We geven Anne en Gemma nog een knuffel. We staan op de stoep naast de auto. De chauffeur doet onze koffers in de kofferbak terwijl Lanie nog een keer stevig knuffelt.
‘Thank you so much for welcoming us into your home. We had a lot of fun, Gem. I hope you enjoyed your birthday party.’ Zeg ik zacht, ze wuift het weg en trekt me tegen haar aan.
‘It wouldn’t have been the same without you, I’m glad you guys came.’ Mompelt ze zachtjes.
Ik druk haar nog wat dichter tegen me aan en zucht teleurgesteld. Ik wil niet weg, maar onze volgende show is morgen.
‘I’m so sorry Harry isn’t here to say goodbye.’ Fluistert ze zo stil mogelijk.
‘It’s okay, Gem. Maybe it’s for the best. Saying goodbye might make things even harder.’
Ik pak een envelop uit mijn zak en druk hem in haar hand.
‘Please give that to him, tell him he can do with it what he wants. I just can’t.’ Mijn stem klinkt gebroken en de tranen branden achter mijn ogen. Ik knipper een paar keer in de hoop ze tegen te houden. De chauffeur klapt de kofferbak dicht en opent de deur zodat Lanie en ik in kunnen stappen.
Ik zucht keer terwijl Lanie haar arm om mijn schouder slaat.
‘We moeten gaan.’ Zegt ze zacht.
Voor een laatste keer geven we Anne en Gemma een knuffel voor we in de auto stappen. Als ik de deur hen dichtgeslagen kijken Lanie en ik door het achteruit. Gemma en Anne staan hevig te zwaaien en wij zwaaien hevig terug. Als de auto de straat uit is gaan we weer recht zitten. Lanie pakt gelijk haar telefoon en ik zie dat ze het nummer van Jody, haar vriend in toetst en de telefoon bij haar oor houd.
Ik draai mijn hoofd naar het raam en staar verloren naar buiten. Ondanks dat het misschien beter is voor ons om geen afscheid te nemen, had ik hem toch wel even willen zien.
Mijn trillende telefoon haalt me uit mijn gedachten en zuchtend pak ik hem uit mijn jaszak.

I’m so sorry, butterfly.
I can’t take it that you’re leaving and I just can’t say goodbye to you.
I miss you already and I can’t wait for the day we meet again.
I hope I’ll see you soon, Lee.
X
Harry


Een traan vind zijn weg over mijn wang en ik kan een snik niet onderdrukken. Lanie -die druk in gesprek is, draait haar hoofd met een ruk naar me toe en pakt mijn hand vast om er vervolgens zachtjes in te knijpen. Ik geef haar een geforceerde glimlach en laat haar hand dan los zodat ik Harry een bericht terug kan sturen.

It’s okay, Harry.
Maybe it’s best for us not to say goodbye,
But I left you something. Gemma has it.
Do with it what you want, cause I just can’t.
I miss you too, Harry.
Hope to see you soon.
X
Malia



We proberen een weg te vinden door de drukte op het vliegveld.
‘Move!’ Roept Lanie gefrustreerd.
Haar koffer rolt achter haar aan met de hendel in haar ene hand en haar andere in de mijne. Grinnikend kijk ik naar haar parelroze koffer en laat me mee trekken door de menigte.
‘We moeten de juiste gate vinden, Lee. Anders help je even met zoeken als je uitgelachen bent.’
De frustratie was meer dan duidelijk en lachend kijk ik om me heen opzoek naar de juiste gate.
‘Malia!?’
De zware hese stem zorgt voor kippenvel in mijn nek.
Zou hij?
Meteen hou ik halt en kijk om me heen.
‘Wat doe je?’ Vraagt Lanie op een zeurende toon.
‘Iemand roept me.’
Ik draai een rondje op mijn as, maar zie geen bekend gezicht.
‘Malia!’ Hoor ik weer, zo duidelijk maar niet te traceren.
Waar komt het weg?
‘Ik hoorde het nu ook.’ Mompelt Lanie -die met mij de ruimte afspeurt.
Bruine lange krullen komen boven een man uit met een zwarte pet.
‘Harry!?’ Roep ik wanhopig.
Zijn groene ogen krijgen mij in het vizier en ik zie hem opgelucht zuchten. Hij baant een weg tussen de mensen en staat dan tegenover me.
‘What are you doing here, Harry?’ Vraag ik verbaast.
Hij zwaait met de envelop die ik Gemma heb gegeven voor mijn gezicht.
‘I read it, it’s beautiful.’
Fronsend kijk ik hem aan. Is dat waarom hij hier is?
‘I had to see you, Lee. I can’t just let you leave without..’ Hij maakte zijn zin niet af, maar pakt met zijn vrije hand de mijne.
‘Without what, Harry?’ Vraag ik fluisterend.
Starende blikken branden op mijn huid, maar het kan me niet schelen. Het enige dat telt op dit moment is hij. Wil hij toch afscheid nemen?
‘Without saying goodbye.’ Mompelt hij.
Zuchtend leg ik mijn armen in zijn nek en druk me tegen hem aan. Opgelucht pakt hij mijn heupen en legt zijn kin op mijn kruin.
‘I’m gonna miss you so much.’ Fluistert hij, de kippenvel staat overal en ik verstevig mijn grip om zijn nek om nog dichter tegen hem aan te staan.
‘I’m gonna miss you too, Harry.’
Lachend tilt hij me op en ik leg mijn hoofd op zijn schouder terwijl bijna iedereen op het vliegveld hun blik op ons heeft gericht. Het kan ons echter niets schelen. Het kan jaren duren voor ik hem weer zie. Ik wil elke aanraking, elke geur en elk stemgeluid opslaan in mijn hoofd. Deze jongen is mijn hart aan het stelen en ik ben hem een handje aan het helpen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen