Hii!!
Ik hoop dat de hoofdstukken niet verwarrend zijn.
In elk hoofdstuk gaan we een stukje vooruit in de tijd.
Ik beloof dat het niet heel lang duurt voor ze Harry weer ziet!!

De weken na ons gesprek gingen nog sneller dan eerst. Voor een tijdje voelde ik me beter. Zijn stem, zijn lieve woorden en zijn zorgen om mij deden mijn hart veel goed. Maar toch gaat het eenzame gevoel niet weg, de pijn, de vermoeidheid, de zware dagen. Het enige wat ik wil is hem vast houden, maar dat kan niet.
‘Malia.’
Een paar kloppen op mijn deur laten me schrikken en vermoeid wrijf ik in mijn ogen.
‘Lanie.’ Mompel ik zacht en de deur gaat langzaam open.
Ik zie Lanie binnenkomen met een dienblad in haar handen. Ze drukt de deur dicht met haar kont en loopt langzaam richting mijn bed. Ze zet het dienblad op mijn nachtkastje en gaat op de rand van mijn bed zitten.
‘Hoe voel je – je?’
Ik ga rechtop zitten en grijp met mijn handen naar mijn borst, terwijl ik pijnlijk begin te hoesten.
Zuchtend gaat Lanie staan en wrijft met haar hand op en neer over mijn rug. Mijn gezicht betrekt pijnlijk en als ik uitgehoest ben, pak ik het glas water van het dienblad en neem een paar slokken.
‘Het gaat beter dan gister.’ Mompel ik buiten adem.
De longontsteking was bijna over, maar door al het hoesten zijn mijn longen gevoelig en mijn rug doet pijn.
Lanie pakt een strip met medicijnen uit mijn laatje en drukt er eentje uit.
‘Ik wilde vragen of je het aandurft uit bed te komen vandaag, maar als ik je zo hoor hoesten denk ik dat bedrust nog steeds belangrijk is.’ Zegt ze fronsend.
Ik knik en neem de tablet van haar aan, ik doe hem in mijn mond en slik hem door met een slok water.
‘Ik zeg het je, Laan. Als ik beter ben ga ik op reis.’ Zeg ik vastberaden.
Ze schud zuchtend haar hoofd.
‘Hoe vaak moet ik nog proberen het uit je hoofd te praten?’ Vraagt ze, ze pakt het glas uit mijn hand en zet hem op het dienblad.
‘Je kan er wel mee ophouden. Ik ga en mijn besluit staat vast.’
Ze steekt verslagen haar handen in de lucht en geeft me dan de thee aan. Grinnikend roer ik met het lepeltje door de hete thee.
‘Waar ga je heen dan?’ Vraagt ze.
Ik haal mijn schouders op en neem voorzichtig een slokje.
‘Ik zie wel waar ik beland, Laan. Ik weet alleen dat ik hier weg moet, want ik word knettergek hier.’
Ze knikt, terwijl ze op haar lip bijt. Ze weet hoe ik me voel en ze wil me niet tegenhouden, maar ze wil ook niet dat ik ga.
‘Het komt goed. Ik bel je elke dag.’
Ze zucht nog een keer, maar staat dan op van het bed. Ze weet hoe koppig dat ik ben, dus ze weet dat mij overhalen geen zin heeft.
‘Ik ga met Leah naar de speeltuin. Bel me als er iets is, oké?’
Ik knik en zie hoe ze dan mijn slaapkamer uitloopt.
Ik zet het kopje op het dienblad en laat mijn hoofd op mijn kussen vallen. Ik ben in mijn hoofd al maanden aan het plannen om op reis te gaan. Ons nieuwe album staat toch op pauze. De laatste weken heb ik mijn besluit meerdere keren over gedacht, maar voor mij lijk het beter om even weg te gaan. Te reizen, mijn hoofd leeg te maken en hopelijk mezelf te vinden.
Het deuntje van mijn telefoon laat me verschrikt mijn ogen openen. Ik pak mijn telefoon van mijn nachtkastje. Harry. Ik had het kunnen weten, van af het moment dat hij hoorde over mijn longontsteking belt hij me elke dag. Soms meerdere keren. Toen Lanie aan Gemma vertelde dat ik in het ziekenhuis lag, wilde hij op het volgende vliegtuig stappen. Dat heb ik gelukkig uit zijn hoofd kunnen praten, maar ik moest hem beloven elke dag met hem te bellen.
Ik druk op het groene icoontje en doe de telefoon tegen mijn oor.
‘Goodmorning, Harry.’ Zeg ik met een brede lach op mijn gezicht.
‘Goodmorning, butterfly. How are you feeling today?’
De kriebels vormen weer in mijn buik als hij mijn koosnaampje uitspreekt. God, die stem en die bezorgdheid is killing me!
‘I’m feeling a little better. Day by day remember.’
Hij maakt een instemmend geluidje.
‘Did Lanie talk you out of it yet?’ Vraagt hij dan en een klein lachje verlaat mijn mond.
‘No and she won’t. I’ve made up my mind, Harry. I’m going.’
Hij zucht en ik hoor hem bijna op zijn lip bijten.
‘I’ll be okay.’ Zeg ik zacht, hopend dat het hem geruststelt.
‘I know, but I don’t want you to go.’ Mompelt hij binnensmonds.
‘Hey, don’t worry. Who knows, maybe we’ll run into each other.’
Hij lach zacht, maar geeft geen antwoord.
‘I need to do this, Harry.’ Zeg ik dan zuchtend, waarna ik zijn bekende zucht hoor.
‘I know.’
Hij klinkt geërgerd door mijn koppigheid en ik kan niet anders dan lachen.
‘I promiss that I’ll call you everyday.’ De bekende woorden, maar deze keer meen ik ze meer dan tegen Lanie.
Hem wil ik elke dag bellen, zijn stem wil ik elke dag horen, het liefst wil ik zijn huid tegen de mijne voelen, zijn lippen op de mijne.
‘You better.’ Zegt hij dan en grinnikend vormt er weer een lach om mijn mond.
‘Or else?’ Vraag ik plagend en zijn oh zo mooie lach zorgt voor kippenvel op elk stukje van mijn lichaam.
‘I’ll come find you.’ Zegt hij dan serieus.
Ik maak een kort lachend geluidje.
‘Please don’t stop.’ Mompelt hij dan.
‘Don’t stop what?’
‘Laughing.’ Antwoord hij zuchtend en ik voel mijn wangen warm worden.
‘Then you can’t stop.’ Zeg ik plagend, hij maakt een verbaast “hmm” geluid.
‘What?’ Vraagt hij.
Ik sla mijn blik even neer.
‘Making me laugh.’
‘Never.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen