mijn handen achter mijn hoofd en laat me naar achter vallen op het bed.
“Edward, wees niet zo kinderachtig. Je moet het zelf ook nog willen, anders gaat het niet lukken”, zegt ze met een zucht en draait zich naar me om.
“Ik had je toch al gezegd dat ik hopeloos ben.” Ze legt het boek opzij en port me in mijn zij: “Oké, dan gaan we tewerk zoals Skinner en Thorndike.”
“Wie?” Ze negeert mijn vraag en gaat verder: “We gaan werken met beloningen en straffen.” Meteen heeft ze mijn aandacht en ik veer overeind. Ze glimlacht.
“De straf is dat ik een zelfgemaakte test aan je geef en bij elke fout komt er een test bij.”, grijnst ze en ik slik.
“En de beloning?”, vraag ik.
“Hm, de beloning…”, mompelt ze en denkt na.
“De beloning is-”
“Dat ik een intieme knuffel van je krijg”, onderbreek ik haar en ze fronst.
“Kan ‘intieme’ niet weggelaten worden?”, vraagt ze en ik schud mijn hoofd: “Het is dat of niets.” Ze zucht en denkt na. Ze tuit haar lippen en zegt dan: “Akkoord. Laten we nu eens zien of je die beloning verdient.” Ik glimlach en richt mijn aandacht op het wiskundeboek.

We gaan de trap af en ik glimlach triomfantelijk. Ik heb opgelet en alles gedaan wat Alaïs van me vroeg. Als we beneden zijn, pakt ze haar jas en schoenen en doet ze aan. Mijn vader komt uit de woonkamer met een telefoon aan zijn oor, verwikkeld in een gesprek. Als hij Alaïs ziet, schenkt hij haar een glimlach en stapt dan verder naar de agenda en met zijn vinger wijst hij op 11 oktober.
“Oké, tot dan”, zegt hij nog en legt af.
“Wie was dat pap?”
“Een oude vriend van me komt nog eens langs”, zegt mijn vader en stapt dan naar Alaïs en ze schudden elkaar de hand.
“Hoe was de bijles?”
“Redelijk goed”, zegt ze en kijkt me met een glimlach aan.
“Dus nu krijg ik mijn beloning”, zeg ik en ze fronst: “Goh, wat is het alweer laat geworden. Ik moet maar eens dringend gaan. Nog een fijne dag Carlisle.” Ik draai met mijn ogen en trekt haar aan haar middel naar me toe en slaag mijn armen om haar heen. Ze zucht, maar slaagt uiteindelijk ook haar armen om me heen en legt haar hoofd op mijn schouder.

Reacties (1)

  • Allmilla

    Ze legt het boek opzij en port me in mijn zij: “Oké, dan gaan we tewerk zoals Skinner en Thorndike.” “Wie?”

    Hehe, ik had dezelfde reactie als Edward...xD

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen