. . .


De muziek was luid, het gelach overweldigend. Juice had het gevoel dat hij in een roes leefde. De laatste tijd had hij niet veel alcohol gedronken. Hij had alert willen blijven. Iets vertelde hem dat Abigail niets meer van Ashley te vrezen had, maar helemaal uitsluiten kon hij het niet. Het was ook allemaal zo bizar.
      Vandaag kon hij zijn waakzaamheid een beetje laten varen: ze waren teruggekeerd naar Charming. Het feestje dat werd gevierd was niet alleen om Abigails afstuderen te vieren maar ook omdat hij vandaag zijn patch ontvangen had.
      Zijn vingers gleden steeds opnieuw over de Redwood patch op zijn borst en iedere keer wanneer hij een spiegel passeerde bewonderde hij de toprocker op zijn rug. Dan keek hij ook met een flauwe grijns naar zijn hanenkam en hoofdtattoos; de eerste afdruk die Abigail in zijn leven achterliet.
      Juice werd uit zijn gedachten getrokken toen haar vingers zich langs die van hem vlochten.
      ‘Genoeg gefeest,’ zei ze met een geheimzinnig lachje. ‘Laten we naar het dak gaan.’
      Hoewel hij daar niet echt goede herinneringen aan had, deed hij het toch. Hand in hand liepen ze naar buiten toe en klommen naar boven. Hij ging met zijn rug tegen een muurtje zitten, trok Abigail tussen zijn benen en sloeg zijn armen om haar heen terwijl hij omhoog keek, naar de sterren.
      ‘Soms kan ik nauwelijks geloven dat we elkaar pas een jaar kennen,’ verzuchtte Abigail. Ze leunde met haar achterhoofd tegen zijn borst. ‘Het lijkt zoveel langer.’
      ‘Weet je nog wat je toen gezegd hebt?’ vroeg hij, zijn stem een beetje zacht door de plotselinge zenuwen. Hij vond het tricky om er weer over te beginnen: ze hadden er immers al eens ruzie over gehad en daarnaast was ze de breuk met Davey nog aan het verwerken. ‘Dat je jezelf niet samen met een Son kan zien.’
      Zijn hart bonsde zwaar in zijn borstkas. Hij was bang dat ze in zijn armen zou verstijven, maar dat deed ze niet.
      ‘Ik heb er veel over nagedacht,’ zei ze na een tijdje, naar de hemel starend. ‘Ik vind je onwijs leuk, Juice. De afgelopen maanden heb je constant voor me klaargestaan, dus mijn oude excuses gaan niet meer op.’ Ze draaide zich om in zijn armen en keek naar hem op. ‘Ik denk dat ik er klaar voor ben. Om dat gedoe met Davey en Ashley achter me te laten. Mijn relatie is stukgelopen vanwege mijn gevoelens voor jou, mijn vriendschap met Ashley eigenlijk ook – omdat zij zo graag wilde dat wij bij elkaar waren. Je bent niet langer een prospect, ik heb mijn diploma…’ Ze glimlachte, hief haar hand en streelde zijn wang. ‘Ik wil het een kans geven. Jij en ik. Als jij dat nog steeds wilt.’
      Juice hoefde daar niet over na te denken. Hij trok haar dichter tegen zich aan en drukte zijn lippen tegen die van haar. Zijn tong vond die van haar al snel en deze keer lieten ze hun voorzichtigheid achterwege. Hoewel Jax hen al een keer had betrapt, trok geen van tweeën zich daar iets van aan terwijl ze kledingstuk voor kledingstuk afstroopten totdat ze zonder enige belemmering tegen elkaar aan lagen en elkaar gaven waar ze beiden al een jaar naar verlangd hadden.
      Juice begroef na afloop zijn hand in haar donkere haar terwijl hij haar aankeek en glimlachte. Vandaag voelde hij zich gelukkiger dan ooit tevoren en hij hoopte vanuit de grond van zijn hart dat hij dit gevoel altijd zou kunnen blijven vasthouden. Hij zou alles doen wat in zijn macht lag om ervoor te zorgen dat hij haar nooit kwijtraakte en hij was vastberaden haar te beschermen tegen welk gevaar haar gestoorde vriendin dan ook voorzien had.

. . .

EINDE

. . .


Dit was het einde van Taste of Innocence! Flink wat korter dan mijn andere verhalen, maar uiteindelijk was het bedoeld als slechts een prequel van Taste of Vengeance, waar ik nu weer mee verder zal gaan. (:

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    Awh jammer dat het voorbij is, maar ik snap het wel. Vond het een mooi verhaal!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen