Trigger warning: nasleep van vorige hoofdstuk

Ik keek de uren weg op de klok. Ik mocht dan wel onder invloed zijn van iets; ik deed geen oog dicht. Ik was te paranoïde. Ik vertrouwde haar helemaal niet meer. Ze had misbruik van me gemaakt. Ze had mijn lichaam misbruikt. Het leek haar niet eens te spijten. Ze was daarna simpelweg op het bed gaan liggen naast me en had het licht uit geknipperd. Nu sliep ze, terwijl ik hier klaarwakker naast haar lag. Ik wou per direct ontsnappen maar dat zou me alleen maar problemen opleveren. De wachttijd was echter een enorm langdurig proces waar geen einde aan leek te komen. Ik verafschuwde haar voor wat ze gedaan had. Ik kon haar niet meer onder ogen komen na wat ze gedaan had. De gedachte alleen al deed me enorm veel pijn. Mijn lichaam zelf deed pijn door haar scherpe nagels die in mijn vel gezet waren. Mijn geslachtsdeel voelde ietwat ruw en gevoelig aan door hoe ze het behandeld had. Ik wou er niet meer aan denken maar dat was enorm lastig wanneer ik in dezelfde ruimte was, in hetzelfde bed lag, diezelfde pijn in mijn lichaam voelde en ook nog eens vergezeld was door diezelfde persoon.
Mijn tranen waren inmiddels wel op. Ik kon alleen nog hersenloos voor me uit staren en wachten totdat het ochtend was.
De vermoeidheid die ik voelde was abrupt verdwenen en had plaats gemaakt voor slapeloosheid.
Violet sliep als een roosje. En dat maakte me boos. Ik begreep niet hoe iemand die zoiets gedaan had vervolgens gewoon in slaap kon vallen alsof diegene geen zorg in de wereld kende. Afschuwelijk was het. Misselijkmakend was het.
Tegen de tijd dat haar wekker zich liet horen rond acht uur, lag ik nog steeds met open ogen voor me uit te staren. Ik had al lang geleden mijn rug naar haar toe gedraaid en de dekens dicht om me heen genomen, alsof dat me zou beschermen.
Violet kwam overeind en keek overduidelijk even naar me. Ik deed alsof ik sliep en hoopte oprecht dat ze mijn ietwat opgejaagde ademhaling niet opmerkte.
Ze liep langzaam de slaapkamer uit, waarna ik haar rond hoorde lopen om haar dagelijkse routine uit te voeren. Ik hoorde alle voetstappen. Alle bewegingen. Ik wachtte vol spanning totdat ze het appartement zou verlaten. Totdat ik zelf het appartement kon verlaten en nooit meer terug zou kijken op mijn tijd hier.
Toen de slaapkamerdeur weer open vloog sloot ik snel mijn ogen en deed ik mentaal een schietgebedje dat ze me met rust zou laten. Ik hoorde haar voetstappen dichterbij komen. Ze liep naar mijn kant van het bed en bleef daar stil staan. Alsjeblieft, laat me met rust...
Het was een lange tijd stil. Ze stond overduidelijk te staren. Ik deed enorm mijn best om er uit te zien alsof ik sliep.
Net op het moment dat ik me af begon te vragen hoe lang ze nog van plan was om te blijven staren, voelde ik haar lippen tegen mijn slaap.
“Mij houd je niet voor de gek, Harry” fluisterde ze. Ik opende langzaam mijn ogen en keek haar ietwat angstig aan.
“Ik zie je straks, dwaas” zei ze zoetjes fluisterend. Ze kwam weer volledig overeind en knipoogde nog een laatste keer voordat ze heupwiegend de slaapkamer verliet.
Niet veel later sloeg de voordeur dicht.
Ik liet een adem los die ik blijkbaar in gehouden had en daarbij kwam ook de hele mental breakdown die ik ingehouden had.
Ik jankte hysterisch. Op een manier waarvan ik nog niet eens wist dat ik die in me had. Al mijn emoties lieten zich de vrije loop.
“Fucking hell Violet, why?!” riep ik hysterisch jankend.
“Wáárom zou je dit doen?!” riep ik.
“Waarom maak je misbruik van mijn lichaam?” mompelde ik er gesmoord achteraan. Ik liet mijn gezicht in mijn handen zakken en jankte zeker tien minuten non-stop.
Vervolgens had ik het punt bereikt waarop ik me realiseerde dat ik een paniek aanval ging krijgen zodra ik hier zou blijven.
Ik kwam abrupt overeind en begon al mijn kleding bij mekaar te rapen. Ik graaide in de keuken vier grote plastic tassen en propte daar al mijn kleding met moeite in. Ik moest en zou weg gaan, en wel direct. Ik trok het niet meer in dit appartement en ik wou ook nooit meer terug gaan.
Na een laatste check of ik alles had rende ik het appartement uit met mijn tassen. Ik rende, totdat het complex niet meer in mijn zicht was.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen