Foto bij Scar 134

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Als Jack Lockley haar ooit weer lastig zal vallen, of haar vader of haar broers, zou ik ze in elkaar kunnen slaan, of een poging daartoe. Ik zou zelfs een kogel door hun hoofd kunnen schieten, en ik denk dat het best nog wel eens zou kunnen dat ik daartoe bereid ben. Maar hoe moet ik in godsnaam Paige tegen zichzelf beschermen?

'Kun je me uitleggen wat de dokter nog meer zei? Hoe lang was je zwanger? Zijn er nog andere problemen?' vraag ik wanneer ze een beetje verder gekalmeerd is. Het is misschien een beetje cru om haar nu met vragen te bestoken, maar als er iemand is die terminaal ziek zou zijn en zich in eerste instantie alleen zou focussen op dat ze onvruchtbaar blijkt te zijn, is het Paige wel, dus ik vraag het toch.
Ze haalt even een hand door haar haar om het wat te fatsoeneren, ook al komt het zo alleen nog maar meer in de war.
'Ze zei dat ik waarschijnlijk zes tot zeven weken zwanger was. Dat verklaart ook waarom ik wat later "ongesteld" werd dan normaal,' legt ze uit, haar stem een beetje hees van het huilen. 'Verder zijn er niet veel andere problemen. Ze raadt nog steeds aan om de pil te blijven slikken, aangezien dat mijn menstruaties wat lichter en minder pijnlijk zal maken. En ik... ik moet tijdelijk een aantal vitamines gaan slikken die ik zo even bij de apotheek op moet halen. Een soort zwangerschapsvitaminen, maar dan voor na een miskraam, omdat er met die miskraam en zwangerschap toch heel veel van mijn lichaam geëist is of zo en als ik niet wat extra's ga slikken kan dat voor wat problemen zorgen. En in de bloedtest die ze gedaan hebben hebben ze gezien dat ik nog steeds een ijzertekort is, dus die pillen moet ik ook blijven slikken.'
Normaal gesproken zou ze gaan klagen over die achterlijke, veel te grote ijzerpillen, of zou ze een grapje maken over alle vitamines die ze moet gaan slikken, maar ze somt het op alsof ze een tiener is die een presentatie moet geven voor de klas en alles aan het voorlezen is. Haar stem klinkt zo vlak, en het lijkt alsof ze zichzelf niet toestaat om iets bij de woorden te voelen.
Ik neem voorzichtig haar hand in de mijne en knijp er zachtjes in, want dat is de enige manier om haar alles te vertellen wat ik niet hardop kan zeggen. Ze draait haar gezicht van me weg en ik zie dat ze ergens mee worstelt, maar het duurt heel lang voordat ze me weer aan kan kijken en het hardop kan zeggen.
'Nathan...' zegt ze zachtjes, en haar stem klinkt zo verdrietig dat het pijn doet. 'Nathan, ik denk nog steeds dat het misschien beter is als we er een punt achter zetten.'
Au. Au. Pijn. Paniek. Het voelt alsof mijn keel langzaamaan dichtgaat en er is niks wat ik kan doen om het te stoppen.
Ik schud angstig mijn hoofd. 'Waarom? Lieverd, leg gewoon alsjeblieft uit waarom.'
Ze bijt op haar lip, bijna hard genoeg om de kwetsbare huid te breken. Haar ogen zijn vochtig van de tranen.
'Ik maak je leven zoveel moeilijker dan het zou kunnen zijn,' antwoordt ze.
Ik haal overdreven mijn schouders op.
'In zekere zin heb je gelijk, maar "moeilijker" betekent niet "slechter". Ik kies hier toch voor? Voor jou? Voordat ik jou leerde kennen was mijn leven inderdaad simpeler, maar dat kwam omdat ik toen nauwelijks een leven had. Je maakt sommige dingen inderdaad ingewikkelder, maar je maakt ook alles mooier,' zeg ik en mijn stem begint te breken. 'Paige. Paige, liefje, doe me dit alsjeblieft niet aan.'
Ze kijkt me wanhopig aan, zoekend naar de juiste woorden, maar die vindt ze niet.
'Hou je van me, Paige?' vraag ik, al half in tranen.
'Ja,' antwoordt ze zachtjes, zo gedachteloos dat het bijna vanzelf lijkt te gaan, alsof er geen universum bestaat waarin het antwoord "nee" zou kunnen zijn.
'Doe me dit dan alsjeblieft niet aan,' smeek ik haar. 'Want ik hou ook van jou. En zelfs als het een keuze was om van je te houden, zou ik daar iedere dag weer voor kiezen.'
Haar ogen staan inmiddels dusdanig vol tranen dat het me bijna verbaasd dat ze nog niet over haar wangen stromen.
'Paige, is de enige reden dat je aan onze relatie twijfelt dat je onvruchtbaar bent of is er iets anders? Heb ik iets verkeerds gezegd?' vraag ik.
Ze schudt haar hoofd. 'Het is niet jouw schuld. Je hebt niets gedaan. Je... Nathan... Je bent zo geweldig. En ik hou zo ontzettend veel van je. En je... je verdient gewoon beter dan ik. En ik wil je geen gelukkig leven ontzeggen gewoon omdat ik... omdat ik zelf... ben zoals ik ben.'
Ik voel een knoop in mijn maag en pak haar handen steviger vast.
'Liefje, probeer nou alsjeblieft te geloven dat ik juist een gelukkig leven leidt omdat je bent zoals je bent. Ik... Ik weet dat je soms... moeite... hebt om je eigen waarde in te zien, maar... alsjeblieft. Gewoon... alsjeblieft.'
Ze slikt. Ik kan aan haar zien dat dit weer zo'n moment is dat ze sterk probeert te zijn, dat ze het idee heeft dat ik ten koste van mezelf een keuze maak om haar te beschermen en het idee heeft dat ze me dan maar zelf moet beschermen, maar dat is het geval niet.
'Ik geloof oprecht dat je heel gelukkig met een ander zou kunnen worden. Als ik wegga, zul je een rij met mensen overhouden die maar al te graag mijn plaats in zouden willen nemen. Nola, bijvoorbeeld. Je zou gelukkig met haar kunnen worden,' ratelt ze. 'Ik... Ik wil gewoon niet dat je op een dag terugkijkt op alle offers die je voor mij hebt moeten maken en er toch spijt van krijgt dat je bij-'
'-Laten we gaan samenwonen,' flap ik er plompverloren uit.
Paige valt abrupt stil en kijkt me geschokt aan. Ze knippert een paar keer, alsof ze het niet kan geloven.
'Wat? Nathan, heb je wel gehoord wat ik net allemaal gezegd heb?'
'Ja, en het was echt allemaal onzin,' antwoord ik, nog steeds een beetje koortsachtig. Eigenlijk zat ik er al een tijdje over na te denken, maar eerlijk gezegd was ik van plan om het op een wat genuanceerdere manier voor te stellen.'Paige, denk er even over na. Ik hou van je. Ik hou echt van je. Zielsveel. En eigenlijk kan ik me de laatste nacht dat we niet in hetzelfde bed hebben geslapen niet herinneren - weg van de momenten dat we geen keus hadden. Je woont al praktisch in mijn appartement. Telkens wanneer we in jouw appartement zijn, zie je eruit als een inbreker in zijn eigen huis. En denk eens aan al het geld dat we overhouden als we gezamenlijk nog maar één keer huur hoeven te betalen in plaats van twee. We zouden een spaarrekening kunnen openen. Of op vakantie gaan.'
Ik weet dat ook dat laatste erg belangrijk voor haar is. Omdat Paige minder ervaring heeft dan ik, krijgt ze iets minder betaald en doordat haar moeder, die haar altijd financieel ondersteunde, haar een paar jaar geleden zo bruut in de steek gelaten heeft, heeft ze altijd al meer problemen gehad met elke maand rondkomen. En ze is altijd al te trots geweest om mij haar wat geld te laten geven, zelfs in de maanden wanneer ze met een rekenmachine en administratie aan tafel zit en haar tranen probeert te verbijten.
Ik heb ook wel financiële problemen gehad, zeker toen ik echt zelfstandig begon te worden, en dus hebben Paige en ik allebei wat nerveuze tikjes overgehouden wat geld betreft, maar toch gaan we er allebei heel anders mee om. Aangezien mijn problemen minder ernstig waren, is mijn reflex om gewoon geen dingen te kopen die ik niet absoluut nodig heb, en eten koop ik alleen wanneer het op begint te raken. Paige, echter, heeft zelfs een tijdje op straat geleefd en heeft honger geleden, waardoor ze nerveus wordt wanneer de koelkast leeg begint te raken. Haar instinct vertelt haar om zoveel mogelijk goedkoop, lang houdbaar eten te kopen als ze kan, zodat ze nooit honger zal hoeven te lijden wanneer het slecht gaat. Elke keer wanneer dat me weer opvalt, besef ik weer dat er heel veel verschillende soorten littekens zijn die je op kan lopen.
Pas wanneer ik de gekrenkte blik in haar ogen zie realiseer ik me dat ik het beter niet had kunnen zeggen, want het is wel een beetje een schop tegen het verkeerde been en ik weet dat het een pijnlijk iets voor haar is.
'Ik gebruik je niet voor geld,' zegt ze dan zachtjes, bijna als een vraag, bijna als een smeekbede.
Ik heb nog nooit zo snel mijn hoofd geschud en ik pak snel haar hand vast, voor ze het verkeerde idee krijgt.
'Dat weet ik. Zo bedoelde ik het niet. Echt niet. Maar het is een fijne bijkomstigheid,' druk ik haar zo snel als ik kan op het hart.
Ze slikt.
'Nathan, ik ben gewoon even... in de war. Ik kan even niet helder nadenken. I-Ik... Ik ben even niet in staat om belangrijke keuzes te maken, oké?' smeekt ze me.
Ik knik.
'Maar maak dan ook niet de keuze om onze relatie te beëindigen, oké? Wacht gewoon eerst tot je alles een beetje verwerkt hebt.'
'Oké,' stemt ze er kleintjes mee in. Haar ogen schieten weer vol en haar onderlip begint lichtjes te trillen. 'Het is gewoon allemaal zo verschrikkelijk. Alles voelt alleen nog maar verschrikkelijk.'
Ik sla mijn armen weer om haar heen en trek haar dicht tegen me aan. Ze verbergt haar gezicht in mijn hals en zachtjes beginnen haar schouders te schokken.
Ik vind het erg, natuurlijk, dat ze onvruchtbaar blijkt te zijn, maar het is wel duidelijk dat het bij haar veel harder aankomt dan bij mij. Ze voelt zich bedrogen door haar eigen lichaam. En ze heeft het gevoel dat ze me teleurstelt, ook al is ze me helemaal niets verschuldigd.
‘Ik kan gewoon niet bevatten dat... dat ik rondgelopen heb met een kindje in mijn buik. I-Ik weet dat het nog niet echt een baby was, maar... maar het vóélt gewoon zo... raar. Dat ik het niet wist. Dat... Dat hij of zij doodgegaan is, en dat ik... dat ik dat niet wist,’ zegt ze zachtjes.
Ik strijk over haar haar en geef een kus op haar hoofd.
Ze begint zachtjes te snikken en direct voel ik dat ook mijn ogen volschieten.
‘Ik... Ik voel me gewoon zo... zo... verraden,’ snikt ze gedempt. ‘Omdat mijn lichaam de baby gewoon dood heeft laten gaan. Ik... Ik weet niet eens wat ik gewild zou hebben als ik wel wist dat ik zwanger was, maar... ik...'
Haar stem sterft weg, waarschijnlijk omdat er te veel manieren zijn om die zin te beëindigen om er één uit te kiezen.
'We moeten dit gewoon even verwerken. Wij allebei,' probeer ik haar gerust te stellen.
Ze knikt een beetje afwezig en ik maak me van haar los, zodat ik haar gezicht in mijn handen kan nemen en met mijn duimen een paar tranen weg kan strijken.
'We komen hier wel uit, oké?' zeg ik zachtjes. 'Met z'n tweeën.'
Ze slikt, en de tranen staan haar zo hoog dat ze niets meer kan zeggen. Die schrijnende droefheid van net ligt nog steeds over haar heen, maar ik zie de nood om weg te gaan niet meer in haar ogen.
Ze drukt haar lippen op de mijne en ik kus haar terug. Inmiddels stromen bij ons beide tranen over de wangen en de manier waarop we ons aan elkaar vastklampen is bijna paniekerig.
We blijven elkaar koortsachtig zoenen, en tussen de kussen door blijf ik prevelen dat ik van haar hou, dat ze niet weg moet gaan. De manier waarop ze me aanraakt voelt niet als een afscheid, maar het voelt toch anders. Paige voelt anders.
Het voelt verkeerd, alsof ik met iemand kus die te dronken is om nee te zeggen, dus ik trek me zonder aarzelen terug en veeg teder de tranen van haar wangen.
'Laat me alsjeblieft niet nu al een antwoord geven,' zegt ze met krakende stem. 'Als je me nu laat antwoorden, zal ik ja zeggen en ik wil er goed over nadenken, oké?'
Ik knik, want het laatste wat ik wil is dat ze dingen zal zeggen waar ze later spijt van krijgt, en kus de laatste traan van haar wang. Mijn armen glijden om haar middel en ik omhels haar weer.
'Ik snap gewoon echt niet dat je van me kan houden. Zeker niet op de dagen dat ik niet eens van mezelf kan houden,' murmelt ze zachtjes.
Ik geef een kus op haar haar en haal mijn schouders op. Ik haal al mijn dichtkunsten uit de kast en zeg: 'Tja. Het is gewoon zo. Rozen zijn rood. Viooltjes zijn blauw. En Nathan Darling houdt onvoorwaardelijk veel van jou.'
Tot mijn genoegen voel ik haar lichtjes glimlachen, zelfs al is het een beetje droevig.

De rest van de dag gaat het wel beter met Paige, maar ik kan zien dat ze erg in zichzelf gekeerd is. Die middag en avond eet ze wel wat, maar het ziet er niet uit alsof het haar bijzonder veel smaakt. Ze is duidelijk heel erg aan het piekeren, en ze zegt nauwelijks wat hardop. Ik probeer haar gewoon zo veel mogelijk te ontlasten, zodat ze zich niet over nog meer zorgen hoeft te maken.
‘Ik ga denk ik maar eens naar bed,’ zeg ik rond een uur of elf die avond, wanneer ik een beetje moe begin te worden.
Paige knikt. ‘Is goed. Ik kom over een tijdje ook. Ik blijf nog even op.’
Eigenlijk vind ik het geen fijn idee om haar alleen te laten, maar ik kan nu niet meer terug, dus ik knik gewoon en terwijl ik naar de slaapkamer loop geef in het voorbijgaan een kus op haar voorhoofd.
Ik poets mijn tanden, kleed me om en ga in bed liggen, maar ik kan de slaap niet vatten. Ik denk ook niet dat ik dat wil. Ik blijf gewoon liggen en luister goed naar elk stukje informatie dat ik kan verkrijgen. Als ik een verdacht geluid hoor, wil ik in staat zijn elk moment te reageren. Het blijft echter vrij stil. Af en toe hoor ik dat ze een glas water pakt, of wat heen en weer loopt, maar ik hoor haar niet huilen of drankkast opendoen.
Ongeveer rond middernacht, misschien iets eerder, komt Paige heel stilletjes de slaapkamer binnen. Ze gaat naar de badkamer en komt een paar minuten later, nadat ze haar tanden gepoetst heeft, weer naar buiten. Aangezien ze niet zeker weet of ik al slaap, is ze zo stilletjes mogelijk en doet ze geen lampen aan terwijl ze zich omkleedt. Ze kent de inrichting van de slaapkamer inmiddels al zo goed dat ze niet meer hoeft te zoeken naar de juiste lades of kastjes.
Ik lig op mijn buik, met mijn gezicht de andere kant op gedraaid. Ik laat niet weten dat ik wakker ben, want dan zal ze zich misschien verplicht voelen om dingen te zeggen waar ze eigenlijk nog niet klaar voor is. Dus ik zeg niets, ook niet wanneer ze onder de dekens kruipt en tegen me aan komt liggen. Haar ene arm laat ze over mijn rug heen liggen, en ze rust haar voorhoofd tegen mijn schouder. Na een paar minuten geeft ze een zachte kus tegen mijn schouderblad en blijkbaar had ze door dat ik nog wakker was maar haar gewoon niet in een lastige situatie wilde zetten, want ze zegt fluisterzacht: 'Ik wil ook samenwonen.'
Ik had niet eens door hoe gespannen ik was tot ik de golf van opluchting door me heen voel gaan. Ik draai me naar Paige om en neem haar kwetsbare, sterke lichaam in mijn armen, ook al kan ik haar onmogelijk beschermen tegen alle dingen die haar kwaad willen doen. Ik geef een kus op haar haar en vraag schor: 'Zeker?'
Ze knikt en verbergt haar gezicht in mijn hals.
'Zeker,' zegt ze zachtjes.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen