Superlang geleden! Ik had ineens terug zin om nog wat te schrijven na het lezen van enkele verhalen hier. Hopelijk bevalt het!

Een zacht geklop doet je opkijken naar de deur en je ziet Sebastian samen met Cooper binnenkomen. Je glimlacht meteen en Sebastian omhelst je uitbundig. "Sebastian, auw, stop." zeg je schokkend. "Ja, tuurlijk, dom van me!" "Cooper!" lach je. Ook hij neemt je vast, iets voorzichtiger dan. Ze vragen hoe het met je gaat en je vertelt hen dat je zo snel mogelijk terug in de keuken zal staan. "Zo snel zijn jullie niet van mij af!" Cooper lacht en Sebastian schudt het hoofd met zijn rechterhand voor zijn ogen. "En jullie, hoe gaat het met jullie?" "Maak je maar geen zorgen om ons. Zelfs met 1 hand en een gebroken neus zorgen wij voor een vlekkeloze service en het bijhorende geplaag." lacht Cooper. Je glimlacht en er valt een korte stilte. "En nu echt, hoe gaat het?" herhaal je jezelf. "Komt wel goed, kleine. Ik moet voorzichtig zijn met mijn pols en van Cooper zijn neus kunnen ze alleen maar iets mooiers maken morgen." probeert Sebastian je gerust te stellen. "Het spijt me zo Cooper. Echt. Tom is zo agressief sinds ik die berichten begon te ontvangen. Hij had je nooit zo mogen aanpakken." zucht je. "Hé Eline, zand erover. Tom en ik hebben het er al over gehad, all good." En Cooper wrijft over je arm. Je slikt. "Waar zit hij eigenlijk, Tom?" vraagt Cooper. "Oh, die zijn zich thuis gaan opfrissen. Bill moest Tom haast optillen om 'm mee te krijgen, maar uiteindelijk gaf hij toe. Ik kon de rust wel gebruiken. Al dat gedoe." glimlach je schouderophalend. "En Jess? Al een teken van haar?" Ze schudden beiden het hoofd. "Ze vinden haar wel. Geen zorgen." Een verpleegster komt binnen met wat extra pijnstillers en een glas water. Je neemt ze dankbaar aan en slikt ze zonder twijfel. "Nog veel pijn?" "Gaat wel, Cooper. Deze babies helpen me erdoor." grijns je. Cooper neemt afscheid samen met Sebastian en laten je rusten. Op datzelfde moment komen Tom en Bill terug. Ze geven je elk een knuffel en je vertelt opnieuw hoe je je voelt. Kort daarna komt een dokter vertellen dat je morgen naar huis mag indien er geen complicaties optreden en je het rustig aan doet. Tom neemt je vast en je lacht. Bill kijkt in je ogen en je kijkt terug. Jullie delen een vreemde blik. Hij voelt iets en je merkt het. Samen genieten jullie van een tv-avond en ziekenhuismaaltijden. "Zijn we dan bijna door, broertje, dat Eline terug kan rusten?" vraagt Bill geeuwend. "Ga maar vast, ik blijf hier." Je staart voor je uit en dan naar Bill. Hij leest je ogen en probeert Tom om te praten. "Zeker Tom, is het niet beter haar alleen te laten, ze kan alle rust gebruiken." dringt hij aan. "Ja Tom, er kan me hier niks gebeuren. En als jij hier naast me ligt en snurkt of rolt of wat dan ook... Ik apprecieer het gebaar, maar ik wil liever alleen zijn..." Tom knikt teleurgesteld en kust je voorhoofd. "Tot morgen dan maar." zucht hij. Je bijt op je onderlip en Bill geeft je nog een knuffel. "Wij pikken je morgen wel op!" zegt hij nog in de deuropening. Je knikt en grijpt naar de afstandsbediening en je gsm. Met een pijnlijk gezicht gooi je ze op je buik neer. Je duwt whatsapp open en leest je berichtjes. Georg en Gustav lieten weten dat ze het slechte nieuws hebben gehoord en dat ze je zo snel als mogelijk komen bezoeken. Je stuurt een bericht naar Cooper. "Hey maatje, bedankt voor je bezoekje deze middag. Deed me plezier. Nogmaals duizend keer sorry." Je zapt wat op tv en stopt op Masterchef. Je hebt nu al heimwee om terug achter het fornuis te staan en je moet nog minstens een week verder herstellen. Je telefoon piept als teken van een binnenkomend bericht. Je glimlacht en opent het bericht. Het is van Tom. "Slaapwel liefje, dikke zoen! X" Je zucht. "Slaapwel." antwoord je. Je kijkt Masterchef uit en valt in slaap na nog een pijnstiller.

De volgende ochtend word je gewekt door een verpleegster die ontbijt en pijnstilling brengt. Je lacht en slikt meteen 2 pillen. Daarna begin je aan je boterhammen. 1 met kaas en 1 met vlees. Die met vlees laat je liggen. "Klop klop!" Bill komt binnengesprongen met een ballon. Je slaat jezelf op je voorhoofd en draait met je ogen. "Typisch." grijns je. Achter hem komt Tom ook binnen en hij komt naar je toe om je te kussen. Je draait je hoofd zodat zijn lippen op je kaak terechtkomen. "Ook een goeiemorgen." gromt hij. "Klaar?!" vraagt Bill ongeduldig. "Klaar!" roep je en voorzichtig stap je uit bed. Je benen zijn nog zeer stijf en je voelt goed waar elke blauwe plek en schram zit. Bill ondersteunt je de eerste stappen tot je het alleen aankan. "Neem jij mijn tas uit de badkamer, Tom, dankjeee!" roep je vanuit de gang.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen