Foto bij 24 - Don't know if I can

"So, Bill just told me you might be joining him when he goes to Germany in a few weeks," zegt je moeder, als ze zich bij jullie voegen. Je kijkt Bill beschuldigend aan, terwijl hij op zijn beurt zijn handen in de lucht werpt als een teken van onschuld.
"I told him I would think about it," brom je. Je moeder kijkt met toegeknepen ogen tussen jullie heen en weer en pakt dan haar telefoon. Niet veel later voel je die van jou trillen.
Mama: Is er iets wat ik moet weten?
Je schudt zachtjes nee en je hoort Bill naast je grinniken. Je kijkt hem vragend aan.
"It's nothing. You were just sorting you thoughts again," legt hij uit. Je giechelt en - wacht eens, je giechelt nooit. Hoewel Bill niks door heeft, schieten zowel je moeder als Sophia in de lach. Je kijkt ze indringend aan en staat dan zonder verder wat te zeggen op. Je loopt naar buiten en grist onderweg je spijkerjasje van de kapstok. Je gaat op de bank in de tuin zitten en steekt een sigaret op. Niet veel later komt Bill ook naar buiten.
"Your mom and Sophia won't stop laughing, so I started to feel a bit awkward," geeft hij toe, terwijl hij naast je neer ploft. Zonder er bij na te denken, houdt hij zijn arm een stukje omhoog en nestel jij je tegen zijn borst. Je trekt je benen op en zucht diep.
"That's why I left," mompel je. Hij kijkt je vragend aan, maar je hebt geen zin om het uit te leggen. "Never mind. Why did you tell my mom about Germany?"
"She asked me if I would be staying with you for much longer, so I told her that Tom is picking me up and we're off to Germany. She asked me if I would miss spending time with you and I told her that I asked you to join me, so I won't have to miss you," geeft hij fluisterend toe. Hij kijkt je aan en je ziet de teleurstelling in zijn grote bruine ogen. "But you've already made up your mind, haven't you?"
Je knikt zachtjes. "I just.. I can't. I am so sorry, but I can't."
Als hij je opnieuw aankijkt, wil je niks liever dan terugdraaien wat je net gezegd hebt. Je wil niet dat hij weggaat. Je wil niet alleen blijven. Je wil bij hem zijn. Je wil hem geen pijn doen. Je wil er alles aan doen om die twinkeling in zijn ogen te zien, om hem te zien lachen, om hem gelukkig te maken - maar dat kan je niet. "I'm sorry. I'm so, so sorry."
"It's okay," fluistert hij terug. "Just promise me that we meet up before I have to go back to Los Angeles."
"I promise." En dat is een belofte waar je je graag aan wil houden.

Jullie blijven nog lang zo samen in de tuin zitten, totdat uiteindelijk je moeder en Sophia ook naar buiten komen. Zodra je je moeder ziet, schiet je overeind. Ze glimlacht enkel en gaat in een van de stoelen zitten.
"So, no Germany?" gokt ze. Jullie knikken allebei zachtjes.
"It's better that way," mompel je.
"I'm not leaving today," zegt Bill in een poging de sfeer wat te verbeteren. "Plus, we promised to meet up before I go back to Los Angeles."
Je kruipt nog wat dichter tegen hem aan. "Jup..."
Sophia gaat aan de andere kant van je zitten en knijpt zachtjes in je hand. "Het komst wel goed, babe."
"Can we please just talk about literally anything else," zucht je. Het is eventjes ongemakkelijk, maar al snel knopen je moeder en Sophia een gesprek aan over hoe jij vroeger fan van Tokio Hotel was. Je kijkt beschaamd weg, maar Bill heeft de tijd van zijn leven.
"She used to write fanfiction, you know," giert Sophia. Je kijkt haar pissig aan en geeft haar een stoot als teken dat ze stil moet zijn. Bill kijkt je vragend aan. "What was it about?"
"I don't remember," lieg je. Je moeder staat op en loopt terug naar binnen om drinken te halen. Als ze terug naar buiten komt, heeft ze een aantal glazen op de doos die ze tilt gezet. Dat is toch niet...
"I actually kept some of her stories," zeg je moeder trots, en ze zet de doos bij Bill zijn voeten neer. Je grist de doos meteen weg. "Mom! That's private!"
Je zet de doos aan de andere kant van de bank, waar hij er niet bij kan. Hij kijkt je even vragend aan en je verstopt je rode hoofd tegen zijn schouder.
"Was it about me?" fluistert hij plagend. Je knikt ja tegen zijn arm. Hij grinnikt. "Can I read it?"
"No."
"Please?"
"Nope."
Hij tilt je kin op en dwingt je om hem aan te kijken. Verlegen sla je je ogen op en je kijkt opnieuw diep in zijn ogen. "Please? I promise I won't make fun of you. I'm just really, really curious."
Je probeert nog even vol te blijven houden dat het niet mag, maar tegen de tijd dat jullie de auto in stappen om naar huis te gaan, zit Bill trots voorin met de doos met fanfiction op zijn schoot. Hij trommelt er een beetje op, maar opent hem nog niet. Je hebt hem laten beloven om pas te lezen als jullie niet bij elkaar zijn. Je hoopt dat je de kans nog krijgt om een keer de doos door te spitten voordat hij weggaat, maar het lijkt erop alsof hij die niet meer uit zijn zicht zal laten gaan.

Reacties (1)

  • Luckey

    Haha ik hou van die moeder!

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen