Jörgen P.O.V.
De weken zijn voorbij gekropen. Dunya ligt nog steeds op de IC. Zo als de artsen het noemen toestand onveranderd. Ze ligt nog steeds kritiek. Mijn hoofd komt steeds terug bij het meisje wat zich veilig voelde in mijn armen, wat als een blok in slaap viel in mijn armen. Het meisje dat even kon lachen als ik er was, het meisje dat zich vrij voelde als ik er was. Het meisje dat mij de wereld wou laten zien. Het meisje wat nu vecht voor haar leven, het meisje dat dit altijd heeft moeten doen. Het meisje dat niet mag bestaan. Het meisje dat moet vechten om te overleven. Het meisje wat verkeerde keuze heeft gemaakt.
Met een zucht zak ik in de stoel op het balkon. Het moment waar ik mijzelf voor het eerst in haar terug zag. Het meisje wat met enorm veel pijn gewoon rustig een sigaret kan roken, zich geen zorgen maakt om de pijn. Het meisje wat zich niet laat vertellen wat moet en wat hoort. Het meisje waarvan ik niet weet wat er in haar hoofd gebeurd. Het meisje dat zich liever de vernieling in helpt dan hulp vraagt. Het meisje wat naar mij lacht met lege ogen op de foto. Pupillen zo klein, het meisje dat geen beschermende armen nodig heeft. Het meisje dat een grap ziet in een witte poeder neus. Het meisje dat de littekens op haar armen draagt. Het meisje... “pap wil je ook een bakkie?” Tom zijn worden scheuren door mijn gedachten. Het foto boek wat op mijn schoot licht. Open op de pagina waar Dunya net 16 is. Waar je de pijn in haar ogen ziet. Het effect van langere tijd harddrugs gebruik. Het meisje wat volwassen moest zijn met 13 jaar. Het meisje dat ik achter heb gelaten op het moment dat zij mij het meest nodig had. Het meisje dat niet gered wil worden.

Met een klap zet Tom een kop koffie op het bistro tafeltje. Hij handigd mij een sigaret aan en steekt er zelf ook een op. “Stop eens met in dat album kijken. Zo pijnig je jezelf er alleen maar mee. We weten niet eens of ze er wel uit komt” de woorden die Tom spreekt komen binnen als een bom.
Het meisje wat ik nooit gekend heb, het meisje wat niet heeft kunnen leven, het meisje dat moest overleven. Zonder dat ik er erg in heb hoor ik een traan vallen op de foto. De schuld gevoelens kruipen binnen als een bom. langzaam aan valt het leven wat ik heb opgebouwd uit elkaar. De gewoontes waar ik zo veel moeite voor heb gedaan om af te leren sluipen stilletjes mijn brein binnen. De woorden overwoekeren mijn gedachten. Zie je wel, je kunt helemaal niet voor een kind zorgen, onder jouw dak is zij weggeslopen. Onder jouw dak is zij gewond geraakt. Onder jouw zorgen heb je haar weg gestuurd. Onder jouw hoede hoort ze niet thuis. Je zoons hebben het voor elkaar. Maar niet door jouw. Nooit door jouw. Nooit.... Ik veeg de verloren traan van de foto. Ik klap het album dicht en probeer mijn gedachten te verzetten. Dominique heeft mij een e-mail gestuurd met allemaal foto's van Dunya. Na dat ze 12 is geworden heb ik af en toe eens een foto toegestuurd gekregen, maar meer heb ik niet gezien. Hij is in de afgelopen weken wezen zoeken. Af en toe kan ik het opbrengen om een aantal foto's te bekijken. Hij had de waarschuwing al gegeven dat het niet altijd even charmant is. Laten we het daar op houden.

Ik hoor de radio aangaan, Tom ploft op de bank neer en voor even voel ik mij veilig genoeg om een aantal foto's en filmpjes van de e-mail te openen. Met mijn oortjes in kijk ik naar het filmpje.
Dunya loopt met een jongen en een meisje richting in een trap. "Dom geef die camera hier, ga eens naast Duns staan!" Roept de jongen, de twee kijken elkaar boos aan en beginnen gelijk te kibbelen. De jongen en het meisje halen hun schouders op in de camera. "Verdomme man, doe normaal. Nee ik heb niet te veel gesnoven. Heb je naar jezelf gekken? Je staat al dagen strak." Dom geeft Dunya een zet en de twee beginnen te vechten. "Weet je dat je een focking eikel bent. ga met je graftak hoofd lekker ergens anders heen. Ik ben er focking klaar mee! Flikker op! Ga iemand anders lastig vallen." Dunya grijpt Dominique bij zijn T-shirt en trekt hem met een vaart naar achter. Hij verliest zijn evenwicht en op de video is te zien hoe hij over de balustrade valt van 3 hoog. Dunya is zo boos dat ze door blijft lopen. De jongen en het meisje rennen naar beneden en laten dunya staan waar ze staat. Op dat moment klap ik de laptop dicht. Schijnbaar doe ik het zo hard dat Tom bezorgt mijn kant op kijkt.

Het ene na het andere filmpje kijk ik op mijn kamer. De een nog erger dan de ander. Tot ik er een open en de schrik van mijn leven krijg.
"Hey Dunya... Vangen" Roept Dominique, hij gooit een kistje naar haar toe. Aan de manier hoe ze beweegt weet ik dat het niet alleen alcohol is geweest.Mijn adem stokt in mijn keel. Shit. Dunya maakt zonder enige moeite een spuit klaar en steekt die in haar arm. Ik zie haar letterlijk ontspannen, ik kan haar gedachten bijna proeven. Niet alleen Dunya neemt het er van. Ook Dominique zet een shot de andere twee een dame die Babs heeft, weet ik nu en de jongen die Dave heet nemen nog een aantal snuifjes. Dunya haar trip komt langzaam tot een einde maar die van Dominique blijft nog even door gaan. Dunya loopt versuft door het huis, wat trouwens een grote klere bende is, naar de keuken, pakt daar een energie drankje uit de koelkast en laat deze uit haar handen vallen. Dominique begint te schuim bekken en te stuiptrekken. "Fuck" Hoor ik haar roepen. Ze springt over de bank heen, naast Dominique neer, Gooit hem nog net niet over haar schouder heen en sleept hem mee naar de badkamer. Daar hoor ik het water lopen. "Verdomme lul! Waag het niet me alleen te laten, waag het niet." Ik hoor haar stem, zo kwetsbaar, zo breekbaar, Ik hoor haar breken. Het water heeft geen effect en met al haar kracht sleept Dunya hem naar de woonkamer, waar ze als een malle begint met reanimeren. Er wordt nog wat gezegd wat ik niet versta en het filmpje wordt spontaan afgekapt. Mijn hart klopt in mijn keel. Mijn handen zijn klam. Mijn keel is droog. Zonder dat ik door heb waar mijn voeten mij naar toe brengen hoor ik mijzelf zeggen dat ik even weg ben en sluit ik de deur achter mij. Mijn benen lijden mij naar het ziekenhuis, naar de kamer waar Dunya ligt. het beademing apparaat ruist op een rustige toon, de piep van de hartmonitor laat weten dat alles goed is.

Mijn ingewanden zitten in de knoop, mijn maag wil het liefst alles wat er in zit er uit werken. Mijn brein werkt niet mee, mijn ademhaling gaat met stoten en mijn handen zitten in mijn haar. Verslagen laat ik mij langs de muur naar beneden zakken en kijk naar het grote witte bed waar mijn dochter in ligt.

Dunya P.O.V.
"Rob wat ben je ook een onnozele, zet die camera uit en bel je vader. Ik houd dit niet heel veel langer." Roep ik met al mijn kracht. Ik voel hoe langzaamaan de hartslag van Dom onder mijn handen langzamer en langzamer wordt. Ik voel de kracht langzaam aan uit mijn armen en benen lopen. De paniek begint mij te besluipen, de woorden in mijn hoofd beginnen het van de watjes te winnen. Alsof er een film zich afspeelt voel ik hoe ik van Dominique wordt af getrokken en hoe een ambulance broeder het van mij over neemt. De klap komt pas als Dominique naar het ziekenhuis wordt mee genomen. Ik zak letterlijk door mijn benen heen en beland met mijn hoofd tegen de tafel aan. Kut. Zie je wel! je kan ook helemaal niks, ook dit kun je niet. Hij is er geweest dankzij jou. Ik zou er voor zorgen dat iedereen van je af is. Zet nog even een grote spuit in je arm. Het moet toch op. ALs hij er niet meer is, dan moet jij het met de dood bekopen. De lucht in mijn longen wordt langzaam aan minder, de paniek slaat toe. Ik voel een naald die door mijn huid gaat en in mijn ader terecht komt. "Diep in en uit schatje" Even zie ik het gezicht van Dave voor mij. "Ik wil niet!" Ik hoor enkel een gerommel uit mijn keel komen. Het gevoel dat ik moet overgeven bekruipt mij en mijn keel zit dicht. Het gevoel dat ik geen lucht krijgt bekruipt me. In de verte hoor ik Simone tegen Jörgen praten. " Je wist het niet, je had hier niets tegen kunnen doen." De paniek komt naar voor in wat Jörgen op dat moment zegt. "Simone, dit is iets wat ze nooit had mogen meemaken. Wie weet wat dit met haar heeft gedaan. Wie weet krijgen we haar nooit meer terug" Krijgen we haar nooit meer terug. Waarom zegt hij dat. De druk op mijn keel wordt steeds heftiger, het gevoel dat ik moet overgeven nog erger. Waarom voel ik dit. Waarom kan ik niet zelf ademhalen, waarom voelt het alsof ik moet overgeven. Een stoot met lucht wordt in mijn longen geblazen, het gevoel dat ik ga ontploffen bespeelt mij.

Wanneer houdt dit op, wanneer Ik kan ik dit uit mijn keel trekken. Mijn armen reageren niet op wat ik wil doen. Waarom hoor ik wel wat ze zeggen, maar kan ik niet bewegen. Op de toppen van mijn logen schreeuw ik voor mij gevoel "Help me! Help me!" Ik hoor niks, langzaam aan voel ik mijn longen leeg gezogen worden, net voor ik dacht dat ik mijn bewust zijn zou verliezen voel ik iemand zijn hand op die van mij liggen. Weer voel ik hoe mijn longen vol met lucht worden gepompt, het gevoel dat alles in de brand staat gaat over mijn heen. Met al mijn kracht probeer ik te bewegen, ik grijp het laken vast trek mijn rug hol en trek mijn hoofd in mijn nek. Weer heb ik het gevoel dat ik dood ga, de lucht uit mijn longen wordt gezogen en ik niks meer kan. Dan weer de brandende lucht in mijn longen die de boel op spanning zet en uit. In en uit, in en uit, in en uit. Langzaam aan voel ik mijzelf weer wegzakken. Een laatste keer probeer ik mijn handen te bewegen.

Bill P.O.V.
Op de grond zit mijn vader, ik heb hem nog nooit zo gezien. Mijn moeder kijkt van hem naar Dunya, de vermoeidheid straalt van haar af. De wanhoop en vermoeidheid straalt van mijn vader af. Zo als iedere dag haal ik een kam door Dunya haar haar. Even leek het alsof Dunya iets zei. Dan is het ook weer weg. Ik smeer haar gezicht in met een crème, de kleur komt weer een heel klein beetje terug in haar gezicht. Tom durft niet meer binnen te komen. Vanmorgen belde hij mij op dat het niet goed gaat met pap. Hij trekt het niet veel langer meer. Mam en pap moeten een beslissing gaan nemen. Mama eet niet meer, holt van haar werk afdeling naar de IC om daarna thuis huilend in de armen van Gordon te vallen. Beide kunnen ze de stap niet zetten om Dunya te laten gaan. Pap is er in de afgelopen dagen hard op achter uit gelopen.
Volgens Tom kijkt hij alleen maar in het oude foto album en blijft naar de nieuwste foto van Dunya staren. Als hij dat niet doet zit hij achter de computer, vandaag heeft hij de laptop hard dicht geslagen en keek hij geschrokken naar het punt waar het beeldscherm nog geen seconde eerder had gestaan vertelde Tom. Daarna is hij op zijn slaapkamer gaan zitten om een filmpje te gaan kijken, nu zit hij hier. Is ongeveer net zo wit als het laken waar Dunya onder ligt en is in volledige paniek.

Weer voelt het alsof Dunya wat zegt. Even denk ik dat ik haar hand onder die van mij voel bewegen. Het lijkt alsof haar rug zich kromt en ze haar hoofd zo veel mogelijk in haar nek legt. Ook dit is binnen een halve seconde weg. Ik ga door met het insmeren van haar handen als ik toch echt voel dat Dunya de lakens vast grijpt. Zonder na te denken druk ik op de zusterknop. "Bill! Je kan niet zomaar daarop drukken!"

Dunya P.O.V.
Ik houd het niet meer. Mijn longen branden, ik krijg geen lucht. Voor mijn gevoel krijg ik niet wat ik nodig heb. Om de 3 seconde worden mijn longen volgepompt met lucht en daarna weer leeg gezogen met lucht. Ik hoor Simone nog iets roepen, maar mijn lichaam wil de strijd op geven. Nog even, houd vol, nog even. Mijn gevoel zakt langzaam aan weer weg. Mijn brein begint weer te werken. [ach meisje, geef toch op! Je ben het niet waard. Stop met vechten, je kan die energie veel beter in iets anders steken, zo als dood gaan. Dat kan je veel beter doen. Is iedereen gelijk van jouw af. Voor een laatste keer grijp ik het bed vast, uit gewoonte klemmen mijn kaken zich op elkaar. Of op iets wat in mijn mond zit dan. De pijn wordt me te veel. Mijn rug trekt zich hol en mijn hoofd slaat naar achter.

Simone P.O.V.
Bill drukt van schrik op de zuster post knop. "Bill, je kan niet zomaar daarop drukken." terwijl ik dat zeg Zie ik Dunya het laken vast grijpen, haar rug trekt zich hol en haar hoofd trek zich in haar nek. Alsof ze enorm veel pijn voelt. Ik wil naar haar toe lopen, maar op dat moment stroomt de kamer vol met verpleegkundige en artsen. Wij worden de kamer uit gestuurd en achter de ramen zien we hoe ze Dunya proberen te stabiliseren. Als ik haar kaken zie weet ik dat ze die op elkaar probeert te klemmen door pijn. Ik wil het tegen een van de artsen zeggen, maar wij worden buiten spel gezet. De gordijnen worden dicht getrokken en het wachten begint. Wat is er aan de hand, wat zijn ze aan het doen. Spuiten ze haar plat, halen ze intubatie er uit? Wat gaan ze doen.

Unknown P.O.V.
De verpleegkundige en artsen proberen Dunya met medicatie rustig te krijgen. "1ml temesta" Op het moment dat dit wordt ingespoten spert Dunya haar ogen open, zo hard als ze kan probeert ze het uit te schreeuwen van de pijn. Haar kreten worden niet gehoord. NIet begrepen. Haar hand laat langzaam aan het laken los, de verkramping in haar rug en nek lost heel langzaam op. Haar ogen blijven echter opgesperd. "zou ze pijn hebben" zegt een van de co-assistenen die op de afdeling loopt. De artsen kijken elkaar doordringend aan. "Intubatie stopzetten." In een paar seconde wordt de slang uit Dunya haar keel gehaald, ze maakt een geluid alsof ze stikt, haar keel wordt leeg gezogen en dan wachten de artsen en verpleegkundige angstvallig op wat er gaat gebeuren. Binnen enkele seconde begint ze zelf te ademenen. Slap licht ze in het bed.

Reacties (1)

  • EchelonSoul

    Tom moet echt in actie komen:(

    Snel verder(flower)

    6 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen