Foto bij 37 - People gonna talk

De telefoon gaat een paar keer over en daarna word je doorverbonden met de voicemail. Je zucht diep en probeer het nog een keer. Net als je wil ophangen voordat je weer voicemail krijgt hoor je: ”Hi..”
Je kan aan zijn stem horen dat Bill overstuur is.
"I'm such an idiot," val je met de deur in huis. Het is even stil en dan zegt hij zacht: "How could I, Bill Kaulitz, let the love of my life go."
Je fronst, wat bedoelt hij daar nu weer mee. Dan begint hij zacht te grinniken. "I grunt in frustration and let myself fall down on the bed."
Je mond valt open van verbazing. "Are you quoting my fanfic?"
"Reading it out loud," geeft hij toe. "I liked it. I especially liked the parts where they fight, but always forgive each other."
Je blijft even stil. "Can we?"
"Can we what?"
"Forgive each other. Can you forgive me?" Je hart klopt in je keel, terwijl je op zijn reactie wacht. Hij schiet in de lach.
"We're not fighting, are we?"
"I guess not."
Je hoort hem zachtjes zuchten. "Listen, Maud, I really want this to work. I want us to work. I just think we need to take it slow. I don't want to hurt you. I don't want you to do anything you're not ready for."
Je knikt langzaam en realiseert je dan dat hij dat natuurlijk niet kan zien. "Okay.. I guess I might have overreacted when you said we should talk."
"You are an idiot," grinnikt hij. "But you're my idiot. Well, at least I hope you'll be."
Je grijnst. Dat klinkt goed. "I can live with that."

De rest van de avond is een beetje wazig. Je weet alleen nog dat je je zo goed voelde na het gesprek met Bill, dat je daarna tegen ieder shotje of drankje dat aangeboden werd 'ja' gezegd hebt. Een bonzend hoofd en misselijk gevoel zijn daar het gevolg van. Je zucht diep en hijst jezelf voorzichtig overeind in bed. Je grabbelt in je nachtkastje om je telefoon te pakken en je opent, een beetje bang voor de schade, je berichtjes. Niks. Geen berichtjes meer verstuurd of ontvangen na dat gesprek. Pfoei!
Maud: Goodmorning! Can't believe I still have to wait 3 more days til I get to see you:(
Bill: Morning. Didn't expect you to be up this early.
Je fronst - wat bedoelt hij daar nu weer mee?
Maud: Stalkeralert. How do you even know I got home late?
Bill:foto
Je opent de foto en ziet dat hij een waslijst aan gemiste oproepen van je heeft. Uh-oh.
Maud:Omg, I'm so sorry!
Bill: It's okay - I'd rather have you drunkdialing me than your ex.
Maud:Why would I even do that?
Bill:Dunno. I'm tired, ok. Can I call you after my nap?
Maud:Of course. So so so sorry. Sleep well.
Je sleept jezelf naar de keuken om koffie te zetten. Terwijl je wacht op de koffie, check je je oproepgeschiedenis. Gelukkig heb je alleen Bill geprobeerd te bellen vannacht en heeft hij slechts 2 keer opgenomen voordat hij doorhad dat je waarschijnlijk te dronken was om een gesprek mee te voeren. Note to self - volgende keer je telefoon uitzetten voordat je gaat drinken... Je besluit Vince ook maar een berichtje te sturen.
Maud: Sorry about last night..
Je pakt je kop koffie op en besluit nog even terug in bed te kruipen. Het is nog te vroeg om met al je fouten van afgelopen nacht te dealen.

Twee uur later schrik je wakker met een halflege kop koffie naast je. Je telefoon trilt en je ziet dat je moeder belt.
"Hey mam," brom je slaperig.
"Hey Maud, wat doeeee je?" klinkt het. Jouw moeder is duidelijk Isabella van Phineas & Ferb nog niet vergeten.
"Ik lig in bed," mompel je.
"Oh." Het blijft even stil. "Check je whatsapp."
Met een diepe zucht open je whatsapp. Je hebt een aantal appjes, maar je focust je nu op het gesprek met je moeder. Ze heeft je een linkje toegestuurd. Als je erop klinkt, schrik je je rot. Je ziet een foto van jou en Bill die afscheid nemen, gevolgd door een artikel over jullie relatie.
"Maud?" hoor je na een tijdje.
"Hm?"
"Weet je zeker dat je niks te vertellen hebt?"
"Ugh, momentje, mam. Ik ben net wakker. Laat me even koffie zetten en het artikel lezen."
Je zet je telefoon op speaker en loopt naar de keuken. Ondertussen word je bijgepraat over hoe de afgelopen week bij jouw moeder thuis geweest is. Als je een paar slokken koffie hebt gedronken, begin je aan het artikel. Je zucht diep.
"Oké, mam. Ik ben er weer. Er was niks tussen mij en Bill, niet toen hij wegging en niet toen hij er was."
"Was?" herhaalt je moeder en je verslikt je bijna in je koffie.
"Er is misschien wel iets nu," geef je zachtjes toe. "Maar dat is nog helemaal niet zeker. Daar moeten we het nog over hebben. Dit artikel.. verandert dat misschien."

Reacties (1)

  • Luckey

    Als dit het verpest doe ik de paparazzi wat!

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen