Foto bij Scar 132

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Maar... Maar... Waarom?' sputter ik.
'Omdat jij het waard bent,' zegt ze en ze bevrijdt haar hoofd uit mijn handen. Ze drukt een zachte, bijna vlinderachtige kus op mijn lippen, en het voelt alsof mijn hart een looping maakt. 'Omdat jij mij alles waard bent.'

Die avond lig ik met Paige in bed, ook al zijn we geen van tweeën al echt moe. We liggen gewoon in elkaars armen om een beetje te praten en haar af en toe te zoenen, en om haar daarna iets vaker dan af en toe te zoenen.
Aangezien ik het vrij warm had, heb ik alleen maar mijn boxer briefs aan. Paige, echter, heeft naast haar ondergoed ook nog een shirt van mij aan. Het shirt is veel te groot voor haar, maar toch laat de outfit haar benen bloot, wat mijn brein weigert te negeren.
Terwijl mijn handen haar heupen en middel strelen, druk ik kusje voor kusje in haar hals, tot ik weer bij haar lippen aan ben gekomen. Na een gekmakende trage zoen trek ik me terug.
Ik kijk haar verwonderd aan en, duizelig van het gevoel van mijn opzwellende hart, prevel ik: ‘Je bent zo mooi.’
Heel even voel ik haar verstijven, alsof de woorden haar overvallen. Ze herstelt zich vrij snel weer, maar ik heb het al opgemerkt. En ik weet wat het betekent. Ik geef een kusje op haar mondhoek, een op haar wang, neem haar hand in de mijne en neem wat afstand, zodat ik haar aan kan kijken.
‘Je bent het er niet mee eens…?’ vraag ik.
Ze slaat automatisch haar blik neer. Wanneer ze doorheeft dat ik oprecht op een antwoord wacht, haalt ze haar schouders op en zegt: ‘Ik ben niet bepaald een stripper met dubbel D en een wespentaille.’
Ik trek een wenkbrauw op, bijna geamuseerd. ‘En vind je dat dat is hoe je er uit zou moeten zien?’
Ze schudt haar hoofd en stamelt: ‘Nou… Nee… Niet precies, maar…’
‘Maar?’ vraag ik.
Ze haalt haar schouders op en wendt haar blik af. Mijn hand vindt haar wang en ik strijk lichtjes met mijn duim over haar zachte huid.
‘Wat vind je van jezelf, Paige?’ vraag ik zachtjes, mijn stem een beetje schor.
 Ze kijkt me in een flits aan, de blik in haar ogen behoedzamer dan eerst.
‘Hoe bedoel je?’ Het klinkt bijna als een snauw. Ze ziet eruit als een in het nauw gedreven dier.
‘Wat vind je van je lichaam?’ vraag ik, terwijl ik mijn hand over haar been laat glijden, van haar heup tot bij haar knie. Ik weet zelf wel wat ík van haar lichaam vind - en wat ik van haar vind maakt het heel moeilijk om een gesprek te blijven hebben terwijl ze zo dicht tegen me aan ligt - maar ik weet het niet precies van haar. Hoe kan het toch dat we zoveel met elkaar praten en er toch dingen van haar zijn waar ik zo weinig van weet? Heeft ze dit onderwerp bewust altijd een beetje ontweken? En zo ja, hoe kan ik dat in hemelsnaam niet opgemerkt hebben?
‘Mijn lichaam,’ begint ze, ‘heeft me door een tot nu toe heel zwaar leven geloodst. Mijn lichaam heeft een hele hoop dingen overleefd. En het… Alles wat ik meegemaakt heeft, heeft bijgedragen aan hoe ik er op dit moment uitzie. Elke keuze die ik over mijn leven heb gemaakt, of elke keuze die ik niet over mijn leven heb mogen maken, heeft me… heeft me gemaakt tot wie ik ben, tot hoe ik eruitzie. Ik zie er precies zo uit als ik eruit zou moeten zien, als je kijkt naar mijn verleden. Ik heb een sterk lichaam. En veerkrachtig. Maar…’ Ze aarzelt even, alsof ze weet dat dit me niet gaat bevallen. ‘Maar ik vind het niet per se mooi.’
Ik begraaf mijn gezicht even in haar hals en zoen haar zachte huid, deels omdat ik het niet kan laten en deels omdat ik mezelf zo even de tijd geef om na te denken over wat ik ga zeggen. Soms zou ik willen dat ik beter was met woorden, dat alles wat ik wil zeggen ook echt goed naar buiten komt. Het probleem is, echter, dat de manier waarop ik haar mooi vind zo vanzelfsprekend voelt dat ik het niet uit zou kunnen leggen.
Ik weet dat dit deels komt omdat ze gewoon van nature een onzeker persoon is, maar ik weet ook dat het door haar vader komt, net zoals bijna al het nare in haar leven terug valt te leiden tot haar vader. Ze is door hem opgevoed met het idee dat ze perfect moest zijn. Ze moest perfect zijn in vechten en in gevaarlijk zijn. Ze moest perfect zijn in het zijn van de dochter van een drugscrimineel. En aan de andere kant moest ze in staat zijn om de perfecte huisvrouw te zijn. Ze moest haar toekomstige man tevreden stellen. Ze moest de perfecte echtgenote kunnen zijn, de perfecte moeder. Ze moest er goed uit gaan zien, want ze moest gewild zijn. Ze moest de vrouw zijn die iedereen als dochter of geliefde zou willen hebben. En dat is als teer aan haar blijven plakken, zelfs als ze dat zelf niet in de gaten heeft.
‘Nou, hoewel ik me niet voor kan stellen dat iemand jou niet mooi zou vinden, kan ik me wel voorstellen dat jij zelf een manier hebt gevonden om te denken dat het geen eer voor mij is om je überhaupt aan te mogen raken,’ zeg ik. Na een korte aarzeling voeg ik eraan toe: ‘Heb… Paige, heb ik ooit iets tegen je gezegd dat je het gevoel heeft gegeven dat-‘
‘Nola is veel knapper dan ik ben,’ flapt ze er dan uit, zo snel dat ik niet denk dat ze er goed over na heeft gedacht. Ze slikt en kalmeert een beetje. ‘Ik… Nola… Nola ziet er veel beter uit dan ik.’
Ik ben even zo verbluft dat ik niets uit kan brengen. Het voelt alsof ik net een klap in mijn gezicht heb gekregen. De laatste keer dat ik Nola, mijn ex, gezien heb, is maanden geleden. Ze heeft me nooit echt los kunnen laten en nog voordat Paige en ik een relatie kregen, heeft ze Paige een bezoekje en en klap in haar gezicht gegeven. Nadat ik haar duidelijk had gemaakt dat ik absoluut niet van plan was ooit nog een relatie met haar aan te gaan en dat ze Paige met rust moest laten, heb ik haar nooit meer gezien. En hoewel ik niet kan ontkennen dat Nola en Paige geheel andere types zijn en er heel anders uitzien, heb ik er nooit bij stilgestaan dat Paige zich daar misschien zorgen over maakte.
‘Nola?’ sputter ik. ‘Paige, Nola is een modepopje dat elke dag uren voor de spiegel staat om al haar make-up perfect te hebben. Je kunt jezelf toch onmogelijk met haar vergelijken?’
Ze slikt.
‘Ze is veel knapper dan ik,’ zegt ze zachtjes.
Ik kijk haar verbaasd aan. ‘Waarom denk je dat? Omdat ze een push-up beha draagt en elke ochtend vroeg opstaat om haar haar te krullen? Ik bedoel… Er is niks mis met die levensstijl en het is haar eigen keus, maar je kunt toch onmogelijk om die reden oprecht denken dat zij knapper is dan jij?’
‘Maar zij… Ze… Ze ziet er heel anders uit dan ik…’ mompelt ze, haar blik afgewend. ‘Ze ziet er veel… vrouwelijker… uit.’
Ik frons. ‘Hoe bedoel je?’
Ze aarzelt even, en haar wangen kleuren rood van schaamte. Dan gebaart ze een beetje aarzelend naar haar rondingen. Ze bloost nog heviger wanneer ik als gevolg van haar gebaar even naar haar lichaam kijk.
Ik weet even niet precies wat ik moet zeggen, want - hoe oneerlijk het ook is - er zit een kern van waarheid in. Als je Paige en Nola naast elkaar zou zetten en een groep vreemden zou vragen om aan te wijzen wie het knapst is, zou het merendeel naar Nola wijzen, want zij past het beste in de huidige standaarden. Maar als je het mij zou vragen, zou ik zonder twijfel voor Paige kiezen, en niet alleen omdat dat is wat een “goede” vriend zou doen. Ik vind Paige gewoon oprecht aantrekkelijker. Mooi is zo ontzettend anders dan iets wat ik sexy zou vinden als ik single zou zijn en ’s nachts naar een club zou gaan. Maar Paige is niet opgevoed om aantrekkelijk gevonden te worden door mannen die dat verschil kennen, en dus ziet zij het verschil ook niet. Niemand heeft het haar ooit geleerd.
Paige is vooral sportief gebouwd, met een relatief platte borst en sterke benen. Ze heeft niet extreem brede heupen, en hoewel ik toch wel een licht zandloperfiguur in haar herken, zou haar middel nog kleiner lijken als ze een andere bouw had. En omdat ze vrij smalletjes en klein is, lijkt ze soms bijna fragiel, ook al is ze in werkelijkheid juist erg sterk. Ze is gemaakt voor uithoudingsvermogen en behendigheid. En dat maakt haar niet het type voor in de modebladen, ook al maakt dat haar wel het type waar ik dolgraag uren mee in bed wil liggen zoenen.
Voor mij is Paige veiligheid en thuis. Voor mij is ze hetgeen wat ik het liefst in mijn armen wil hebben wanneer ik in slaap val en hetgeen waardoor ik in de ochtend wakker gekust wil worden. Voor mij is Paige midden in de nacht koekjes bakken, gewoon omdat we niet kunnen slapen en omdat het kan. Voor mij is Paige ’s avonds slowdancen in de keuken terwijl we heel beschamend zelf liedjes zingen. Voor mij is Paige al het geluk dat ik met haar wil delen. Het is onzin om te zeggen dat Paige onder mijn definitie van mooi valt, want Paige is mijn definitie van mooi.
‘Vind je mij aantrekkelijk, Paige?’ vraag ik dan, want ik weet geen andere manier om het uit te leggen.
Ze kijkt verschrikt op en pakt snel mijn hand vast. Haar andere hand vindt mijn nek en glijdt via daar naar mijn schouderblad.
’Ja. Ja, natuurlijk. Lieverd, natuurlijk,’ stamelt ze.
Ik knik. Ergens, diep vanbinnen, ben ik net iets opgeluchter dan ik had gedacht.
‘Nou, stel je even voor dat ik mezelf lelijk zou vinden en dat tegen je zou zeggen, zou je dan weten hoe je aan me uit zou kunnen leggen waarom je dat niet vindt?’ vraag ik.
Ze opent haar mond, maar sluit hem weer. Even kijkt ze me een beetje worstelend aan, maar dan zie ik dat het kwartje valt en ze accepteert dat wat ik zeg toch echt klopt. Ze schudt langzaam haar hoofd, en ik ben blij dat ze het begrijpt.
Ik neem haar hand in de mijne en druk die met de palm tegen mijn borstkas, over mijn hart. Ik kijk haar indringend aan en ze kijkt een beetje bedeesd terug.
‘Paige, je bent mooi,’ zeg ik, waarna ik met mijn vrije hand naar mijn lichaam gebaar. ‘Zie je? Geen nieuwe littekens. Het is gewoon de waarheid. Voor mij is het de waarheid. En dit vind ik echt niet gewoon omdat ik van je hou of omdat ik door een roze verliefdheidsbril naar je kijk, als je dat soms denkt. Al vanaf het allereerste moment dat ik je zag, had je gewoon iets… betoverends. En ik bedoel echt niet dat je mooi móét zijn. Dat is niet waarom ik zo gek op je ben. Ik lig hier niet met je in bed omdat ik je gewoon mooi vind, maar omdat ik van je hou. Weet dat alsjeblieft. Ik heb je niet van het hof gemaakt zodat ik gewoon iets leuks heb om naar te kijken, ’s nachts.’
Ze glimlacht zwakjes en laat armen losjes om mijn nek glijden. ‘Weet ik.’
‘Mooi zo,’ zeg ik, en ik rol me bovenop haar. Ik geef een paar plagerige kusjes op haar mondhoek en vervolg dan: ‘Maar ik moet toegeven dat het wel een aangename bijkomstigheid is dat je zo verschrikkelijk prachtig bent.’
Ik buig me naar haar voorover en kus haar traag, waardoor ik elke aanraking veel beter kan voelen. Mijn hand strijkt even lichtjes over haar wang en ik trek me terug. Mijn blik vindt de hare en ik zeg zachtjes: ‘Ik had er nooit bij stilgestaan dat je je daar misschien zorgen over zou maken. Ik wist het echt niet. En ik had nooit voor mogelijk gehouden dat je je misschien zorgen zou maken over Nola. Ik bedoel… Nola?’
Ze bloost en wendt haar blik af.
‘I-Ik… Het is gewoon… Afgaand op je relatie met haar ben ik… niet echt je type. Ik ben heel… Ik ben heel erg anders dan zij is,’ zegt ze zachtjes.
Ik knik.
‘Ja, dat is zo. En met wie van jullie twee lig ik momenteel in bed?’ vraag ik. Ze opent haar mond om te protesteren, maar sluit hem weer. Mijn stem verzacht een beetje en ik zeg: ‘De reden dat ik zo van je hou, is juist omdat je zo anders bent. Je hoeft je niet met Nola te vergelijken, want je kunt jou helemaal niet met Nola vergelijken, oké?’
Even is ze stil, maar dan knikt ze bedeesd.
Ik kus haar weer, vuriger dan net, want ze reageert zelf met meer overgave dan eerst. We blijven elkaar koortsachtig zoenen, nauwelijks tijd nemend om tussen de kussen door adem te halen.
‘Ongelofelijk,’ murmel ik tegen haar lippen. ‘Waar haal je het lef vandaan om jezelf niet mooi te noemen?’
Mijn mond glijdt af naar haar hals, zodat ik haar daar kan zoenen. Ik voel me licht in mijn hoofd van verlangen, en ik verlies mezelf in het gevoel van haar lichaam tegen de mijne wanneer ze door mijn haar strijkt. Haar ademhaling reist schokkerig en onregelmatig door haar longen.
‘Jij bent de enige waar ik naar verlang,’ murmel ik tegen haar huid en er gaat een huivering door haar heen.
Haar handen vinden mijn rug en volgen de lijnen van mijn spieren. Ik bijt even speels in haar nek, te zacht om pijn te doen, en ze hapt naar adem. Wanneer ik zachtjes begin te zuigen op de plek waar ik eerst mijn tanden in liet zinken, ontsnapt er een kreun uit haar mond.
Ze trekt me dichter tegen zich aan en onze lichamen vormen zich naar elkaar, tot we zo dicht tegen elkaar gedrukt zijn dat het nauwelijks nog uitmaakt waar ik eindig en zij begint. Ik druk mijn mond weer op de haren en direct wijken haar lippen voor me uiteen. We zoenen elkaar verhit, alsof de tijd te langzaam voor ons voortkruipt. Ik voel haar ademhaling via haar neus tegen mijn wang strijken. Haar handen strijken over mijn naakte rug.
Het is al een tijdje geleden dat we seks hebben gehad. Eerst zat wat Jack Lockley haar aan had gedaan nog te vers in onze gedachten, en daarna werd ze ziek, maar nu zijn we allebei wat beter gestemd voor zulke dingen.
Ik blijf haar nog heel lang zoenen en plagen voordat ik ons naar een ander level laat gaan, voornamelijk omdat ik weet dat dat haar heel ongeduldig maakt en ze er dan altijd zo schattig uitziet.
Zoals altijd kijk ik haar heel even vragend voor toestemming aan, en wanneer ze die met één blik geeft, trek ik haar shirt uit, zodat we allebei alleen nog maar ons ondergoed aanhebben. Ademloos laat ik mijn blik even over haar lichaam glijden en voel mijn mond droog worden. Wanneer ik weer naar haar gezicht kijk, zie ik dat ze aan het blozen is, maar ik zie ook iets in haar blik verstopt liggen dat helemaal niet zo onschuldig is als de vertederende blos op haar wangen.
Ik laat me weer bovenop haar zakken en mijn mond vindt bijna als vanzelf de hare weer. Hoewel Paige en ik nog niet zo lang bezig zijn met dingen die verder gaan dan zoenen, lijkt het alsof onze lichamen telkens feilloos op elkaar in kunnen spelen. De chemie is altijd perfect, en elke aanraking voelt gekmakend goed. Het lijkt alsof we elkaar foutloos aanvoelen.
Ik druk een spoor kusjes van haar mondhoeken naar haar kaak, tot mijn lippen bijna haar oorschelp raken
‘Ik weet dat het is om je menstruaties wat te reguleren, maar ik kan me nog wel een voordeel herinneren aan het feit dat je nu de pil slikt,’ fluister ik duivelachtig en ze rilt even omdat mijn mond zo dicht bij haar oor is.
Ze lacht zachtjes. ‘Je weet dat de pil pas betrouwbaar is na mijn eerstvolgende ongesteldheid. Sorry, liefje, maar de komende paar weken moeten we nog braaf een condoom omdoen.’
Ik kan het niet laten om lichtjes te grijnzen en kus zacht de gevoelige huid vlak onder haar oor.
‘Nou, dan hebben we iets om naar uit te kijken,’ prevel ik tegen haar huid en ze huivert.
Ik laat al zoenend mijn lippen afglijden naar haar borsten en neem haar tepel in mijn mond. Ze hapt beverig naar adem en er gaan een paar lichte schokjes door haar lichaam. Wanneer ik zacht op de gevoelige huid zuig en mijn tong erover heen laat glijden, holt ze haar rug en ontsnapt er een kreun uit haar mond.
Terwijl ik mijn rechterarm gebruik om mezelf in balans te houden, strijken de vingertoppen van mijn linkerhand plagerig langs haar lies en de rand van haar slipje. Automatisch stoot ze haar heupen wat naar me toe, smekend om verder te gaan, maar het is veel te leuk om haar nog wat te jennen.
‘Nathan, alsjeblieft,’ smeekt ze.
‘Geduld, mijn lieveling,’ prevel ik, ook al wordt het voor mij ook steeds moeilijker om me te beheersen.
Het duurt niet heel lang voordat ik toch aan het verlangen toegeef en een vinger in haar slipje glip om hem in haar te laten glijden. Ik kus haar om haar kreun in mijn mond op te vangen en heel langzaam beweeg ik mijn vinger naar binnen en naar buiten.
Ze verbergt haar gezicht in mijn hals en laat haar mond dan over mijn huid glijden om me te kunnen zoenen. Tussen de kussen door kan ik haar sidderende, oppervlakkige ademhaling voelen. Nog altijd geef ik niet toe aan haar smeekbedes.
Na een tijdje is ze mijn geplaag blijkbaar zat, want ze haalt mijn arm weg tussen haar benen, legt haar handen op mijn schouders en duwt me met mijn rug op het matras. Ze komt bovenop me liggen en zodra ik de trage, sensuele manier voel waarop ze mijn hals zoent, weet ik al dat ze van plan is om me mijn getreiter van net betaald te zetten. Ze kust zich een weg omhoog naar mijn oor en fluistert dan: 'Oh, schatje, dacht je nou echt dat ik je hiermee weg zou laten komen?'
Ik ben niet eens meer in staat om te antwoorden, ook al zou het toch overbodig zijn. Ik probeer nog een gevatte opmerking te bedenken, maar elke mogelijkheid om helder na te denken verdwijnt wanneer Paige langzaam mijn lichaam begint te zoenen. Haar mond ontdekt mijn borstkas en gaat via daar naar beneden, naar mijn buik, die ze ook uitgebreid kust. Hoe lager ze komt, hoe sneller mijn ademhaling over mijn lippen komt en hoe meer de spanning zich in mijn lichaam opbouwt.
'Denk je dat jij dat enige bent die iemand kan laten smeken?' fluistert ze wanneer haar lippen de band van mijn boxer briefs tegenkomen - en ik weet ineens heel zeker dat we nog lang niet klaar zijn.

Een geweldige tijd later liggen we uitgeteld in elkaars armen. Aangezien Paige wat eerder op adem is gekomen dan ik, geeft ze een paar kusjes op mijn borstkas terwijl ik nog lig te hijgen.
'Fuck,' is het enige wat ik uit weet te brengen.
Paige grinnikt even en prevelt dan tegen mijn sleutelbeen: 'Ja, zeg dat wel.'
Nu mijn ademhaling alweer iets trager en regelmatiger is en ik minder het idee heb dat mijn longen het elk moment kunnen begeven, draai ik me op mijn zij, naar Paige toe. Mijn hand vindt de hare en ik trek haar arm een beetje naar me toe. De wijsvinger van mijn vrije hand laat ik over het glimmende litteken glijden.
'Doet het nog pijn?' vraag ik, zo zachtjes dat mijn stem schor klinkt.
Ze schudt haar hoofd. 'Nauwelijks.'
Ik buig me voorover, zodat ik de geschonden huid kan kussen. Paige glimlacht zwakjes naar me. Ik kan gewoon nog steeds niet geloven dat ze dit voor me gedaan heeft.
'Ik hou van je,' zeg ik, mijn stem zwaar van oprechtheid.
Paige neemt mijn hand in de hare en geeft er een kus op.
'Ik ook van jou,' antwoordt ze. 'Zielsveel.'
Ik geef een kus op haar voorhoofd en laat mijn handen even over het lichaam glijden waarvan zij heeft durven beweren dat het niet prachtig is. Wanneer ik voel dat de verhitheid van net wegtrekt en Paige het langzaamaan koud begint te krijgen, graai ik naar de dekens die ergens bij het voeteneind zijn beland en leg die over ons heen. Ik dek Paige extra zorgvuldig toe en laat mijn armen om haar heen glijden. Ik voel een zucht van ontspanning om haar heen gaan.
Voor het eerst sinds heel lang voelt het alsof alles op zijn plaats is. Ik heb een vriendin die niet alleen evenveel van mij houdt als ik van haar, maar ook nog eens bloedmooi is en - ik kan het niet ontkennen - overweldigend goed in bed. Leven is eigenlijk nog nooit zo perfect geweest als nu. En ik zou er alles voor doen om het zo te houden.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Dan hoop ik heel erg voor Nathan dat het zo blijft! Schrijfertje, prent Nathans wensen eens goed in je oren!

    1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Schrijfertje heeft Nathans wensen zelf geschreven. Schrijfertje weet heel goed wat Nathan wil. Schrijfertje luistert alleen niet altijd naar hem.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen