Ik streep met mijn pen in mijn schrift al mijn punten door. Ik had het laatste dat ik nodig heb voor mijn reis vandaag gekocht. De auto stopt voor Lanie haar huis en de chauffeur stapt uit. Ik doe mijn schrift in mijn tas en open het portier.
De chauffeur was ondertussen naar de kofferbak gelopen en had mijn tassen er uit gehaald. Hij overhandigd ze aan me wanneer ik eenmaal buiten de auto sta.
‘Dank je.’ Zeg ik dankbaar, hij geeft me een vriendelijke knik en loopt dan weer naar bestuurderskant van de auto en stapt in.
Ik laat mijn blik even over het huis glijden. Overmorgen is het zover, dan begin ik mijn reis en laat ik dit allemaal tijdelijk achter me.
Ik loop het trappetje op en open met mijn vrije hand de deur. Het is stil en alle lichten zijn uit. Dat is raar, normaal gesproken komt Leah me tegemoet rennen zodra de deur open gaat.
Ik haal mijn schouders op. Misschien zijn ze naar de speeltuin.
Ik sluit de deur, doe het licht aan en draai me naar de woonkamer.
‘Suprise!’ Word er hard in koor geroepen.
Mijn adem stokt in mijn keel en mijn ogen worden groot. De woonkamer staat vol met mensen. Aan het plafond en de muren hangen slingers en ballonnen.
Ik zie Anne en Gemma, Niall, Louis en Liam. Onze moeder en vrienden. Lanie staat in het midden me breedgrijnzend aan te kijken.
‘Je dacht toch niet dat ik je zou laten gaan zonder een afscheidsfeestje?’ Zegt ze lachend.
Ze loopt naar me toe en trekt me in een knuffel. Ongemakkelijk kijk ik om me heen. Ze weet dat ik niet van feestjes hou.
Als ze me los laat staat Niall me lachend aan te kijken met zijn armen wijd. Lachend duw ik me tegen hem aan en voel zijn armen om me heen.
‘Happy to hear your doing better!’ Zegt hij blij, hij geeft me een klopje op mijn schouder en zoekt Liam en Louis op.
‘Oh my god, Lee. I can’t believe you’re going to travel the world!’ Gemma komt lachend op me af lopen en drukt zich tegen me aan met haar armen om heen. Ze knijpt hard en piepend druk ik haar een stukje terug.
‘Sorry!’ Zegt ze snel.
Lachend schud ik mijn hoofd en wuif het weg.
‘It’s okay, Gem. I’m just a little soar.’ Zeg ik glimlachend.
Ze knikt en geeft me een glimlach, maar aan haar ogen kan ik zien dat ze zich een beetje zorgen maakt.
Anne komt in mijn gezichtsveld en lachend zoent ze mijn wangen.
‘Good to see you, Anne. Thank you so much for coming!’
Ze geeft me een knuffel en loopt dan met Gemma naar Liam, Niall en Louis.
Als iedereen me begroet heeft doe ik mijn jas op de kapstok, leg mijn tas er onder en loop rustig naar de keuken. Het is zo druk, ik begin moeite te krijgen met ademen. Ik kijk even naar de mensen. Ze zijn allemaal druk in gesprek met elkaar, ze merken mij niet eens op. Eenmaal in de keuken aangekomen pak ik een glas uit de kast en vul die met water. Met trillende handen breng ik het glas naar mijn mond en neem een paar slokjes. Ik sluit mijn ogen en haal een paar keer diep adem, proberend mijn ademhaling onder controle te krijgen.
Ik ben zo lang alleen geweest, op mijn kamer, in mijn bed. De enige mensen die ik zag waren Lanie, Leah en mijn moeder af en toe. De drukte maakt me zenuwachtig en paniekerig. Ik kan me niet focussen.
Ik open mijn ogen als de deur van de keuken open gaat.
Twee helder groene ogen staren in de mijne. Mijn adem stokt in mijn keel en van de schrik laat ik mijn glas vallen.
‘Malia!’ Hij roept mijn naam en rent naar me toe. ‘Are you okay?’
Hij staat ondertussen voor me en legt zijn beide handen op mijn wangen.
‘Harry?’ Vraag ik fluisterend.
Zijn ogen flitsen tussen de mijne. Hij bekijkt mijn gezicht zorgvuldig. Het enige wat ik kan doen is naar hem staren.
‘What.. what are you doing here?’ Vraag ik bijna geluidloos.
‘You think I would let you leave without saying goobye?’ Vraagt hij, terwijl zijn mondhoeken langzaam naar boven krullen.
Hij drukt me tegen zich aan en legt zijn handen op mijn rug. Ik zucht even, genietend van zijn aanraking. Langzaam leg ik mijn handen op zijn rug en richt mijn hoofd omhoog, zodat ik hem aan kan kijken.
‘Thanks.’ Zeg ik zacht.
Hij lacht even, haalt zijn hand van rug en strijkt een verloren lok uit mijn gezicht en kijkt me daarna fronsend aan.
‘Are you feeling okay?’ Vraagt hij met zijn bezorgde stem.
‘I don’t know. When I saw all those people I started to freak out a little.’ Mompel ik zacht en hij knikt begrijpend.
‘You’ve been locked up in your room for months, alone.’
Ik sla mijn blik neer en bijt op mijn lip. Hij pakt mijn kin vast en duwt mijn hoofd zachtjes omhoog, zodat ik hem aan moet kijken.
‘You are so strong, Malia. Wanting to travel the world after being ill, but do you think it’s a smart idea? Iff you freak out when there’s a room full off people, how’s that gonna go om the airport?’
Fronsend kijk ik hem aan.
‘Harry, I just freaked out a little. I have to get used to being around people again. Going on this trip will help.’ Mijn stem was kalm, maar de irritatie was alsnog te horen.
‘Malia, I just think..’
‘No, Harry.’ Ik maak me los uit zijn greep en loop naar de kast naast de deur.
‘Don’t worry, okay? I’ll be fine.’
Hij zucht.
Ik pak een veger en blik uit de kast en loop naar het gebroken glas op de grond.
‘Malia, please. I’m just worried about you.’
Zuchtend zak ik door mijn knieën en begin ik het glas bij elkaar te vegen.
‘I know.’ Zeg ik zacht.
Hij hurkt naast me neer en pakt het blik uit mijn hand.
‘I’m sorry, okay?’
Ik veeg de stukken glas in het blik en leg de veger er boven op.
‘It’s okay, Harry. I don’t want to argue with you. All I know is that I have to do this.’
Ik ga recht staan en loop naar de gootsteen.
‘I know. But I still don’t want you to go.’ Zegt hij, terwijl hij naar de prullenbak loopt en het glas er in gooit.
Ik pak een handdoek uit het kastje onder de gootsteen.
‘I know, you’re not the only one. I’ll call you everyday. You know that right? It’s not like we don’t do that now.’ Zeg ik, ondertussen was ik naar het water gelopen wat was blijven liggen op de grond.
Ik voel zijn ogen op me branden. Als ik de grond droog heb gekregen sta ik weer op.
Verschrikt hou ik mijn adem in als ik twee handen op mijn heupen voel. Hij draait me naar zich toe, pakt de handdoek uit mijn handen en legt hem op de tafel. Hij pakt mijn handen en legt ze tegen zijn nek, hij plaatst zijn handen op mijn heupen en trekt me tegen zich aan.
‘I missed you so much.’ Fluistert hij tegen mijn haar.
Ik zucht verslagen en leg mijn hoofd op zijn schouder.
‘I missed you too, Harry. But you know that you broke our agreement right?’
Dat laatste kwam er zacht lachend uit en ik hoor hem zacht lachen in mijn oor.
‘I know, but knowing your gonna be who knows where for the next three months.. It scares me a little.’
Fronsend druk ik hem een stukje achteruit.
‘Why?’
‘Because who knows what’s gonna happen? Maybe you’ll find place where want to stay or.. someone you want to stay with.’
Dat laatste kwam er grommend uit, maar stiekem moet ik lachen.
‘What?’ Vraagt hij verontwaardigd.
‘Funny how you’re scared of losing me.’ Zeg ik zacht. ‘But you don’t really have me, Harry. Look I don’t know what’s gonna happen, but I know that I can never get you out of my mind. I don’t think I’ll ever find someone else. No one can compete with you, Harry.’
Hij zucht een keer en kijkt me even fronsend aan. Hij schud hij zijn hoofd, legt zijn hand in mijn nek trekt me naar zich toe. Hij drukt heel zacht zijn lippen op de mijne en beide zuchten we gelukzalig. Een zacht giechel verlaat mijn mond en hij grijnst, terwijl hij zijn andere hand op mijn heup legt en me tegen zich aan trekt zodat hij zijn lippen weer op de mijne kan drukken. Hij begint me op een langzaam tempo te zoenen en al snel vind mijn hand zijn weg over zijn borst naar boven, naar zijn nek en dan naar zijn haar.
‘Uhum.’
Verschrikt laten we elkaar abrupt los en kijken beschaamd naar Gemma die de keuken binnen komt lopen.
Mijn wangen zijn vuurrood. Gemma kijkt me met een big smile aan.
‘Finally!’ Zegt ze lachend. ‘I’ve been waiting for this to happen!’
Grinnikend kijk ik hoe ze naar Harry loopt, die net zoals ik vuurrode wangen heeft.
‘It took you long enough.’



Daar is hij dan!
Tell me what you think?
😃😃

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen