Een emotionele stortbui voor een uur was een understatement om het te beschrijven. Het gesnik hield niet meer op. Het was zichtbaar dat zowel Louis als Gemma niet wist wat ze moesten doen. Ik had al meerdere keren een geschrokken reactie gegeven door een aanraking. Niemand moest me momenteel aanraken. Alle aanrakingen lieten me terug denken aan dat moment. Het moment. Haar blik. Haar blik liet me nog wat luider janken.
"Harry? Wil je asjeblieft knikken als het antwoord ja is op mijn vraag?" vroeg Gemma me nu.
Ik keek haar aan. Ze keek me ook hoopvol aan.
"Je hoeft alleen de knikken. Je hoeft niks uit te leggen als je dat niet wil. Wil je me even een leidraad geven?" vroeg ze zachtjes.
Ik keek haar aan. Ze leek het op te vatten als een bevestiging.
"Harry, heeft Violet je pijn gedaan?" vroeg ze zachtjes.
Ik bleef haar aan staren en wist uiteindelijk heel subtiel te kunnen knikken. Gemma sloeg een hand voor haar mond en keek naar Louis.
Louis keek me geschrokken aan "ze heeft je pijn gedaan?!"
Gemma suste Louis gelijk "maak hem niet nog panischer dan hij al is".
Louis knikte “maar er moet wel iets gedaan worden. Er moet actie ondernomen worden”.
“Dat begrijp ik maar Harry zal degene moeten zijn die de politie of wie dan ook inlicht over de situatie” vertelde Gemma.
Ik staarde naar de grond met betraande ogen. Ik moest het zeggen. Ik moest iets zeggen. Het deed echter enorm veel pijn om er überhaupt over na te denken.
“Z-ze.. haar lichaam op mijn lichaam” mompelde ik snikkend. Louis en Gemma keken me geconcentreerd aan.
“Heeft ze je aangeraakt toen je dat niet wou?” vroeg Gemma voorzichtig.
Ik knikte, waarna een andere luide huilbui volgde.
“Oh Harry” stamelde Louis zachtjes. Het was heel duidelijk dat hij me wou knuffelen, maar zichzelf tegen hield doordat ik dat weigerde de voorgaande keren.
“Dat kreng heeft je verkracht?!” vroeg Gemma ietwat hysterisch.
Ik keek geschrokken op naar haar. Dat woord had ik nog nooit tot me door laten dringen en had ik nog verre van verwerkt.
“Gemma!” riep Louis snel.
Gemma keek me aan “sorry”.
Louis kwam overeind en ging op zijn hurken zitten voor me “ik snap heel goed dat het lastig voor je is om te vertellen wat ze gedaan heeft, maar het is van essentieel belang dat je vertelt wat er gebeurd is tegen de politie. Daar hoeven wij niet per se bij te zijn, maar ik weet wel dat deze momenten net na de gebeurtenis belangrijk zijn. Nu weet je alles nog en vervormt je brein nog niks. Dat hebben ze nodig”.
Ik keek hem een tijdje aan en beet op mijn lip. Ik wist dat hij gelijk had, maar het was niet zo gemakkelijk gedaan als hij zei.
Ik knikte uiteindelijk ietwat timide “oké”. Ik kon niet beloven dat ik het allemaal in één keer kon zeggen zonder een paar mental breakdowns te hebben. Het was immers alsof ik het moment nogmaals beleefde in mijn gedachten.
Wanneer ik het had verteld kon de politie er echter wel werk van maken en was mijn verhaal vertellen gewoon achter de rug. Louis had gelijk: nu wist ik het nog allemaal in de juiste details te vertellen. Dat kon net de informatie zijn die de politie nodig had.
“Oké ik praat wel met de politie” zei ik zachtjes. Het was volgens mij de eerste volledige zin die ik uitgesproken had vandaag.
Gemma knikte en stond op met haar telefoon in haar hand.
“Wil je naar het politie bureau of wil je dat ze hier heen komen?”
Ik keek haar geschrokken aan bij de gedachte aan naar buiten gaan.
“H-hier alsjeblieft” zei ik snel.
Gemma knikte en liep de woonkamer uit om even te bellen. Louis zat naast me en keek me nog steeds bezorgd aan.
“Het komt goed, je moet nu even door dit verhaal vertellen heen en dan ondernemen ze actie en ben je binnen de kortste keren van Violet af”.
Ik knikte maar gewoon terwijl ik afwezig luisterde naar zijn stem.
“Kan ik nog wat voor je inschenken? Wil je nog wat koffie om je handen aan te warmen?” vroeg Louis nu.
Koffie kon vast geen kwaad. Ik had immers twee nachten slaap in te halen.

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    diepe diepe diepe zucht im gonna hit people.
    people be violet

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen