HET VERLEDEN


Juan leunde naar achteren in de kussens die ze tegen de muur hadden gezet terwijl ze vanaf Emilio’s bed naar een aflevering South Park keken.
      Hij was er niet echt bij met zijn gedachten. Zijn moeder zou over een uurtje thuiskomen en hij was van plan om haar dan te vertellen dat hij bij Mateo wilde gaan wonen, die over een paar dagen de sleutel van zijn huis kreeg. Mateo vond het niet nodig dat hij het zijn moeder überhaupt vertelde – hij had gezegd dat ze vanzelf wel merkte dat hij niet meer thuiskwam. June had er echter op aangedrongen om het haar wel te zeggen.
      Dingen waren nog steeds niet hetzelfde als voorheen, zelfs al was het hele gedoe met Erik al een paar weken geleden. Hun intimiteit ging niet veel verder meer dan zoenen en hoewel hij dat moeilijk vond, wilde hij ook niet aandringen. Ze had tijd nodig om hem te vergeven en hoeveel tijd ze daar ook voor nodig had, hij zou het haar geven. Dat was ook de reden dat hij nu naar Junes advies luisterde en niet daar dat van Mateo: hij was nog steeds bang om June kwijt te raken en hij schuwde een nieuwe ruzie.
      Eigenlijk had ze met hem mee willen gaan, maar dat had hij niet gewild. Het was iets wat hij zelf moest doen. Zonder zijn broer en zonder June. Hij kende zijn moeder goed genoeg om te weten dat ze Junes aanwezigheid zou gebruiken om haar gelijk te halen. Waarschijnlijk zou ze opnieuw beweren dat Mateo en hij dingen met elkaar deden waar ze van zou gruwelen en hoewel hij wist dat June dat niet geloofde, wilde hij die woorden nooit meer horen – en hij wilde al helemaal niet dat zíj ze nog eens hoorde. Hij rekende erop dat het gesprek de meeste kans van slagen had wanneer hij het alleen deed. Bovendien kon hij dit. Hij wílde dit kunnen – iets zonder de hulp van June of Mateo.
      Dat nam zijn nervositeit echter niet weg. Zijn ogen gleden opzij, naar Emilio’s gezicht. Die staarde naar de televisie, maar leek er even weinig van te zien als hij. Normaal gesproken voelde hij ook wel aan dat Juan ergens tegenop zag, maar vandaag leek hij er zelf ook niet helemaal bij te zijn.
      Hij gaf zijn vriend een schouderduwtje om hem uit zijn gedachten te trekken en keek hem vragend aan. ‘Waar zit jij met je hoofd?’
      Emilio keek hem kort aan, leek te aarzelen en wendde uiteindelijk zijn hoofd af. Juan ging rechterop zitten. Het gebeurde niet vaak dat Emilio ergens mee zat.
      Zijn vriend slaakte een diepe zucht toen Juan hem afwachtend bleef aanstaren. ‘Ik heb met Jordy gezoend. Een paar dagen terug.’
      Juan trok zijn wenkbrauwen op, niet zo goed wetend waarom dat hem dan zo bezighield. Het was iets wat hij al weken zag aankomen.
      ‘Oké…’ zei hij toen maar. ‘En je bakte er niets van volgens haar?’
      Emilio’s ogen flitsten naar die van hem. ‘Heeft ze dat gezegd?’
      Hij grinnikte kort. ‘Nee. Ik wist van niks. June wilde blijkbaar dat ik het van jou zou horen.’ Hij liet zijn blik weer over Emilio’s gezicht glijden. ‘Wanneer is het gebeurd dan?’
      ‘Je weet toch wat ze over haar zeggen? Over haar vader?’
      Juan versomberde. Dat was onmogelijk te missen geweest. Hij had June nog nooit zo pissig gezien als de dag dat die roddel over haar vriendin de school rondging. Emilio had Beth midden in de aula afgesnauwd en gezegd dat ze niet – net zoals haar dooie zus – leugens moest gaan verspreiden omdat iemand geen zin meer had om met een kutwijf als zij om te gaan.
      Juan kon niet zeggen dat hij verbaasd was geweest door Emilio’s uitbarsting – hij wist als geen ander hoe fel de jongen kon zijn als het op zijn vrienden aankwam en hoewel de relatie met Jordy soms een beetje verwarrend was, wist hij dat Emilio wel om haar gaf. Dat Emilio het zelf ook had durven laten zien, had hij als een positieve ontwikkeling beschouwd.
      ‘De dag voordat de hele school het wist… toen vielen Johnny en Bob haar lastig. Ze hadden haar tegen de kluisjes gedrukt, zeiden allerlei vunzige dingen over haar en haar vader. Het was echt fucking gestoord. Ik trok hen bij haar weg, maar wat ze hadden gezegd brak haar…’ Emilio boog zijn hoofd en staarde naar de sprei van zijn bed. ‘Ik nam haar mee naar de auto, vroeg of ik haar naar huis kon brengen… Ze vroeg of ze bij mij kon blijven en ik kon geen nee zeggen, dus ik nam haar mee naar huis. Daar vertelde ze me wat er gebeurd was.’ Emilio’s kaak verstrakte. ‘Ik weet niet precies wat er gebeurde. Ze was bang dat jongens nooit wat met haar zouden willen omdat ze misbruikt is en ik… ik zei dat het niet waar was, dat ze gewoon een beroerde smaak had… En toen heb ik haar gezoend.’
      Juan reageerde niet meteen. Goed was het waarschijnlijk niet afgelopen, anders had hij het niet nu pas verteld. Op school was er de afgelopen dagen wel een spanning tussen Jordy en Emilio geweest, maar dat was niet echt nieuws. Dat gebeurde om de paar dagen.
      ‘En toen?’ drong hij maar aan toen Emilio verder niets zei.
      Emilio haalde zijn schouders op. ‘Ik was verward en ik stuurde haar weg. Ze was niet boos ofzo, maar…’ Hij zuchtte. ‘Ik blijf er steeds maar aan denken.’ Hij leunde naar achteren en staarde naar het plafond. ‘Hoe wist jij het bij June? Dat je op haar verliefd was?’
      ‘Ik kon alleen nog maar aan haar denken,’ antwoordde hij. ‘Ik weet het niet. Ik had het meteen al vrij zwaar te pakken,’ vervolgde hij met een halve grijns.
      ‘Ik heb dat niet,’ mompelde Emilio. ‘Dat ik alleen maar aan haar kan denken. De helft van de tijd word ik knettergek van haar. Maar toen ik met haar zoende… voelde ik…’ Hij sloot zijn ogen even, toen liet hij een sarcastisch lachje. ‘Fuck man. Hoor mij nou. Ik lijk wel een wijf.’
      Juan reageerde er niet op. Hij wist ook wel dat dit nieuw voor zijn vriend was en dat hij er helemaal niet van hield om zo over zijn gevoelens na te denken.
      ‘Ik denk dat het feit dat je hier zo mee zit wel genoeg zegt,’ zei hij toen. ‘En dat je haar leuker vindt dat je aan jezelf durft toe te geven omdat ze er niet echt uitziet als een cheerleader.’
      ‘Dat niet alleen,’ mompelde Emilio. ‘Ik weet niet of ik het überhaupt wil. Een vriendin. Het geeft zo veel gedoe.’
      ‘Het is het waard,’ vond Juan. ‘June is een enorme steun voor me geweest. Op een andere manier dan jij en Mateo. Het is – moeilijk uit te leggen.’
      ‘Ik weet wat je bedoelt,’ mompelde Emilio tot zijn verbazing. ‘Ik zie het als jullie samen zijn. Maar ik kan me niet voorstellen dat Jordy en ik ook zo zouden zijn.’
      Juan haalde zijn schouders op. ‘Dat hoeft toch ook niet. Jullie zijn heel anders dan wij, dus jullie relatie vast ook. En als het niet uitpakt als je wilt… dan hebben jullie het in elk geval geprobeerd.’
      ‘Maar ze is zo…’ Emilio zuchtte diep. ‘Anders.’
      ‘Je schaamt je voor haar,’ concludeerde Juan. ‘Maar vrienden met haar zijn is geen probleem?’
      ‘Dat is anders dan aan de hele school laten zien dat ik me aangetrokken voel tot zoiets.’
      Juan grijnsde lichtjes. ‘Maar je voelt je dus wel tot haar aangetrokken. En niet in seksueel opzicht… Dus zo oppervlakkig kunnen die gevoelens niet zijn.’
      Emilio trok een gezicht. Toen kwam hij overeind van zijn bed. ‘Genoeg wijvengezeik,’ bromde hij. ‘Ik heb dringend een peuk nodig.’

Juan sloot de deur zachtjes achter zich en ging de woonkamer binnen. Zijn moeder zat op de bank, het tv-scherm verlichtte haar gezicht. Zenuwachtig haakte hij zijn duimen in zijn broekzakken, niet goed wetend wat hij anders met zijn handen moest doen. Ze stelde het meestal niet op prijs om tijdens het tv kijken gestoord te worden. Ze werkte te onregelmatige tijden om series echt bij te houden, maar wanneer ze wel thuis was wilde ze het toch volgen.
      ‘Hoi,’ zei hij zacht.
      Zijn moeder keek niet eens op.
      Juan slikte. Hij wist niet zeker of zijn moeder hem gehoord had, maar hij was er wel van overtuigd dat ze hem binnen had horen komen. Zijn keel verdichtte, het was alsof alle zuurstof opeens uit de woonkamer verdwenen was. Vlug liep hij door naar zijn slaapkamer. Stilletjes zakte hij op zijn bed neer. Hoe vaak het ook gebeurd was, het wende nooit dat zijn eigen moeder het niet eens de moeite waard vond om hem te begroeten. Hij trok zijn knieën op, sloeg zijn armen eromheen en wenste dat June bij hem was geweest. Hij verlangde naar haar warme armen om hem heen, naar haar liefde die zo onverdiend voelde.
      Bijna een uur bleef hij zo zitten, daarna kwam hij met een zucht overeind. Zijn pijnlijke spieren verraaden hoe verkrampt hij had gezeten. Zodra zijn voeten de vloer raakten keerde die ongrijpbare angst om afgewezen te worden weer terug.
      ‘Het is waarschijnlijk de laatste keer,’ fluisterde hij zichzelf moed in. ‘Straks hoef je hier niet meer elke dag mee geconfronteerd te worden.’
      Hij haalde een keer diep adem, bracht zichzelf weer in herinnering waarom hij niet gewild had dat Mateo of June met hem meeging en opende daarna de deur.
      Een tijdje bleef hij vlak naast de bank dralen, in de hoop dat ze opkeek. Toen dat niet gebeurde, schraapte hij zijn keel.
      ‘Kan ik ehm – kan ik ergens met je over praten?’
      De woorden kwamen onwennig uit zijn mond. Hij kon zich niet herinneren dat hij haar die vraag ooit eerder had gesteld.
      Eindelijk draaide ze haar hoofd opzij, haar wenkbrauwen hoog opgetrokken. ‘Zeg me alsjeblieft niet dat je dat grietje zwanger hebt gemaakt, Juan Carlos.’
      ‘W-wat?’ stamelde Juan verbijsterd. ‘Nee – nee we hebben nog niet eens met elkaar geslapen.’
      Zijn moeder snoof. ‘Verstandige meid.’
      Er lag een blik van afkeer in haar ogen, alsof het uit den boze was dat hij zulke intimiteit van zijn vriendin verlangde. Alsof hij het niet waard was dat iemand hem op zo’n manier zou liefhebben. Zijn ademhaling werd zwaarder, maar hij vocht de minachting van zijn moeder van zich af.
      ‘Ik wil met Mateo mee,’ flapte hij eruit. Zo – dan was hij er maar vanaf.
      De minachtende trek om haar mond werd scherper. ‘Doe niet zo achterlijk. Wil je echt dat de hele wereld weet wat voor een ondankbare hond je bent? Iedereen weet hoeveel uren ik werk om jou te kunnen onderhouden, wat voor indruk denk je dat het maakt als dat niet genoeg voor je blijkt te zijn?’
      Haar woorden lieten hem ineenkrimpen. Maar ze zijn niet waar, zei hij tegen zichzelf. Mateo betaalt ook de helft van de huur. Hij zorgt dat er boodschappen zijn.
      ‘Ik ben niet ondankbaar,’ zei hij zacht. ‘Maar Mateo zei dat hij ook een kamer voor mij heeft.’
      ‘En wat wil hij daarvoor terug?’ snoof zijn moeder.
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Niets. Hij woont liever niet alleen, denk ik.’
      ‘Met al die hoertjes die hij heeft, geloof ik niet dat hij veel tijd alleen doorbrengt. Waarschijnlijk verandert zijn huis binnen de korste keren in een hoerenkast. Wat vindt je vriendinnetje daarvan?’
      Weer trok hij zijn schouders op. Hij wilde niet zeggen dat June ook wilde dat hij bij zijn broer zou gaan wonen omdat het meer rust in zijn hoofd bracht. Hij voelde zich nu onzeker en geminacht, maar als ze ook maar één kwetsend ding over June zou zeggen, verloor hij binnen een mum van tijd zijn zelfbeheersing.
      Zijn moeder bestudeerde een tijdje zijn gezicht, toen slaakte ze een zucht. Haar uitdrukking werd wat milder. ‘Waarom wil je zo graag weg, Juan Carlos? Ik weet waarom je broer dat wil. Hij is er altijd op uit geweest om ons uit elkaar te drijven.’
      Juan zakte op de armleuning van de bank neer. Nog steeds voelde hij een spanning tussen hen, maar het was anders dan voorheen. Hij had het gevoel dat ze dichter bij een normale conversatie waren dan ooit.
      ‘Waarom wil je dat ik blijf?’ vroeg hij. ‘Je hebt me vaak genoeg duidelijk gemaakt dat je wenste dat ik niet bestond.’ Zijn keel werd dik en hij voelde de tranen in zijn ogen branden. Toch zette hij door. ‘Ik ben zestien. En in al die jaren heb je nooit de moeite genomen om een gesprek met me te voeren. Ik weet dat je een hekel aan me hebt, en ook aan Mateo, dus dan is weggaan toch alleen maar goed? Het is heus niet zo dat de buurt denkt dat we het perfecte gezinnetje zijn, ze weten allemaal dat de politie en ambulance hier een paar maanden geleden voor de deur stond.’
      ‘Dat is Mateo’s schuld, niet de jouwe.’
      ‘Het is jouw schuld!’ snauwde hij. ‘Jij zegt van die vreselijke dingen over ons!’
      ‘Ik probeer je alleen maar te beschermen, Juan Carlos.’ Ze keek hem vermoeid aan. Het was alsof er spontaan wallen onder haar ogen waren gegoreid. ‘Zijn invloed op jou is toxisch. Jij bent zo wanhopig op zoek naar een beetje aandacht dat je niet ziet hoe rot zijn ziel is en dat hij ervoor zorgt dat je steeds meer op hem gaat lijken.’
      ‘Nou als jij me wat meer aandacht gaf dan hoefde ik het ook niet bij mijn broer te zoeken! Het was altijd Mateo die voor me klaarstond, die me advies gaf, die me troostte, die me beschermde! Hij is meer een vader voor me dan dat jij een moeder voor me bent en dat is níét zijn schuld! Als je zo’n hekel aan kinderen hebt dan had je een fucking condoom moeten gebruiken!’
      Ze kneep haar ogen samen, er kolkte een woede in haar ogen die een rilling over zijn rug liet lopen. ‘Je weet niet waar je het over hebt, jongen.’ Haar stem trilde. ‘Je weet níét waar je het over hebt.’
      Haar neusgaten verwijdden terwijl ze woest de lucht naar buiten perste. Nog een rilling liep langs zijn rug. Hij had dit vaker gezien, op de momenten dat ze Mateo te lijf ging.
      ‘Sorry,’ fluisterde hij, iets wat zijn broer nooit tegen haar gezegd had.
      Voor hij verder nog iets kon uitlokken, gleed hij van de bank af en verdween in zijn kamer. Daar greep hij zijn spullen voor de nacht bij elkaar. Hier wilde hij niet meer slapen, hij logeerde wel een paar dagen bij June voordat hij verhuisde. Het voelde alsof hij zijn moeder net een laatste kans had gegeven om daadwerkelijk een moeder te zijn – en dat wilde ze niet.
      Niet van hem, in ieder geval.
      Zonder wat te zeggen doorkruiste hij vijf minuten later de kamer. Zijn moeder zei niets meer, hij ook niet. In de hal griste hij zijn helm van de kapstok en hij klom op zijn motor en reed naar Junes huis.
      Zijn lijf trilde toen June hem daar opving en hem een troostende knuffel gaf. Hij hoefde niets te zeggen, ze kon zo ook wel aanvoelen hoe het was gegaan. Zachtjes raakten haar lippen die van hem, terwijl haar ogen hem bezorgd aankeken.
      ‘Het gaat wel,’ fluisterde hij. ‘Maar ik wil daar niet meer slapen.’
      Ze pakte zijn hand en nam hem mee naar de kamer. Daar werd hij door Hannah met een sympathieke glimlach begroet. Waarschijnlijk had June haar verteld wat hij vanavond van plan was. Hij liep naar haar toe en kuste haar wang. Haar hand streek even door zijn haar.
      ‘Was het een moeilijk gesprek?’ vroeg ze zacht.
      Zo moeilijk als hij het vond om met zijn eigen moeder te praten, zo makkelijk ging het altijd met Hannah.
      ‘Ze had er niet echt begrip voor,’ mompelde hij. ‘Dat ik bij mijn broer wil gaan wonen. Wat me niet verbaast, maar toch…’ Hij boog zijn hoofd. Diep vanbinnen had hij toch gehoopt dat zijn moeder zou zeggen dat ze van hem hield.
      Hannahs vingers gleden langs zijn wang. ‘Je moeder klinkt als een gecompliceerde vrouw, Juan. Iemand die met zichzelf in de knoop zit en dat op haar kinderen afreageert. Ik weet dat het moeilijk is, maar probeer het niet op jezelf te betrekken. Je bent een lieve jongen, heel behulpzaam en ik ben er trots op dat je mijn schoonzoon bent. Mijn dochter boft met je.’
      June kneep even in zijn hand, alsof ze het daarmee eens was. Zijn lippen krulden om in een voorzichtige glimlach.
      Haar warme ogen hielden even zijn blik vast. ‘Ik hou van je, lieve Juan. Net zoveel als ik van mijn eigen kinderen houd.’
      Juan voelde zijn borst gloeien, zijn wangen ook. ‘Ik hou ook van u,’ zei hij met een trillende stem. De wetenschap dat ze niet lang meer te leven had, rukte zijn hart bijna uit zijn borstkas. Alsof June dat aanvoelde, sloeg ze haar armen om zijn middel en hield hem stevig vast.
      ‘Ik ben je dankbaar voor de liefde en de blijdschap die je mijn dochter schenkt,’ vervolgde ze. ‘Zelfs al gaat het niet altijd van een leien dakje. Binnenkort is het Thanksgiving, ik hoop dat je dat met ons wilt vieren.’
      ‘Oh…’ Juan voelde een blos op zijn wangen verschijnen. Thuis vierden ze dat nooit, meestal ging hij naar Emilio toe. ‘Dat zou ik fijn vinden,’ zei hij zacht. Want hoe graag hij Emilio’s familie ook mocht en hoe welkom ze hem ook probeerden te laten voelen, hij werd altijd alleen uitgenodigd omdat het thuis niet gevierd werd. Maar nu was het anders… Want Junes familie was ook zijn familie.
      Hannah glimlachte naar hem. ‘En ik zou het ook heel fijn vinden als je je broer wilt uitnodigen. Ik zou hem graag eens ontmoeten.’
      Dat waren woorden die hij niet had zien aankomen. Hij betwijfelde of het iets was wat Mateo zou willen. Hij blikte even over zijn schouder, keek June onderzoekend aan. Haar blik vertelde hem dat zij ook een beetje overrompeld was door het verzoek van haar moeder. Toch drukte ze zachtjes haar lippen tegen zijn wang.
      ‘Vraag hem maar,’ zei ze zacht. ‘Ik weet hoe belangrijk hij voor je is en hoewel hij het nooit zal toegeven, geloof ik dat niemand graag alleen is op Thanksgiving.’
      Juan draaide zich om en trok June stevig tegen zich aan. Hij mocht het dit jaar dan niet hebben getroffen met zijn eigen thuissituatie, maar God, wat was hij dankbaar voor June en haar familie.

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    Awh arme Juan

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Aaahh 😍😍😍😍😍😍❤️❤️❤️❤️❤️❤️

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen