. . .


Kozik lag languit op de bank een aflevering Top Gear te kijken toen de voordeur openging en Happy’s zware voetstappen de kamer binnenkwamen. Met een hoofdknikje begroette hij zijn vriend, al ging hij iets rechterop zitten toen hij zag dat Happy’s handen onder het bloed zaten.
      ‘Damn… Je hebt Dana’s nieuwe scharrel er flink van langs gegeven. Was het zo’n hufter?’
      Hij vond dat Happy altijd een beetje overdreef als het op het liefdesleven van zijn zusje aankwam, maar het gebeurde niet vaak dat hij tot fysiek geweld overging.
      Happy bromde iets onverstaanbaars en ging de keuken binnen. Toen hij daar tegen het aanrecht leunde en zijn shirt omhoog trok, verwijdden Koziks ogen. Het was zijn éígen bloed. Vloekend kwam Kozik overeind en haastte zich naar de keuken. Hij trok een la open, pakte een doek, hield die onder de kraan en veegde het bloed van Happy’s onderbuik. Er zat een flinke snee in.
      ‘Jemig. Wat is er gebeurd man?’
      ‘Van alle jongens die in Tacoma wonen kiest mijn zusje weer een ontsnapte TBS’er,’ gromde Happy. Hij trok zijn bebloede shirt uit en smeet die in de gootsteen. ‘Hij sneed me met een mes, zei dat er curare op zat. Wat de hel dat ook mag zijn.’
      ‘Een verlammend gif, volgens mij. Ik kan me niet voorstellen dat dat meer dan grootspraak was.’
      ‘Je had de blik in zijn ogen moeten zien,’ bromde Happy. ‘Satan zelf krijgt er nog kippenvel van.’
      Kozik verbeet een grijns. Het klonk alsof Happy zijn gelijke had gevonden, al zei hij dat niet hardop. Dat hij zich zorgen maakte om Dana, begreep hij wel. Hij depte de wond opnieuw, het was een akelige snee. ‘Ik lap je wel op.’ Hij gaf hem een duwtje in de richting van de keukentafel, reikte naar de verbandtrommel en haalde er ontsmettingsmiddel en draad en naald uit. Tijdens zijn militaire training had hij een aantal Eerste Hulp-cursussen gevolgd, dus hij kon daar wel mee uit de voeten.
      Terwijl Kozik voor zijn vriend neerknielde en de wond begon te ontsmetten, probeerde hij zich niet te veel te laten afleiden door Happy’s gespierde bovenlichaam. Het was niet zo dat hij dat nooit zag – Happy liep zo vaak met ontbloot bovenlichaam rond, maar hij zat er nooit met zijn neus bovenop, noch raakte hij hem dan aan, terwijl zijn vingers nu wel af en toe contact met zijn huid maakten. Hij negeerde zijn droge mond en de tintelingen die hij bij de kleine aanrakingen voelde.
      Toen hij twee jaar geleden ontdekte dat zijn gevoelens voor zijn vriend die van een gewone vriendschap overstegen, was hij als de dood dat Happy erachter zou komen en hem nooit meer zou willen spreken. Inmiddels wist hij dat zijn vriend er veel te nuchter voor was en dat het niet eens in hem óp zou komen dat Kozik hem op een andere manier leuk vond, tenzij Kozik hem echt op zijn bek zou pakken. Om die reden zorgde hij ervoor dat hij nooit te veel dronk, want deze vriendschap was hem dierbaar en hij kon zich niet voorstellen dat Happy ook biseksueel was.
      Happy verroerde geen spier toen de naald door zijn vlees werd getrokken, maar toen Kozik opkeek zag hij dat hij zijn kiezen wel op elkaar had geklemd. De blik in zijn ogen was donker, maar hij zag ook dat hij ongerust was over de toespeling over het gif. Hij vroeg niet of er bepaalde symptomen waren, wetend dat de gedachte dat hij vergiftigd zou kúnnen zijn genoeg was om zijn brein symptomen te laten creëren.
      ‘Waarom wilde hij je opensnijden?’ vroeg Kozik op een luchtige toon, wetend dat het Happy zou helpen zijn boosheid een klein beetje los te laten nu hij er op dit moment toch niets mee kon doen.
      ‘Hij was het niet met mijn speech eens,’ bromde hij.
      Kozik knoopte de draadjes vast en bekeek zijn werk nauwkeurig.
      Happy duwde zijn gezicht weg. ‘Het is prima zo.’
      Kozik kwam overeind, liep naar de koelkast en pakte twee biertjes, hoewel hij wist dat alcohol niet verstandig was. Happy was echter niet iemand die daarom gaf, en daarom hield Kozik zijn goedbedoelde adviezen maar voor zich.
      Hij gaf zijn vriend een flesje aan en trok daarna een stoel naar achteren. Van opzij bestudeerde hij Happy’s gezicht. Het was geen type dat uit zichzelf begon te praten, maar hem vragen stellen werkte ook niet altijd. Hij liet alles eerst maar bij Happy bezinken en keek weer met een half oog naar Top Gear.
      ‘Wat wil je eraan doen?’ vroeg Kozik bijna twintig minuten later. ‘Weet Dana dat hij je heeft gestoken?’
      ‘Natuurlijk niet,’ snoof hij. ‘En zelfs als ze het wel wist, zou ze waarschijnlijk zeggen dat het mijn eigen schuld was.’
      ‘En? Was het dat?’
      Happy haalde zijn schouders op. ‘Ik sloeg hem met zijn hoofd tegen zijn fancy Porsche.’
      Een zacht gegrinnik ontglipte Koziks lippen. ‘Dus het is een knul die voor zichzelf kan opkomen. Is dat dan zo verkeerd?’
      Happy keek hem met een smeulende blik aan. ‘Iemand die mij durft te bedreigen is niet goed bij zijn hoofd.’
      Daar moest Kozik hem gelijk in geven.
      De man leek weer in gedachten te verzinken. Zijn hand gleed over zijn getatoeëerde lijf, tot hij met zijn duim langs de smileys gleed. Het waren er drie.
      ‘Hij wist hiervan.’
      ‘Wat?’ vroeg Kozik fronsend.
      ‘Van de smileys.’
      Nu kwam er ook een ongemakkelijk gevoel in Kozik op. Hij had niet gedacht dat iemand buiten de club zou weten wat de betekenis daarvan was. De afgelopen twee jaar was Happy af en toe ingehuurd om mensen aan het praten te krijgen, een talent waar de Sons ook gretig gebruik van maakten. Hoewel ze allebei nog in hun proefperiode zaten, namen ze Happy soms mee naar een brute ondervraging en de smileys op zijn huid waren er het bewijs van dat niet iedereen dat overleefde.
      ‘Dat is verontrustend,’ gaf Kozik toe. ‘Ga je het de anderen vertellen?’
      Happy slaakte een zucht. Kozik wist dat hij zijn clubleven zo ver mogelijk van zijn familie had willen houden. ‘Ik weet het niet,’ mompelde hij.
      Kozik wist waarom – Happy was een loner. Dit opbiechten zou impliceren dat hij hulp nodig had. Dat hij Koziks hulp ergens bij accepteerde was één ding, maar een probleem naar de tafel brengen was wel meteen heel zwaar. Hij wilde overkomen als iemand die zijn zaakjes op orde had, niet iemand de club wilde gebruiken voor iets banaals als het wegpesten van een irritant vriendje van een jonger zusje.
      ‘Ik zou het willen loslaten,’ zei Happy uiteindelijk. ‘Maar als hij dit al over me weet – wat weet hij dan nog meer? Fuck man – ik wil niet dat hij Dana vertelt wat ik voor de club doe.’ Hij wreef over zijn gezicht.
      Zwijgend beet Kozik op zijn lip. Het kwam niet vaak voor dat zijn vriend ergens niet zeker over was.
      ‘Ik zou het je sponsor vertellen,’ zei Kozik uiteindelijk. ‘Wie weet kennen ze Maddox wel en komt hij uit een machtige familie.’
      Happy keek hem een tijdje aan. De blik in zijn ogen was intens, en zoals altijd begon er iets in zijn buik te kriebelen wat hij vakkundig negeerde.
      ‘Laten we hopen van niet,’ mompelde hij uiteindelijk. ‘Ik wil geen oorlog starten, maar dat tussen hem en Deen moet hoe dan ook stoppen.
      Kozik nam een slok van zijn bier en trok een mondhoek op. ‘Je bent inventief genoeg. We vinden d’r wel wat op.’
      Happy gaf een knikje en leunde naar achteren, terwijl de blik in zijn ogen iets bedaarde.

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    "We vinden d'r wel wat op", nou ik denk het niet..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen