Foto bij T.N.O. - 5

De harde “pling” van de lift laat ons beide opschrikken. De deuren gaan open en aarzelend loop ik de gang op.
‘You are?’ Vraagt Harry opnieuw voor bevestiging.
‘I am, but..’
‘Please no buts..’ zucht hij, mijn kamer deur komt steeds dichter bij en ik haal de sleutel uit mijn tas.
‘I have to be straight with you, Harry.’ Mompel ik terwijl ik de deur van slot draai, hem open en naar binnen loop met Harry achter me aan.
‘This doesn’t change anything.’ Zeg ik aarzelend, bijtend op mijn lip neem ik plaats op het bed.
Harry kijkt me verward aan.
‘What? Why? You just told me you’re in love with me too! How does this not change everything?’
Wanhoping kijken zijn ogen in de mijne en zuchtend sla ik mijn blik neer.
‘I’m leaving in two days, Harry. How long will it be untill we see each other again?’
Kreunend van frustratie loopt hij naar me toe, zakt door zijn knieën en schuift tussen mijn benen.
‘You really think that I’ll let you go like that? I can visit you and you can visit me!’
Zijn handen rusten op mijn knieën. Ik schud mijn hoofd.
‘When can you visit me? When you’re on tour or when you’re in America? Or when you’re busy in interviews or in the studio recording a new album?’
Hij schud zijn hoofd en kreunt nog een keer uit frustratie.
‘I’ll find the time, no, I’ll make the time. Lee, please.’
Zuchtend hef ik mijn hand op, leg die op zijn wang en streel met mijn duim over zijn jukbeen.
‘Harry, I’m so in love with you. You have no idea, but this can never work!’
Een gefrustreerde grom verlaat zijn mond en met een ruk staat hij op.
‘You could move?’ Stelt hij voor, maar ik schud mijn hoofd.
‘I can’t just leave everything behind, Harry. Lanie and Leah or the studio where we record. Our recordcompany. I just can’t.’
Hij zucht verslagen, maar opnieuw gefrustreerd. Hij laat zich weer door zijn knieën zakken, schuift weer tussen mijn benen, legt zijn handen op mijn heupen en drukt zich tegen me aan. Zijn hoofd verscholen in mijn nek, mijn armen om de zijne en mijn hoofd op zijn schouder.
‘I’m not leaving yet.’ Fluister ik. ‘I’ll be at the party tomorrow.’
Hij knijpt een keer in mijn heupen en trekt me nog dichter tegen zich aan.
‘But you’re still leaving.’ Mompelt hij gesmoord tegen mijn hals.
Allemaal verschillende gevoelens stromen door mijn lijf. Hij is verliefd op me, maar het kan nooit wat worden. Hij is het grootste gedeelte van het jaar in Amerika en dat kleine gedeelte in Engeland. Dat is misschien drie maanden in een heel jaar en dan zit ik in Nederland of ik ben op tour met Lanie. Wanneer moeten wij de tijd vinden om samen te zijn? Het zou nooit kunnen werken, ook al zou ik het zo graag willen.
‘I can almost hear you think, butterfly. What’s on your mind?’
Hij trekt zich wat achteruit en kijkt me vragend aan.
‘Why do you call me butterfly?’ Mompel ik zachtjes.
Hij grinnikt een keer hij pakt mijn handen vast, die nog steeds in zijn nek liggen en legt ze op mijn benen.
‘Because, you’re like a butterfly to me. You’re beautiful and full of colour. You always make my day when you text me to ask how I’m doing. You really care and that means a lot to me. The only other person who texts me everyday is my mom.’
Dat laatste kwam er lachend uit, waardoor ik ook moet lachen. Hij laat mijn rechter hand los en legt hem op mijn kaaklijn.
‘Your laugh is beautiful.’ Mompelt hij zachtjes.
‘My laugh is beautiful?’ Lach ik zachtjes. ‘How about yours, you have te dimples and everything! It’s killing me.’
Dat laatste fluisterde ik. Een gefrustreerde grom verlaat zijn mond.
‘This isn’t fair. Look, I know it’s almost impossible for us to date. Unless you change your mind about moving to England, I don’t see how we can make it even possible. What I also know is that I’m really falling in love with you and I never thought I would ever say that. So I want to enjoy the time we have left together and make the best of it.’
Zijn duim had mijn wang gestreeld tijdens zijn woorden en fronsend vol frustratie staar ik in zijn ogen.
Hij heeft gelijk. Ik weet het, maar toch voel ik een steek in mijn buik om uit zijn mond te horen dat het niet mogelijk is om te daten. Ik kan proberen te genieten van mijn tijd met hem, maar ik weet dat als ik weg ga mijn hart zal breken wanneer ik afscheid moet nemen van hem.
Zuchtend begin ik op mijn lip te bijten.
‘Do you wanna go downstairs?’ Vraag ik zachtjes.
Hij probeert een glimlach te forceren en knikt een keer. Hij laat mijn hand en mijn gezicht los, gaat staan en steekt dan zijn hand naar me uit.
‘I could really use something stronger than beer.’
Grinnikend neem ik zijn hand aan en laat hem mij van bed af trekken.


Reacties (1)

  • kussmyrnex

    Love je story nu al!!! Ook omdat je nu lekker veel al upload!

    1 maand geleden
    • MyLifeLine

      Ahw! Dankje!
      Ik heb dit verhaal al een tijdje in mijn hoofd, maar ik wist niet waar ik moest beginnen.
      Nu dat ik ben begonnen, kan ik niet meer ophouden. 😂😂😂

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen