Ik voelde me nergens meer veilig in de open buitenlucht. Je wist maar nooit waar ze op zou kunnen komen dagen, of waar een soortgelijk persoon zou zijn.
In een sneltreinvaart probeerde ik Louis’ appartement te bereiken. Dat moest ik op geheugen doen nu ik niets had om de route op uit te stippelen. Het duurde even, maar ik vond uiteindelijk het gebouw waar tevens het bordje met Tomlinson hing. Om de een of andere reden was de deur van de portiek nog open, maar ik was te gestrest om daar bij stil te staan. Ik stapte gelijk naar binnen en liep op een vluchtig tempo de trappen op, te ongeduldig voor de lift. Voor kamer 305 bleef ik stil staan. Ik besloot te kloppen, dat was wat minder heftig dan aanbellen.
Ik klopte ietwat subtiel aan. Tenminste, niet op een manier waarop het klonk alsof de politie een inval kwam doen. Ik was echter gestrest genoeg om dat te doen, daar niet van.
Het was een hele tijd stil, zo lang dat ik begon te twijfelen over nogmaals aankloppen. Plotseling ging de deur open en keek Gemma met met een suffe blik aan. Er verscheen een frons op haar gezicht "Harry?"
Ik keek haar met een uitdrukkingloze blik aan. Ze deed een stap opzij zodat ik kon passeren en sloot de deur achter me.
"Harry, ben je nu al met al je spullen hier heen gekomen?" vroeg ze me. Ik gaf geen antwoord. Ik kon niet meer spreken. Ik kon niet meer antwoorden op mensen. Ik kon helemaal niks meer. Ik was in shock, zacht uitgedrukt. Gemma's stem klonk meer als een achtergrondgeluid. Ik keek naar haar terwijl ze praatte maar ik kon niets meer uitbrengen. Ik had niets meer uitgebracht sinds het incident.
"W-wil je iets te drinken?" vroeg ze me nu. Ik gaf geen antwoord. Ze was zichtbaar gefrustreerd maar probeerde netjes te blijven.
"Ik maak je wel een kopje thee zodat je tot rust kunt komen" besloot ze, waarna ze me op de bank neer zette en naar de keuken liep voor een kopje thee. Ik bleef naar de witte muren staren, recht voor me uit. Mijn brein leek wel op pauze te staan. Er ging niets in me om, helemaal niets. Witte muren, dat was alles.
Zodra ze het kopje thee gezet had kwam ze terug gelopen en gaf ze me het kopje. Ik moest het onderhand in mijn handen geduwd krijgen voordat mijn vingers ook daadwerkelijk grepen naar het kopje.
"Harry, is er iets gebeurd?" vroeg ze zachtjes. Ik keek haar gewoon ietwat wezenloos aan.
Ze liet haar hand naar mijn bovenbeen glijden, wat me liet schrikken in respons. Gelijk trok ze haar hand terug.
"Wil je er over praten?" probeerde ze nog. Ik gaf wederom geen antwoord.
"Ik ga Louis even halen" besloot ze vervolgens, waarna ze op stond en richting de slaapkamer beende. Ik luisterde naar wat geritsel en gefluister op de achtergrond, maar de woorden drongen niet tot me door.
Er klonken voetstappen en al snel kwam Louis ook in mijn blikveld. Hij zag er ietwat suf uit, maar zijn helderblauwe ogen straalden bezorgdheid uit.
"Harry? Wat is er? Je bent vroeg" stamelde hij ietwat hees terwijl hij naar me toe liep. Hij nam naast me plaats en nam me overduidelijk in zich op. Hij stak zijn hand langzaam uit, waarna Gemma hem gelijk duidelijk maakte dat hij dat niet moest doen omdat ik daar van schrok.
Louis keek bezorgd op naar Gemma "hij is toch niet..?"
Gemma schudde haar hoofd "hij zei dat Violet hem geen pijn zou doen".
"Zou hij iets meegemaakt hebben in de buitenlucht?" vroeg Louis vervolgens.
Louis richtte zijn blik weer op mij "Harry we willen je heel graag helpen, maar je zult ons wel moeten vertellen wat je dwars zit. Dat mag natuurlijk op je eigen tempo".
Ik keek naar Louis en Gemma. Ik kon echt niet uitleggen wat me dwars zat. Er was maar één ding wat ik momenteel echt kon doen. Het was de enige manier hoe ik mezelf kon uiten en ze hadden er nog steeds niks aan. Het was echter wel getriggerd nu. Ik begon hysterisch te janken. Again.

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...ik haat haar...

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen