Foto bij 28 - So close to brokenhearted

Bill P.O.V.
De laatste dagen vliegen voorbij en voor het eerst in je leven zie je er tegenop om Tom morgen te zien. Niet omdat je hém niet wil zien, je hebt je broer onwijs gemist de afgelopen weken. Omdat je weet dat als hij hier is, het tijd is om te gaan. Met tegenzin open je je koffer en begin je wat spullen bij elkaar te rapen. Je kijkt verloren om je heen. Alle koffers en spullen die Tom had opgestuurd zijn geopend en alles ligt door het huis verspreid. Je kan toch niet alles mee naar Duitsland slepen? Wacht eens even...
"Maud!" roep je. Ze komt aangesjokt.
"I told you, Bill, I don't want you to leave, so I won't help you pack."
Een kleine glimlach verschijnt op je gezicht. Dat is misschien wel het liefste wat ze de afgelopen weken tegen je gezegd heeft. Het kwam ter sprake tijdens het ontbijt vanochtend. Omdat het jullie laatste dag écht samen was, vroeg ze wat je wilde gaan doen. Met tegenzin gaf je aan dat je je spullen moest inpakken en dat je eigenlijk wel wat hulp kon gebruiken. Haar reactie verbaasde je. In eerste instantie, begon ze te lachen. De tranen stroomde over haar wangen. Totdat het gelach op hield en enkel gehuil overbleef. Uit een soort reflex trok je haar dicht tegen je aan en begon je haar te troosten, al had je geen enkel idee wat er aan de hand was. Met moeite wist ze je toen uit te leggen dat ze er onwijs tegenop ziet dat je weggaat, maar dat ze ook weet dat het niet anders kan. Je vroeg haar opnieuw om mee te gaan naar Duitsland, maar ze weigerde, terwijl ze de tranen van haar gezicht veegde. Het was een lang gesprek, maar je begreep haar uiteindelijk wel. Alles wat ze zei, kwam op hetzelfde neer; ze gaat jou net zo erg missen, als jij haar. En dat is de boodschap die je graag vast wil houden.
"I know," glimlach je. "But I have an idea."
Ze zucht. "I know that smile. What are you up to."
"Well, remember that huge package Tom sent, when I just got here?" Als ze knikt, vertel je verder. "I can't take everything with me to Germany. Plus, we promised each other that we'll meet up before I go back to Los Angeles, right?"
Je ziet dezelfde twinkeling in haar ogen als die waarschijnlijk in die van jou te zien is.

Maud P.O.V.
Je kijkt naar de rommel in de logeerkamer. Dit is inderdaad te veel om mee te nemen in de auto naar Duitsland, bedenk je. Dan dringt tot je door wat Bill aan zijn verhaal toevoegt en je kan een grote grijns niet verbergen.
"So, you'll come back?" Het kan je niet schelen dat deze woorden opnieuw je mond verlaten, voordat je erover nagedacht hebt. Het feit dat hij knikt, dat hij grijnst van oor tot oor, dat zijn ogen twinkelen... Je stapt dichterbij en slaat je armen om hem heen. "I'll still miss you, you know."
"I know," fluistert hij. "But at least, now I know when I'll see you again."
Je knikt enkel en zucht opgelucht. Dat maakt het afscheid nemen inderdaad makkelijker. Je schuift de koffer aan de kant en gaat op het bed zitten. Hij kijkt je vragend aan. "Well, I still refuse to help you back. But this way, at least I can still spend time with you, while you pack."
Hij knijpt even zijn ogen toe en bromt dan: "Fine."
Hij pakt wat kleding uit de kast en gooit het in de koffer. Op zo'n zelfde manier verzamelt hij nog wat spullen, die hij nu alvast kan inpakken en ritst dan de koffer dicht. Hij zet de koffer op de grond en gaat naast je op bed zitten. "Done."
Je grinnikt. "You know you'll have to do it again, right?"
"I know. I'll figure it out when I'm actually leaving. I don't want to waste our last day on packing."
Met een tevreden glimlach laat je het toe, dat hij je tegen zich aantrekt. "So what do you want to do?"
"Nothing." Hij glimlacht naar je en kijkt je diep in je ogen aan. "That's what I like doing best. Nothing, as long as it is with you."
Je weet niet wat het is, je weet niet waarom je dat doet, maar iets in jou vindt het nodig om dit moment te verpesten. "Did you just try to quote Winnie-the-Pooh?"
Je slaat direct een hand voor je mond. Hij schiet gelukkig in de lach. "How do you mean try?"
"Never mind," mompel je. Hij grinnikt zacht en drukt zijn lippen zacht op je wang. Je slaat verlegen je ogen neer, maar dwingt jezelf dan om hem aan te kijken.
"I really am going to miss this," fluister je.
Hij knikt en kijkt even bedenkelijk. "You know, I want to tell you something. You don't need to respond, but I just want you to know.. I like you a lot."
En het blijft daarna een hele tijd akelig stil.

Reacties (1)

  • Luckey

    De stiltes zijn ergste

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen