“It’s just the way you are,
The way that you walk,
The way that you talk,
The way that you read me baby,
And honey don’t hide,
That look in you’re eyes,
Cause darling it drives me crazy,
Don’t crush, don’t crush me now,
Say you’ll remain”

‘Wow.’ Hoor ik iemand zachtjes achter me zeggen. Verschrik draai ik me met een ruk om van de piano naar de deuropening. Een lichtblonde jongen met helder blauwe ogen kijkt me glimlachend aan.
‘Niall?’ De verbazing in mijn stem maakt nog lang niet duidelijk hoe verbaast ik ben om hem te zien.
Ik sta op van het bankje en loop naar hem toe om hem in een knuffel te trekken.
‘What are you doing here?’
Hij slaat zijn armen me heen en grinnikend een keer.
‘I have a concert tonight. I talked to Lanie, she told me you were here.’
Zijn altijd vrolijke stem doet mijn humeur gelijk goed. Hij laat me los en loopt richting de piano.
‘And you decided to pay me a visit?’ Vraag ik een beetje achterdochtig.
Begrijp me niet verkeerd, ik mag Niall graag. We zijn alleen niet zulke goede vrienden. We praten niet zoveel.
‘Well. I was just wondering how you were doing.’ Mompelt hij terwijl hij de tekst in mijn schrift leest -die in de houder boven de toetsten zit.
‘Okay..’ Zeg ik verbaast.
‘This is really amazing, Malia!’ Hij klonk gelijk weer zo enthousiast als altijd.
‘Thanks.’ Zeg ik zacht, terwijl ik langzaam naar de piano loop.
‘Can you play this for me?’
Twijfelend ga ik zitten. Ik weet dat iedereen het toch zal horen als het album eenmaal uit is, maar toch is het persoonlijk alsof ik mijn dagboek voorlees aan iemand.
Ik speel de melodie en begin daarna zachtjes te zingen.

“You make me lose control
Your fingers on my bones
I'm slipping through the floor
So baby, don't crush me
'Cause there's no exit here
No way to disappear
There's not a single tear
So baby, don't crush me”

Als ik klaar ben met zingen klapt Niall enthousiast.
‘This is so good! Are you putting it on the album?’
Hij komt naast me zitten, pakt mijn schrift uit de houder en leest de tekst nog een keer door.
‘Yeah. Niall, I don’t believe you’re just here to see how I am.’
Hij kijkt verschrikt op uit het schrift en beschaamt beginnen zijn wangen te kleuren.
‘Why are you hear, Niall?’
Hij zucht en slaat zijn blik neer.
‘When Harry heard that I’m playing a concert here, he asked iff I could stop by and see how you’re doing.’
Zuchtend pak ik mijn schrift uit zijn handen.
‘Then why can’t he just pick up the phone and call me? Or does he have to get drunk first. Like he did six months ago?’ De frustratie was meer dan duidelijk te horen en met grote ogen staarde Niall me aan.
‘You two just keep going circles around each other and I don’t want to be in the middle of it. I’m sorry, Malia. I should have told him that first, but he was practicly begging me and I couln’t say no.’
Hij ratelde de woorden aan een stuk door. Meteen voel ik me schuldig voor mijn toon tegen hem.
‘It’s okay, Niall. You’re right. We both know it’s not gonna work, but we keep thinking about each other. To be honest with you, I’ve not been feeling well. I was ill for a while.’
Zijn ogen bestuderen me gelijk onderzoekend. Maar hij zal niks vinden.
‘I’m better know, but I’ve been in bed for three months. I really didn’t see it end well for a while, but working on the album became therapy. I’m not going into details, Niall. Let’s just say I’m taking it day by day.’
Niall kijkt me bezorgd aan en door de ongemakkelijke sfeer begin ik op mijn onderlip te bijten.
Hij zucht een keer en loopt dan naar me toe en drukt zich tegen mij aan.
‘You should’ve called him, Malia. You should’ve told him.’ Mompelt hij zacht.
Hij heeft gelijk, ik weet het. Ik wilde Harry hier niet mee lastig vallen en na ons laatste gesprek was ik ook een beetje bang om hem te bellen.
Niall laat me langzaam los en kijkt me dan serieus aan.
‘You have to tell him. Iff you don’t I will. Iff he finds out he’s gonna be mad you didn’t call him, Malia.’
Ik zucht een keer met een brok in mijn keel en knik dan.
‘You’re right, Niall.’ Zeg ik zacht met een gebroken stem.
‘It’s gonna be okay.’
Hij pakt mijn bovenarm en wrijft met zijn hand op en neer.

We hadden nog een tijdje zitten praten. Ik kon het altijd al goed met Niall vinden, maar na vandaag voel ik toch een grotere band tussen ons. Hij had geprobeerd me moed in te praten, maar de zenuwen razen nog altijd door mijn lichaam. Mijn hart gaat tekeer en mijn ademhaling trilt net zoals de telefoon in mijn hand. Ik zoek zijn nummer in het telefoonboek en druk op het bel icoontje. Zuchtend breng ik de telefoon naar mijn oor en ik voel mijn oor suizen elke keer dat het hij over gaat.
‘Malia?’
Zijn verbaaste hese stem laat de adem in mijn keel stokken. Ik haal een keer diep adem om het weer onder controle te krijgen.
‘Harry.’ Zeg ik zacht.
‘Is everything okay?’ Vraagt hij, deze keer klinkt bezorgd en ik hoor de geluiden op de achtergrond zachter worden.
‘You send Niall to check on me?’
Hij valt even stil, maar zucht dan.
‘I’m sorry. I just wanted to know how you’re doing.’ Zegt hij zacht.
‘You could’ve called.’
Hij grinnikt, waardoor mijn mondhoeken langzaam omhoog krullen.
‘I know. I’m sorry.’
Ik lach even zacht. Mijn zenuwen worden langzaam wat minder.
‘How are you?’ Vraag ik.
‘I’m good. I start writing on my album next month.’
‘Oh that’s great, Harry. Can’t wait to hear your next album.’
‘How’s your album going?’
Ik zucht en sluit mijn ogen voor een paar tellen.
‘We took a break. I wasn’t really feeling well.’
Het hoge woord was eruit en de zenuwen vonden opnieuw hun weg door mijn lichaam met honderd slagen per minuut voor mijn gevoel.
‘What? Were you sick?’ Vraagt hij bezorgd.
‘Sort of. I fell into a depression.’ Mompel ik zacht.
‘Oh no, Malia. Why didn’t you call me?’
‘Because we were’nt really talking, Harry. It didn’t really feel like I could.’
Het blijft even stil aan de andere kant, maar dan slaakt hij een verslagen zucht.
‘I’m sorry, Malia. I thought that iff we didn’t talk we could forget each other faster. But it just made me think about you more.’
‘Well, sending Niall was a smart move. He made me call you.’ Mompel ik zacht lachend en al snel hoor ik zijn mooie lach door de telefoon en de bekende kriebels zijn er al weer.
Zuchtend ga ik op mijn bed zitten.
‘So, how are you feeling now?’ De bezorgdheid was weer te horen.
‘I’m feeling better. I’m not there yet, but I’m taking it day by day.’
‘I promiss that I’ll text you everyday, Malia. I wish you felt like you could’ve told me.’
‘It’s okay, Harry. I’m happy you’re talking to me again.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen