Foto bij § 03 §

Olivia Jade Pierce


Pap heeft geregeld dat ik vandaag vroeg naar huis mocht, zodat ik op tijd zou zijn voor het etentje. Na werk ben ik nog even langs huis geweest om mij klaar te maken en ik zat nu in de taxi onderweg naar mijn ouders. De steen in mijn maag word bij elke meter die wij rijden naar hun huis groter en groter.
"Hier zijn we, dat wordt dan 30 pond." Zegt de taxichauffeur. Ik reken af en stap dan met veel moeite de taxi uit. Daar sta ik dan voor mijn ouderlijk huis in Chester Square. Slenterend loop ik naar het hek van het witte huis. Het duurt nog een paar minuten, maar dan heb ik toch de bel ingedrukt.
"Lieverd." Zegt mijn moeder kalmpjes.
"Je ziet er een beetje mager uit, eet je wel genoeg." Ik ben nog niet eens binnen en ze begint al met de opmerkingen.
"Dag mam." Mompel ik maar. Langzaam loop ik naar binnen. Ze geeft mij een kort knuffel. Ze kijkt mij afkeurend aan.
"Je haar is wel wat aan de lange kant, waarom laat je het niet knippen? Ah, je moet echt naar mijn nieuwe kapper gaan Angelo. Hij is geweldig." Zegt ze en pakt een plukje haar van mij vast.
"Een kapper die Angelo heet, origineel." Mompel ik zachtjes.
"Ah lieverd, stop is met mompelen. We hebben je niet voor niks naar de logopedist gestuurd." Laat deze avond voorbij zijn. Gelukkig komt op dat moment mijn broer de gang ingelopen.
"Hallo vreemdeling." Zegt hij grijnzend. Ik kijk hem dankbaar aan. Ik sla mijn armen om hem heen.
"Haal mij hier weg." Fluister ik zachtjes in zijn hoor, waardoor hij het uitproest.
"Fiona, is er ook. Kom.' Hij trekt mij mee de woonkamer in. Daar zit Fio op de grote stoel druk op haar telefoon te tikken.
"Fio, begroet je zus even." Roept Will. Fio kijkt op en glimlacht naar mij.
"Hallo, zussie." Ze doet haar telefoon weg, staat op en loopt naar mij toe.
"Vinden jullie ook niet dat ze er slecht uitziet?" Zegt mam als ze weer naast mij staat.
"Nou thanks mam, is mijn nieuwe gezichtscrème." Zeg ik sarcastisch. Will en Fio moeten beide lachen.
"Het is ook niet makkelijk om het middelste kind te zijn he Liv." Lacht Fio. Ik geef haar een klein duwtje.
"Moet jij niet weer jezelf opsluiten in je digitale wereld daar." Zeg ik terwijl ik wijs naar haar telefoon.
"Moet jij niet weer een keer een leven gaan zoeken?" Snauwt ze mij terug. Voordat ik erop kan reageren springt mam er al tussen.
"He he, jullie gaan nu niet beginnen." Op dat moment hoor ik de voetstappen op de trap.
"Ha, het hele gezin is nu eindelijk compleet." Pap komt nu ook de woonkamer binnen. Hij drukt een kus op mijn voorhoofd en kijkt tevreden naar ons allemaal.
"Dit is lang geleden." Zegt hij weer. Will, Fio en ik wuiven het alledrie weg en gaan op de bank zitten. Mam kijkt gehaast op haar horloge.
"Carmen is over twintig minuten wel klaar met het eten. Ik zal tegen Elza zeggen dat ze kan beginnen met de tafel dekken."
Het enige waar mijn moeder goed in is, is andere mensen commanderen wat zij moeten doen. Mam loopt de woonkamer uit. Pap gaat op zijn stoel zitten in de hoek van de kamer en begint met het lezen van de krant. Er is ook niks verandert hier. Het zal hier altijd hetzelfde zijn. Al sinds ik klein ben kan ik mij herinneren dat mama de bediendes aan het commanderen is en, als pap er is, dat hij alleen daar in zijn stoel zit en de krant leest.
De rest van de avond gaat zoals verwacht. Mam heeft kritiek op hoe ik eruit zie, kritiek op hoe ik eet, hoeveel ik eet en dat ik maar weer eens een vriendje moet gaan zoeken. Maar wel een vriendje die bankier, chirurg of advocaat is. Anders komt hij het huis niet in grapt mijn moeder dan weer. Vlak voor tien verzin ik een smoesje zodat ik eindelijk kan gaan.
"Oh my Gosh." Zucht ik zodra ik mijn eigen appartement binnen stap. Ik gooi mijn tas en jas in een hoekje van de gang en loop de woonkamer in. Daar zit Eli languit op de bank tv te kijken.
"Whatsup? Hoe was het bij je ouders?" Zegt ze en gaat wat rechter overeind zitten. Ik gooi mijn handen in mijn haar.
"Het was verschrikkelijk. Het lijkt wel of mijn moeder alleen maar erger wordt en mijn vader, oh mijn god, wat afschuwelijk zijn ze." Verslagen laat ik mij op de bank naast Eli vallen.
"Echt een zenuwinzinking gehad." Mompel ik. Eli proest het uit.
"Het spijt mij voor je. Je weet dat mijn ouders je graag willen adopteren." Eli heeft de meest relaxte ouders ooit. Haar ouders zijn allebei kunstenaars. Ze zijn enorm vrij en zien nergens het probleem van in. Ze zijn totaal het tegenovergesteld van mijn ouders.
"Ik weet het." Lach ik.
"Ik ga maar eens slapen, morgen weer vroeg naar kantoor en dan een afspraak bij een cliënt thuis." Met veel tegenzin sta ik op van de bank. Eli trekt een pruillipje.
"Sad." Mompelt ze.
"Slaap lekker." Zeg ik nog voordat ik verdwijn in mijn kamer.

Om vijf voor tien sta ik voor Harry zijn deur. Ik wacht tot het precies tien uur is en druk dan op de bel. Het duurt even, maar dan gaat de deur open. Daar staat Harry in een paarse badjas. Hij kijkt mij met een scheve glimlach aan. "Goodmorning sunshine." Ik probeer mijn afkeuring niet te tonen.
"Ik dacht dat jij... ik bedoel u afspraken had deze morgen?" Hij knikt vrolijk.
"Ja, FaceTime afspraken, dus dan kan ik gewoon in mijn badjas rond paraderen." Ik knik kalmpjes. Hij bekijkt mij van top tot teen. Zenuwachtig begin ik te pulken aan mijn tas.
"Zou u mij binnen kunnen laten?" Vraag ik nadat hij mij na een tijdje nog steeds niet heeft gevraagd om binnen te komen. Hij begint te lachen.
"Natuurlijk, kom binnen, kom binnen! En zeg alsjeblieft "je", ik ben maar 25 hoor.' Hij zwaait zijn arm opzij als uitnodiging dat ik binnen mag komen en doet een stap opzij. Als ik eenmaal binnen ben voel ik mijn ogen groot worden. Het appartement is enorm. Alleen ben ik verbaasd dat het zo 'normaal' is ingericht. Geen gekke attributen die je misschien zou verwachten van een superster.
"En wat vind je ervan? Is het wat je verwacht had?" Hij kijkt mij nieuwsgierig aan.
"Het is erg... huiselijk.' Merk ik verbaasd op. Harry begint hard te lachen.
"Wat had je dan verwacht? een enorme aquarium midden in de kamer?" Ik knik bevestigend.
"Eigenlijk wel ja."
"Nou als dat de verwachtingen zijn, kan ik er wel een halen." Ik probeer mijn lach te onderdrukken, maar dat lukt niet zo.
"Je mag er best om lachen hoor." Merkt hij op. Ik herpak mezelf snel weer.
"Waar wil je zitten?" Vraag ik weer zo professioneel mogelijk.
Hij begeleidt mij naar de eetkamer waar we plaatsnemen.
"Wil je wat drinken? Koffie of thee? Wat fris?" - "Koffie, graag." Hij loopt de eetkamer uit naar de keuken. Ik blijf staan zodat ik nog een beetje kan rondneuzen. Het schilderij op de muur vangt meteen mijn blik. Even twijfel ik.
"Is dat...? Nee dat kan niet." Ik loop er dichter naartoe. Geschokt sla ik mijn hand voor mijn gezicht.
"Madame, uw koffie." Zegt Harry met een frans accent als hij de eetkamer weer binnen komt. Ik wijs stotterend naar het schilderij.
"Is dit een echte Franz Marc?" Vraag ik in shock. Trots knikt hij ja en komt naast mij staan. Mijn mond valt bijna open van verbazing.
"Kunstliefhebber?" Ik knik nog steeds half in shock.
"Wat is je favoriet?" Vraagt hij nieuwsgierig. Ik hoef daar niet lang over na te denken.
"De kus van Gustav Klimt." Bewonderend kijkt hij mij aan.
"Waarom die?" Kort leg ik mijn vinger op mijn lip.
"Mijn ouders zijn ook enorm van de kunst, dus ze namen ons eigenlijk overal mee naartoe en op een dag zag ik het schilderij. Ik was een jaar of veertien en ik vroeg mijn vader 'denk je dat ze zo kijkt van genot of van pijn?' en mijn vader keek mij aan alsof ik gek was en antwoordde: 'van genot natuurlijk, het is een kus van liefde.' Vervolgens liepen mijn ouders door en bleef ik daar voor het schilderij staan. Ik werd geconsumeerd door de vraag, want ik zag de liefde niet. Het leek niet op genot, maar op pijn." Nadat ik dat allemaal gezegd heb voel ik mij beetje rood aanlopen. Harry heeft zijn blik gericht op de grond, waardoor ik niet kan zien waaraan hij nu denkt of hij mij elk moment zou gaan uitlachen of iets. Als hij zijn hoofd weer optilt. Zie ik pas dat hij er duidelijk even over nagedacht heeft. Zijn groene ogen kijken mij enorm serieus aan. Op zijn voorhoofd is een fronsrimpel verschenen.
"Er is ook niet een groot verschil tussen genot en pijn toch? Neem seks nou..." Bij dat laatste kijk ik hem automatisch geschokt aan. Snel probeer ik mijn gezicht weer in de plooi te krijgen. Als je client 'seks' zegt tijdens werktijden terwijl je zaak daar niks mee te maken heeft dan weet je dat je enorm aan het afdwalen bent van je werk. Hij wuift het meteen weg.
"Rustig aan, ik bedoel hier niks mee. Alleen seks is een goed voorbeeld, want het kan veel genot brengen, maar soms zit het zo tussen genot en pijn in en soms is het gewoon alleen pijnlijk. Is het niet allemaal maar gewoon een spectrum." Hij heeft zeker een punt.
"Heb jij dat nooit zo ervaren mevrouw Pierce?" En daar is weer die ondeugende blik in zijn ogen. Oke, dat is mijn teken. Dit gesprek is voorbij.
"Laten we het weer gaan hebben over je zaak." Ik strijk mijn kleding glad, loop naar mijn tas met dossiers en neem plaats aan tafel.
"Bedankt voor de koffie." Zeg ik nog even voordat ik er een slok van probeer te nemen. Harry slentert nu ook weer terug naar mij. Hij neemt plaats waardoor zijn badjas open gaat. Opeens is daar zijn blote bovenlichaam. Ik verslik mij half in mijn koffie.
"Okay, start maar." Zegt hij doodleuk. Ongemakkelijk kijk ik hem aan. Ik probeer mij te focussen op de papieren die voor mij liggen, maar elke keer glijdt mijn blik weer naar zijn ontblote borst waar ik een paar tattoos kan zien. Hij blijkt het duidelijk niet te merken.
"Uhm...Kan je even je badjas dicht doen?' Vraag ik zo beleefd mogelijk. Harry kijkt verbaasd naar beneden en dan weer naar mij.
"Leid het je af?" Meteen komen zijn kuiltjes weer tevoorschijn.
"Nee, totaal niet. Alleen we hebben hier een zakelijke vergadering. Hoe zou jij het vinden als ik hier met een ontbloot bovenlichaam zou zitten?" Vraag ik, pas als ik Harry zijn gezicht zie besef ik pas dat dit voorbeeld niet echt helpt bij deze situatie.
"Ik zou jou ontblote bovenlichaam wel willen zien hoor." Mijn hartslag begint meteen wat harder te kloppen. Ook lijkt de temperatuur in de kamer te stijgen. Ik begin het wel erg warm te krijgen. Harry kijkt mij uitdagend aan en even denk ik dat hij zich naar mij toe buigt. Alleen dan begint hij weer hard te lachen.
"Nee sorry, je hebt helemaal gelijk. Hij strikt zijn badjas weer dicht. 'Voilà." Roept hij geamuseerd. Kort schraap ik mijn keel en probeer mezelf weer te herpakken.
"Okay... nou... Uhm, jaa de dossiers.' Stotter ik ongemakkelijk. Snel pak ik nog een aantal dossiers uit mijn tas.

"Oh wacht ik moet dit even opnemen." Zegt Harry en staat op. Na ruim anderhalf uur aan de dossiers te hebben gewerkt heb ik eindelijk het gevoel dat het begint op te schieten. Harry is de eetkamer uitgelopen en staat nu in de keuken te bellen. Ik zet de laatste aantekeningen in mijn laptop, waarna Harry weer terugkeert in de kamer.
"Ik ben helemaal de tijd vergeten. Ik word over twintig minuten opgehaald. Dus ik denk dat dit het is voor vandaag." Deelt hij mee nadat hij heeft opgehangen.
"Dat is helemaal goed." Ik sta op en begin al mijn spullen bij elkaar te rapen. Hij loopt met mij mee naar de voordeur.
"Zullen wij hier morgen weer mee verder?" Vraagt hij voordat hij de deur voor mij opendoet. Harry zijn badjas was weer een beetje open gegaan. Ik kon zijn tattoo's op zijn borst duidelijk zien, de vogeltjes, zijn vlinder en ook de twee moedervlekken die wel erg veel op tepels lijken.
"Hallo?" Harry wuift met zijn hand voor mijn gezicht.
"Mijn ogen zijn hierboven hoor." Lacht hij. Meteen voel ik mijn hoofd roodaanlopen.
"Sorry, uhh... je badjas staat...weer open... en je hebt tattoo's... en die tattoo's die vielen mij op en toen keek ik beter en zag ik je vreemde moedervlekken die op tepels lijken en…" Floep ik er ratelend uit. Als een soort reflex sla ik mijn handen voor mijn mond. Dit is zo gênant. Waarom kan ik toch niet gewoon mijn mondhouden. Harry kijkt mij eerst verbaasd aan, maar proest het dan uit van het lachen.
"Ik snap jou niet he Olivia. Het ene moment ben je zo zakelijk en doe je totaal uit de hoogte en het volgende moment ben je dit ongemakkelijke kwebbelende meisje die er alles uitfloept." Merkt hij lachend op. Beschaamd sla ik mijn ogen neer.
"Sorry, ik zou er opletten. Dit is zo onprofessioneel."
"Ik vind het wel leuk." Zegt hij voorzichtig.
"Okay, meneer Styles. Dat is het wel weer voor vandaag. Tot ziens." Zeg ik zakelijk en steek mij hand naar hem uit. Langzaam begin ik al naar de voordeur te schuifelen. Hij pakt mijn hand vast.
"Doei." Zeg ik en loop dan snel weg.

Als ik weer eenmaal ben aangekomen op kantoor loop ik meteen naar James zijn kantoor toe.
"Niet nu, mevrouw Pierce." Bromt hij geïrriteerd als ik zijn kantoor binnen stap. Hij zit op zijn bank die in de hoek van zijn kantoor staat de krant te lezen.
"James dit is belangrijk." Hij zucht gefrustreerd en legt dan met moeite zijn krant neer. Hij kijkt mij strak aan.
"Wat is er?" Meteen voel ik dat ik rood wordt.
"Uhm, ik wil graag aan een andere zaak werken." Probeer ik zo kalm mogelijk te zeggen. James trekt een wenkbrauw op.
"Waarom?" - "Uhm... eh... meneer Styles en ik het totaal niet met elkaar kunnen vinden. Het werkt gewoon niet." James lacht bespottelijk.
"Je bent zijn advocaat niet zijn boezemvriendin. Jullie hoeven elkaar niet te mogen. Hij betaald ons veel geld en wij verrichten de arbeid. Zo werkt een baan, mevrouw Pierce. Volgende keer als je problemen ervaart, ga naar een psycholoog. Niet naar mij. Bedankt en tot ziens." Voordat ik nog wat kan zeggen heeft hij zijn krant alweer gepakt en seint hij dat ik weg moet gaan.

Ik loop weer naar mijn bureau. Kom op, Olivia, je bent een facking Pierce. Zakelijk gedragen zit in je bloed. Spreek ik mezelf streng toe. Als ik bij mijn bureau sta begin ik het gevoel te krijgen dat er wat ontbreekt. Mijn wijsvinger houd ik tegen mijn lip aan en denk even na.
"Fack." Het komt er iets te hard uit. De mensen die net langslopen kijken mij verbaasd aan. Ik sein dat het niks is. Als ze eenmaal weg zijn duw ik mijn handen in mijn haar. Ik ben mijn tas bij hem vergeten. Als ik mijn telefoon pak zie ik dat ik al gemiste oproepen van hem heb en een berichtje.

Harry:
Je bent je tas bij mij vergeten

Oh, wat wordt ik toch moe van mezelf. Ik leg mijn hoofd op mijn bureau. Even begin ik op mijn wang te kauwen. Twijfelend kijk ik naar buiten, wat moet ik sturen. Het duurt even maar dan heb ik een berichtje geformuleerd.

Ik:
Beste meneer Styles, ik heb inderdaad geconstateerd dat ik mijn tas bij u heb laten liggen.


Hoe ongemakkelijk ben ik. Verslagen leg ik weer mijn hoofd op mijn bureau.
"He Liv, alles goed met je?" Hoor ik opeens iemand aan mij vragen. Ik draai mijn hoofd zodat ik de deuropening kan zien.
"Het gaat geweldig." Mompel ik terwijl ik mijn hoofd nog steeds plat op mijn bureau heb liggen.
"Okay, hoe was het bij Harry?"
"Goed... waardeloos. Ik ben mezelf zo voorschut aan het zetten. Ik dacht dat ik mezelf wel gewoon kan gedragen als bij elk ander client, maar ik blijf maar onprofessioneel gedrag vertonen." Mompel ik treurig. Tina kijkt mij vriendelijk aan.
"Kom op, Liv. Je doet het vast prima."
"Ik kan dit niet verknallen Tina, James denkt al dat ik niks kan en mijn vader denkt ook dat ik het allemaal niet aankan." Tina loopt nu naar mij toe en legt haar hand op mijn schouders.
"Waarom zou je het verknallen?" Ik haal kort mijn schouders op.
"Weet ik veel, dat hij denkt dat ik niet goed ben en mij ontslaat. Het lijkt wel alsof hij mij uitdaagt."
"Hij is een superster, die zijn gewoon een beetje vreemd. Je bent een top advocaat. Laat je niet zo van je stuk brengen." Spreekt Tina mij toe.
"Thansk Tien." Ze geeft mij nog een snelle knuffel en loopt dan mijn kantoortje uit. Als ik weer een blik werp op mijn telefoon zie ik dat ik een berichtje van hem heb.

Harry:
Ja, zijn we weer terug bij "meneer Styles" en "u" haha. Als je zegt waar je woont dan kan ik het wel komen brengen vanavond.

Ik:
Nee dat lijkt mij niet nodig, Meneer Styles. Ik kom wel na werk bij u langs.


Harry:
Is goed. Ik ben rond zeven uur thuis.

Ik:
Ik ben er misschien wel eerder. Anders legt u het bij de balie beneden neer


Harry:
Is dat wel zo handig? Je laptop en mijn dossiers zitten in je tas.

Ah, kut daar heeft hij gelijk in. Kom op, Olivia stel je niet zo aan.

Ik:
Ok. 7 uur.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen