Foto bij H69: Mijn demonen ~ Halatir

Voor de mensen die geïnteresseerd zijn in wat Halatir in godsnaam aan het zeggen is, hier is een link naar een vertalingswebsite :)

Ik vloekte nog eens stevig en gooide het potje met zuur tegen de rotswand. Deze spatte open en met een sissend geluid brokkelde er een deel van de rotswand af. Vol ingehouden woede keek ik naar de parel voor mij. Hij glinsterde en de kleuren binnenin bleven elkaar afwisselen, alsof dat ding mij uitlachte. Geen enkele formule of brouwsel had gewerkt, waardoor de parel van David ongeschonden voor mij op tafel lag. “Waarom… waarom lukt het niet…”, gromde ik en trok gefrustreerd aan mijn haren. Als ik niet met mijn taken bezig was, zat ik continu aan deze parel te werken. Het verteerde me: ik moest die kracht ervan hebben. Het is al zeker vijf nachten geleden dat ik nog heb geslapen en drie dagen sinds de laatste keer dat ik heb gegeten. Die parel had me in zijn greep en ik wou hem in mijn hand zien verpulveren tot niets. Plotseling kreeg ik een duistere ingeving en ik stond met een ruk op. Het was levensgevaarlijk en de kans op slagen was klein, maar ik moest het proberen… De meesten sliepen nu, dus ik had praktisch vrij spel in deze onderaardse gangen. Ik griste de parel van tafel en met grote stappen liep ik mijn kamer uit, recht naar de verzendzaal.

Zoals te verwachten viel, was er niemand. Hoewel ik normaal gewoon een random voorwerp pakte om mijn post te versturen, ging ik op dat moment nauwkeuriger te werk. Ik las welke soort demon er in zat, hoe lang en wat hij al allemaal heeft gedaan. Er stonden meer dan duizend voorwerpen, maar ik had er al snel een gevonden die mij wel aansprak. Ik nam het kubusvormige brookiet-kristal uit de speciaal beveiligde houder en stopte hem in mijn zak. Toen draaide ik me om en liep de verzendzaal uit, om naar mijn kamer terug te lopen. Onderweg kreeg ik het gevoel gevolgd te worden en ik draaide me totaal onverwacht op. Ik duwde de elf ruw tegen de muur en drukte mijn mes tegen de keel van mijn achtervolger. “Tavar, je begint me de keel uit te hangen…” gromde ik dreigend en de elf keek me met grote ogen aan. “Waarom heb je het kristal van Errdegahr Bru'yuus meegenomen? Je weet toch dat dat ‘demonenoger’ betekend, hé? Hij is een levensgevaarlijke demon!” siste hij toen en ik drukte mijn mes nog wat steviger tegen zijn nek. Er kwam een klein piepgeluidje over zijn lippen en ik antwoordde ijzig: “Misschien voor jou wel omdat je slechts een ssinssrigg rothe bent, maar vergeet niet dat ik een veel grotere kracht bezit!” Tavar kromp geïntimideerd ineen en knikte even. “Be… Begrepen, jabbuk”, zei hij en ik liet hem los. Hij hield zijn hoofd gebogen en ik greep hem even bij zijn keel vast, waardoor die verrast en wat angstig naar mij opkeek. “Vertel dit aan niemand, begrepen? Niemand.” Snel knikte hij en ik liet hem weer los, waarna ik weer verder liep.

Eenmaal in mijn kamer, legde ik de parel op tafel en plaatste ik het brookiet-kristal op de grond. Uit een van mijn zakken haalde ik een geelgroen poeder en begon ermee symbolen op de grond te tekenen, rond het kristal. Ondertussen bleef ik een bepaalde spreuk herhaaldelijk opnoemen en het poeder gaf een onheilspellende kleur af. Toen ik klaar was, stond ik op en keek even naar mijn werk. Het kristal lag nog doodstil, maar ik hoorde er een zacht geluid vanaf komen, zoals een hartslag. Ik haalde even diep adem en sloot mijn ogen, om dan mijn handpalmen naar het kristal te richten. “Ann'ish, errdegahr Bru'yuus lu'rothrl ulu uns'aa”, herhaalde ik keer op keer en het werd ijzig koud in de kamer. Ik voelde een bepaalde angst groeien, maar ik wist het te onderdrukken en bleef de woorden herhalen. Opeens voelde ik een extra aanwezigheid in de kamer ontstaan en ik opende mijn ogen, om te zien hoe de demon uit het kristal tevoorschijn kwam. Zodra hij volledig gevormd was, liet ik mijn handen zakken en keek in zijn ogen.

De demon leek op een jongentje van 7 jaar. Zijn kleren zaten echter onder de bloedvlekken en uit zijn hoofd groeiden twee hoorns. Er zaten twee zwarte gaten zonder ogen in zijn hoofd waar continu een bruine stroperige vloeistof uit liep, waardoor het leek alsof hij huilde. Hij grijnsde echter en ik zag verschillende scherpe tanden tevoorschijn komen. Ook zijn mond leek gevuld met diezelfde bruine vloeistof en hij hield zijn hoofd grijnzend scheef. “Halatir… waarom heb je mij opgeroepen?” vroeg hij met een onschuldig stemmetje, dat hem alleen maar enger maakte. Ik hield mijn gezicht echter in de plooi en zei kil: “Ik heb jouw krachten en kennis nodig.” Het jongetje liet een kakelend gelach horen en keek mij geamuseerd aan. “En waarom zou ik jou dat geven?” vroeg hij en ik grijnsde: “Omdat ik dat wil… daarbij, zit je niet al heel lang in dat kristal? Ik geloof… 2000 jaar?” Meteen keek het jongetje mij woedend aan en heel de kamer werd donkerder. Verschillende donkere schaduwtentakels verschenen rond het kind en zwaaiden gevaarlijk mijn richting uit. “Daag mij niet uit, elf! Ik ben machtiger dan wie dan ook!” riep hij toen boos en de temperatuur daalde opeens dramatisch. Het werd ijskoud en hoewel ik een afweercirkel om hem heen had getrokken, leek het amper invloed op hem te hebben. Ik snoof even en kruiste mijn armen, waarna ik mijn kin wat optilde en zei: “Laten we een afspraak maken: jij helpt mij, ik geef jou mijn lichaam.”

Alles stopte. De temperatuur steeg weer, de schaduwtentakels verdwenen en mijn kaarsen brandden terug. Het jongentje keek me totaal in de war aan en zei: “Je… je bent serieus?” Ik humde en het jongetje keek nadenkend naar mij. “Hmm… ik hou van voorbij de botten… Gaat diep in jouw ziel…”, mompelde hij opeens en grijnsde weer. “Akkoord, Halatir, maar je weet niet waar je aan begint…”, zei hij geheimzinnig en ik lachte even duister. “Ik weet prima waar ik aan begin”, zei ik en het jongetje hield nog even zijn hoofd scheef, waarna hij opzij stapte en zei: “Vervoeg je bij me in deze cirkel.” Ik ging de cirkel in en ging recht tegenover het jongetje staan. Hij stak zijn hand uit en ik keek er even naar, waarna ik hem zonder aarzelen vastpakte. Meteen ontstond er een wervelwind rond ons en het jongetje lachte duister. “Ik ga je overnemen, Halatir! Ik ga jouw geest vermorzelen tot niets!” schreeuwde hij euforisch en ik voelde scherpe pijnen van binnenuit komen. Ik begon echter ook als bezeten te lachen en de wervelwind om ons heen, wakkerde alleen maar aan. “Te laat!” zei ik lachend en terwijl ik dat zei, klonken er meerdere stemmen. “Welkom, Errdegahr Bru'yuus… Welkom in het lichaam van deze elf!” klonk er een duistere stem en het jongetje voor mij vervaagde. “Je bent al bezeten?!” zei hij nog ontzet, maar toen verdween hij helemaal en werd het weer doodstil in de kamer, op mijn gehijg na. Opeens holde ik mijn rug in extreme maten en mijn ogen rolden even weg in mijn oogkassen, maar daarna viel ik uitgeput op de grond. “Wij helpen je, Halatir… Wij zijn jouw demonen”, klonk de duistere stem nog even, maar toen verloor ik het bewustzijn.

Reacties (1)

  • Hermione2003

    Wacht... wacht. Wát? Halatir is bezeten? Sinds wanneer? Betekent dat dat hij zonder die demonen in zijn lichaam eigenlijk goed is? Of is hij zelf ook gewoon slecht? Was hij al bezeten toen hij tuinman was bij Nick? Aaahhh zoveel vragen, goed geschreven!

    1 jaar geleden
    • BLANK1001

      Hey hey, ik weet dat ik normaal niet veel laat horen van mij in comments enzo maar ga je vragen lichtjes beantwoorden.
      Inderdaad Halatir heeft demonen in zich, of die bezeten is of niet is een ander verhaal;)Zonder de demonen zou er eigenlijk niet echt iets veranderen aan zijn karakter. Dus ja hij is zelf gewoon niet zo aardig. En ja, hij zal al demonen hebben gehad sinds hij daar tuinman was. Maar ik ga niet teveel info geven, wel een vraag om je te laten denken. Wat ... Ooh wat heeft die nog? Wat is zijn motivatie? Wat is zijn doel? Ben benieuwd over wat je denkt en mogelijk kunt afleiden uit het verhaal zover. U kunt gerust een prive berichtje sturen met je antwoorden en bevindingen als je wilt;)


      Trouwens ik geef deze antwoorden omdat die niet echt belangerijk zijn voor het verhaal, anders had ik ze niet gegeven:)

      1 jaar geleden
    • Allmilla

      Hmm, het grootste deel van de antwoorden klopt wel, maar ik ben het niet overal mee eens...;)Maar daar komen jullie allebei nog wel achter haha:)

      1 jaar geleden
    • Hermione2003

      Bedankt voor jullie antwoorden, het is zeker interessant om allemaal eens over na te denken! Gewoon maar lezen en kijken wat er precies aan de hand is denk ik maar 🙂

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen