De tijd ging opeens heel snel. Voor we het door hadden waren we klaar met de tour. Eenmaal terug in Nederland richtte Lanie zich op het moederschap, ondanks dat we de studio in zijn gedoken voor een nieuw album. We hadden besloten het anders aan te pakken deze keer en daar ben ik heel blij om. Lanie en ik lijken dan wel precies op elkaar, maar van binnen zijn we totaal verschillend en dat kun je merken als we samen aan nummers schrijven. Zij heeft meer de pop-rock kant en ik ben toch echt een rock fan. Dus hebben we besloten om dit album anders te doen. We gaan nog wel samen nummers schrijven en zingen, maar we gaan ook elk ons eigen ding doen en zelf nummers schrijven. Om eerlijk te zijn is er geen nummer op ons nieuwe album waar ik niet aan meegeholpen heb. Lanie is nou eenmaal niet zo’n schrijver -dat geeft niet, maar ze kan wel wat hulp gebruiken.
‘Oeh, ja! Dat is heel mooi!’ Zegt Lanie enthousiast als ik haar een tekst laat lezen die ik voor haar heb aangepast.
‘Zullen we hem eens samen spelen dan?’
Ik loop naar de piano in onze thuisstudio en neem plaats op het bankje. Lanie gaat aan de andere kant van de piano staan en wacht tot ik begin met spelen.

“You looked away, then you looked back at me.
You tried to say things that we can’t undo.
Iff I had it my way, I’d never get over you.
Today’s the day, I pray that we make it trough
Make it trough the fall, make it trough it all.
And I don’t wanna fall to pieces
I just wanna sit and stare at you
I don’t wanna talk about it
And I don’t want a conversation,
I just wanna cry infront you.
I don’t wanna talk about it,
Cause I’m in love with you.”

Ik laat de laatste toon weg ebben en kijk Lanie tevreden aan.
‘Mooie tekst hoor, Laan.’
‘Jou tekst bedoel je, zonder jou was het niet zo mooi geweest.’
Ik schud glimlachend mijn hoofd.
‘Maar het is jou verhaal, Laan. Over wie heb je het?’
Nieuwsgierig kijk ik naar mijn zusje. Ze bijt even op haar lip, legt het papiertje met de tekst op de piano en kijkt me aan met een diepe zucht.
‘Jody is vreemdgegaan.’
Haar stem klinkt gebroken en de tranen vormen in haar ogen. Met een ruk sta ik op en sla ik met mijn handen op de toetsen, waardoor er enkele noten de kamer door galmen.
‘Wat!?’
Ik schreeuwde het bijna. Wat een fucking klootzak!
‘Hij heeft haar zwanger gemaakt.’
Ze begint te snikken en slaat haar hand voor haar mond. Mijn ogen worden mogelijk nog groter en ik loop naar haar, sla mijn armen om haar heen en trek haar tegen me aan.
‘Wat?’
Kan ik alleen fluisterend uit brengen. Stomverbaasd ben ik gewoon. Ik dacht dat ze gelukkig waren samen. Ze belde elke dag met hem op onze tour. Hij is zelfs een paar keer naar ons toegekomen met Leah, hun dochtertje van ondertussen anderhalf.
‘Hij is bij me weg, Lee. Ik sta er helemaal alleen voor met Leah. Hij wil niks meer met me te maken hebben.’
‘Wat? Dat kan je niet menen, Laan. Betekenen al die jaren samen dan niks meer?’
Ik wrijf met mijn handen op en neer haar rug. Ze zucht nog een keer.
‘Ik heb hem geslagen.’ Mompelt ze.
Fronsend druk ik haar achteruit en kijk haar verbaast aan.
‘Met een honkbalknuppel.’ Mompelt ze er zacht grinnikend aan toe.
Ik begin te lachen en als snel volgt ze me.
‘Wow, Meelanie! Dat had ik niet van jou verwacht! Zeg me dat je hem goed geraakt hebt!’
Lachend geeft ze me een duw.
‘Wat denk jij dan. Een gebroken neus en een paar gekneusde ribben.’
Ons harde gelach vult de ruimte.
‘Maar, Laan. Je staat er niet alleen voor. Ik ben er ook nog hé? Ik help je echt wel.’
‘Dat weet ik wel, Lee. Daar ben ik je echt dankbaar voor, maar ik voel me gewoon zo alleen.’
Dat laatste zei ze met een gebroken stem en hoofdschuddend trek ik haar weer tegen me aan.
‘Je bent niet alleen! Als het moet slaap ik elke nacht bij je. Ik begin vanavond.’
Door dat laatste moet ze een beetje lachen en kijkt me dan met een glimlach aan.
‘Ik hou van je, Lee. Wat moet ik toch zonder jou?’
Ik grinnik en tik haar even met mijn vinger op haar neus.
‘In zeven sloten tegelijk lopen denk ik?’ Zeg ik lachend en met haar wenkbrauwen opgetogen, kijkt ze me lachend aan.
‘En bedankt.’ Zegt ze, terwijl ze me een por in mijn zij geeft.
‘Ik hou ook van jou hoor.’ Zeg ik en laat haar dan los. Ik pak de papiertjes van de piano en loop naar mijn tas om ze er in te stoppen.
‘Praat jij nog wel eens met Harry?’
Verbaast draai ik me met een ruk om naar Lanie.
‘Waarom deze vraag? Is er iets met hem?’
Ze schud gelijk haar hoofd.
‘Nee, maar Gemma zei dat hij niet over jou wil praten.’ Mompelt ze ongemakkelijk.
‘Nou dat maakt het wel duidelijk, toch?’ Zeg ik zuchtend. ‘We praten niet meer, Laan. Ik weet niet waarom, maar het maakt me niet minder nieuwsgierig naar hem.’
‘Ha.’ Zegt ze. ‘Hij wil niet praten, Lee. Maar hij wil wel alles over je weten.’
Ze klonk aardig gefrustreerd en met een frons kijk ik haar verbaast aan. Hij wil alles over mij weten? Zuchtend sla ik mijn blik neer en boor mijn tanden in mijn onderlip. Wat maakt het uit? We praten niet en we zien elkaar waarschijnlijk jaren niet. Me er druk maken is zinloos, maar toch geeft het me een goed gevoel dat hij zich met mij bezig houd.
‘Laten we er maar over op houden. Ik word er gefrustreerd van. Jullie draaien om elkaar heen en gaan er beide kapot aan. Ik zie toch dat je er niet helemaal bij bent, Lee.’
‘Laten we er inderdaad maar over ophouden, Laan. Je bent niet de enige die gefrustreerd word.’ Mompel ik geïrriteerd en ze snuift een keer.
‘Prima. Maar slaapt vanavond wel bij me toch?’
Dat laatste klonk hoopvol waardoor ik moet lachen.
‘Natuurlijk.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen