Dunya P.O.V.
Mijn hoofd! Wat een ellende! Man, ik kan niet zo veel gezopen hebben. Jeetje! Heel mijn lichaam voelt brak, alles voelt brak. Even open ik mijn ogen. Een vel wit licht brand in mijn ogen. Van schrik knijp ik ze gelijk weer dicht. Een zoemend geluid vult mijn oren. "Hmmm" komt er tussen mijn lippen door. Mijn stem klinkt verrot. Alsof ik een slof sigaretten in een dag heb proberen op te roken.

Nog eens probeer ik mijn ogen te openen. Dit keer op mijn hoede. Met moeite kan ik mijn hand voor mijn ogen doen. Er trekt iets aan mijn hand. Een walm van misselijkheid komt over mij heen. De al bekende misselijkheid, de misselijkheid die ik had gehoopt nooit meer te hoeven voelen. Sonde? Mijn hoofd raakt in paniek. Kokhalzend ga ik recht op zitten. Op dat moment klemt een band zich strakker om mijn arm heen. Versuft haal ik die er af, trek het gene wat in mijn hand zit er uit en strompel naar de WC.

De eerste lading braaksel ligt al in de wc. Ik ga er naast zitten en laat mijn hoofd tegen de tegels rusten. Een gil volgt. "Hoe, wat is hier gebeurt! Waar komt dit allemaal vandaan? He gatver, die sondevoeding stinkt en plakt zo. Hadden ze der niet even af kunnen koppelen voor ze uit de kamer gaat. Hoe moeilijk is het om iemand even een draagbare variant mee te geven. Bah." de vrouwen stem gooit de deur dicht, ik hoor haar voetpassen over de gang gaan.

De kamerdeur wordt nog eens geopend. De volgende lading met braaksel verlaat mijn mond. Ugh.... Wat haat ik dit. Na even volgt er weer een Gil. Een alarm gaat af en ik hoor een heleboel voetstappen over de gang rennen. "Ze kan niet ver zijn. Het kan niet dat ze zomaar is opgestaan en weg gegaan." Een mannelijke stem delegeert opdrachten. Mensen moeten met de bewaking bellen, het hele ziekenhuis moet doorzocht worden. Het alarm geeft een monotoom geluid, mijn ogen vallen langzaam aan dicht. De muur tegen mijn rug aan voelt heerlijk.

"Hoe bedoelt u! U weet niet waar mijn dochter is? Is het ziekenhuis al doorzocht? Dan zorgt u er toch voor dat de politie gaat zoeken? Wie weet is er wat anders aan de hand. Bent u heel zeker dat u al in de badkamer heeft gekeken. Omdat ik uit ervaring spreek, niet iedereen zet het gelijk op een lopen. Mag ik even kijken" De stem van deze vrouw komt zo bekend voor, waar ken ik deze stem van. Mam? Waar ben ik eigenlijk? Weer volgt er een sloot braaksel uit mijn mond. Dit keer wordt het in de kamer gehoord. Met een klap gaat de deur open.

In de deuropening staat mijn moeder, of adoptie moeder. Ze ziet spierwit van schrik. De arts laat een opgeluchte zucht horen. "Euhm... Ho..." Weer komt mijn maaginhoud naar boven. Wat haat ik dit zeg. "Mevrouw van Hoogh, u mag absoluut nog niet uit bed, wat bezielt u om dit toch te doen" De arts ratelt aan een stuk door. Mijn moeder knielt naast mij neer. Op dat moment draai ik mijn hoofd weg en komt er weer een lading braaksel omhoog. “Ugh... gatver.” Zeg ik zacht. Simone grinnikt en geeft me een knuffel. “Zullen we jou maar weer in bed stoppen met een teiltje?” Voor zo ver het gaat knik ik. Man ik haat overgeven en al helemaal als mensen mij zien.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen