Foto bij Scar 136

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Paige is sterk. Sterker dan wie dan ook die ik ken. Ze doet alleen niet altijd iets met die kracht. Soms omdat ze niet weet dat ze het kan, of soms omdat ze het niet wil. Dat ze onvruchtbaar is, heeft haar dusdanig gebroken dat ze niet meer denkt dat ze het verdient om weer te helen. En ik kan haar niet helpen om zichzelf weer in elkaar te zetten. Het enige wat ik kan doen is haar overtuigen om de moeite te doen het nieuws te verwerken en hopen op het beste.

Wanneer we de volgende dag weer aankomen op het politiebureau, gaan we even naar de kantine omdat we nog een kwartier de tijd hebben voordat onze dienst begint. Net op het moment dat we twee broodnodige kopjes koffie beginnen te zetten, komt Chris ook de ruimte binnen.
'Goedemorgen,' zegt Paige zonder op te kijken. Ze probeert neutraal te klinken, maar toch schemert er iets wrangs door in haar stem.
'Goedemorgen, schoonheid,' antwoordt hij grijnzend en daarna knikt hij ter begroeting even naar mij.
Hij heeft een rare obsessie met Paige. En ik ben Paiges vriend. Dus hij mag me niet. Toevallig vind ik dat helemaal niet erg, want ik mag hem ook niet.
'Kun je ook een bakje voor mij inschenken?' vraagt hij wanneer de koffie klaar is.
Eigenlijk had ik niet verwacht dat ze het zou doen, maar toch pakt Paige een derde bekertje en vult die ook met koffie. Haar gehoorzaamheid lijkt hem overduidelijk wel te bevallen, waardoor ik me nog meer afvraag waarom ze het überhaupt doet. Waarschijnlijk uit angst voor een conflict met hem, of misschien zelfs uit angst voor hem in het algemeen. Ik heb het al meerdere keren bij Marco aangekaart, en hij weet dat Chris een vuile klootzak is, maar Chris heeft connecties met mensen die nog hoger in rang staan dan Marco, dus zolang Chris niet zonder twijfel een harde grens overschrijdt, kan hij hem niet ontslaan. Maar ik weet dat hij goed oplet. Hij wil hem heel graag weg hebben. Iederéén wil hem weg hebben.
Ik wil niet dat mijn vriendin bang hoeft te zijn voor een van onze collega’s. En ik wil al helemaal niet dat ik niets kan doen om haar te helpen. Het liefst zou ik hem in zijn gezicht slaan, maar dan zou ik ontslagen worden en zullen er ongetwijfeld momenten zijn waarop Paige alleen met hem is, en dat wil ik ten alle tijden voorkomen.
Ze geeft hem het bekertje koffie aan en hij knipoogt naar haar, waarna hij triomfantelijk naar mij kijkt. Ik klem mijn kaken op elkaar en neem een bekertje koffie van Paige aan. Ze komt dichterbij mij staan dan ze normaal in een professionele omgeving zou doen en ik druk even tussendoor een kus op haar haar. Er flikkert iets duisters in Chris’ blik, en hij kijkt bijna bezitterig naar Paige. De spanning in de ruimte is om te snijden, en de lucht voelt koud.
Net op het moment dat Paige haar koffie op heeft en het kopje op tafel legt, lijkt Chris iets te zien en binnen twee stappen staat hij bij haar. Wanneer hij haar pols vastpakt en ruw haar mouw omhoog trekt, verstijf ik opeens, want het voelt zo plotseling en bizar dat ik even niet zeker weet of het wel echt gebeurt.
'Dat litteken is nieuw,' merkt hij op met een stem die ik niet goed kan interpeteren. Hij laat zijn vinger over het litteken, dat ze toen bij Johanna had opgelopen, glijden en kijkt haar afwachtend aan, ook al heeft hij niet eens een vraag gesteld.
'Dat gaat je niets aan,' zegt Paige, die kalm en streng probeert te klinken, maar niet kan voorkomen dat haar stem een paar octaven de lucht in schiet. 'Verdomme, Chris, laat me los!'
De paniek in haar stem is genoeg om me uit mijn shock te halen en het duurt niet langer dan een seconde voordat ik hen bereikt heb.
Een keer, tijdens een patrouille, toen Marco en ik nog maar net begonnen, zagen we een halfnaakt meisje een hotel uit rennen. Ze zag eruit alsof ze nog maar net volwassen was, misschien een jaar of twintig. Ze leek zo verloren en bang, en ze hield maar niet op met huilen. Al snel kwam er een man van ongeveer haar leeftijd naar buiten. Hij zag er vooral verbaasd uit, met een heel klein beetje woede dat hij niet zou mogen voelen.
Het bleek een pasgetrouwd, streng gelovig stelletje te zijn. Ze waren allebei heel beschermd opgevoed - vooral de vrouw - met het idee dat seks iets heel kwaadaardigs en slechts was. Toen ze ging trouwen, werd er van haar verwacht dat ze ineens een hele draai van honderdtachtig graden zou maken en opeens open zou moeten staan voor seks. Ze zakte gewoon huilend in elkaar op straat, waardoor ze bijna aan werd gereden, en bleef maar snikken dat ze er niet klaar voor was, dat ze het niet kon. Ze zag er zo ontzettend verloren en bang uit, als een hertje in koplampen, en haar hulpeloosheid zorgde ervoor dat het voelde alsof mijn keel zich dichtsnoerde. Paige ziet er nu ook zo uit.
Mijn hand vindt Chris’ onderarm, mijn grip hard genoeg om blauwe plekken te veroorzaken.
‘Laat haar los, Chris,’ zeg ik met opeengeklemde kaken.
Paige herpakt zich echter al en draait zich los uit zijn greep. Normaal gesproken, wanneer ze zich klaarmaakt voor een strijd, staat ze er zo ontspannen mogelijk bij, zodat ze stevig staat en snel kan reageren. Nu echter, heeft ze haar knieën op slot gezet, wat ze alleen zou doen als ze dusdanig van slag is dat ze denkt dat ze door haar benen zal zakken.
Ik ga snel tussen hen in staan, met mijn rug naar Paige toe.
‘Wat de fuck bezielt jou, Chris?!’ snauw ik vol walging.
Hij steekt onschuldig zijn handen op, met zijn open palmen naar me toe alsof hij helemaal geen gevaar vormt.
'Gewoon nieuwsgierig,' verklaart hij met een bloedirritante grijns op zijn gezicht.
Ik prik met een priemende vinger - die ik het liefst in zijn oogkas zou willen steken - tegen zijn borst en heb al mijn zelfdiscipline nodig om hem niet spontaan om de hals te vliegen.
'Je blijft van haar af, begrepen?' zeg ik. Het onuitgesproken dreigement staat op mijn gezicht getatoeëerd.
Hij kijkt me aan met een blik die meer amusement uitstraalt dan begrip en net wanneer ik mijn controle dreig te verliezen en die achterlijke triomf van zijn smoel sla, voel ik Paiges hand tegen mijn middel, net boven mijn heup. De aanraking zegt alles wat ze niet hardop wil zeggen en is genoeg om me uit mijn hyperfocus te halen. Ik slik een paar verwensingen weg, haal diep adem, en stap opzij, weg van Chris.
Chris negerend draai ik me om naar Paige, zodat ik me om haar kan bekommeren. Ik wil vragen of het wel gaat, want ze ziet er nog steeds een beetje bleek uit, maar ik wil dat niet vragen met hem erbij. Net wanneer ik voor wil stellen om even naar een andere kamer te gaan, of alvast met onze patrouille te beginnen, hoor ik de deur dichtgaan. Ik kijk geschrokken om en zie dat Chris de kantine heeft verlaten. Nog beter.
Ik draai me weer om naar Paige. ‘Liefje, gaat het wel?’
Ze knikt, maar ze ziet er een beetje afwezig uit. Mijn vingers krullen zich losjes rond haar onderarm.
‘Laat me eens kijken,’ zeg ik, waarna ik haar mouw een stukje opstroop.
Hij heeft haar niet hard genoeg vastgegrepen om haar echt te bezeren, maar haar huid is wel een beetje rood en rauw. Ik voel dat het aanzicht me dusdanig kwaad maakt dat ik haar arm misschien fijnknijp, dus ik laat haar los.
‘Ik word zo gek van die klootzak,’ grom ik en ik haal een hand door mijn haar.
‘Iedereen wordt gek van die klootzak, behalve die klootzak zelf,’ zegt ze bitter, maar dan verzacht haar uitdrukking een beetje. ‘Nathan, wind je er niet zo over op. Hij is irritant, maar maak je gewoon niet al te veel zorgen.’
Ik knars met mijn tanden.
‘Hij pakte je bij je pols vast, Paige,’ zeg ik met opeengeklemde kaken.
‘Weet ik. Ik was erbij,’ vertrouwt ze me toe.
‘Hij liet niet los toen je dat van hem vroeg. Hij zou ontslagen moeten worden!’ Mijn stem schiet de lucht in.
‘Dat zou inderdaad moeten, maar er is geen bewijs, en niemand zal me op mijn woord geloven. Dus leer er maar mee leven.’
Ik kauw even op mijn lip.
‘Laten we het in ieder geval bij Marco melden. Dan kunnen we een dossier opstellen om het bij te houden,’ stel ik voor.
Paige snuift. ‘Denk je oprecht dat Marco nog niet zelf weet dat Chris een incompetente idioot is die zijn baan alleen maar heeft gekregen omdat hij connecties heeft?’
Ik trek mijn wenkbrauwen op.
‘Hoe weet jij dat?’ vraag ik, want ze heeft heel erg gelijk en ik heb het er nooit met haar over gehad.
‘Ik ken het type,’ verklaart ze. ‘Wie is het?’
‘Zijn vader is hoofdcommissaris in Maine,’ antwoord ik en ze snuift.
‘Nou, zie je wel? Er is niks wat we eraan kunnen doen.’
Zij kan zich er duidelijk een stuk makkelijker bij neerleggen dan ik, maar ik spreek haar niet meer tegen, want ze heeft net iets te veel gelijk.
Ik zucht en haal opnieuw mijn vingers door mijn haar. Even haal ik diep adem, en dan zeg ik: ‘Ik heb nog een koffie nodig.’

Die avond liggen Paige en ik in bed, ook al kunnen we beide de slaap nog niet vatten. Paige ligt op haar rug en ik lig bovenop haar, met mijn gezicht in haar hals, waar ik om de zoveel tijd een paar lome kusjes op drukt. Ze heeft haar armen om me heen geslagen. Terwijl haar rechterhand door mijn haar strijkt en met een paar plukjes speelt, aait haar linkerhand figuurtjes over mijn rug. Ik voel me meer dan ontspannen, en de wereld lijkt een beetje vage randjes te krijgen, alsof niets ertoe doet. Ik wil alleen nog maar de rest van de eeuwigheid met Paige in bed liggen en van haar houden.
'Soms zou ik willen dat ik wat langer of groter was,' zegt Paige na een tijdje.
Ik geef een paar kusjes in haar hals en achter haar oor en vraag zachtjes: 'Waarom?'
'Nou, ik weet toevallig uit een hele hoop ervaring dat het geweldig is om in je armen te liggen en gewoon helemaal in je omhelzing te verdwijnen. En als ik wat minder klein was, zou ik hetzelfde voor jou kunnen doen.'
Ik nestel mijn gezicht even in haar hals en ze laat automatisch haar handen door mijn haren gaan.
'Ik weet niet of je misschien een heel slecht geheugen hebt, maar ik kan me wel herinneren dat ik vaak genoeg in jouw armen lig in plaats van andersom,' merk ik op.
Ik hoef haar niet aan te kijken om te zien dat ze met haar ogen rolt. Ik hoor het al aan haar stem. 'Ja, maar dat is anders.'
'Waarom?' vraag ik.
'Het... Ik... Gewoon. Het is makkelijker om iemand die kleiner is vast te houden dan iemand die groter is. En ik krijg gewoon amper mijn armen helemaal om je heen. Soms zou ik gewoon willen dat ik je net zo innig vast zou kunnen houden als andersom,' antwoordt ze.
Ik wrijf mijn neus even in haar nek. 'Nou, liefje, ik kan je beloven dat dat niet waar is. En zelfs al ben je mijn schattige, bizar kleine bloempje, soms is er geen plek waar ik me veiliger en kleiner en geliefder voel dan in je armen. Oké, suikerspinnetje?'
Ze lacht. Ik kan de trillingen door haar hals heen voelen.
'Bloempje? Suikerspinnetje?' stoot ze uit. 'En het ergste nog: bizar klein? Serieus?'
Ik kus een spoor over haar hals en kaak en wang naar haar mond, waarna ik mijn lippen op de hare druk. Ze staakt haar verontwaardigde protest en kust me terug. Het is pikkedonker, waardoor ik elke aanraking veel beter voel zonder afgeleid te raken door de dingen die ik zie.
Aangezien het vrij laat is en we allebei toch wel een beetje te moe zijn om volop als een stelletje tieners te blijven zoenen tot het licht wordt, verlaten na een tijdje mijn lippen de hare en ik leg mijn hoofd op haar schouder, alsof het een kussen is. Mijn ogen vallen dicht en er gaat een zucht door me heen.
Ik draai mijn hoofd een stukje om een kus op haar sleutelbeen te geven en fluister dan schor: 'We moeten iets doen aan Chris.'
Ik voel dat ze haar hoofd schudt.
'Dat hoeft niet.'
Ondanks dat we allebei geen hand voor ogen zien, kijk ik op, alsof dat ook maar enig effect kan hebben.
'Hij maakt je bang,' zeg ik scherp.
'Hij zou me nooit écht iets doen.'
'Weet je dat zeker?' vraag ik.
Ze zwijgt, en dat zegt genoeg. Na een geladen stilte zegt ze: 'Als hij wel echt iets zal doen - wat ik inderdaad niet helemaal uit kan sluiten - zal hij daar niet mee wegkomen. Hoe het ook eindigt: ik ben niet in serieus gevaar. Óf hij gaat een keer te ver en gaat een grens over die hem zijn baan zal kosten, óf hij doet niks en is gewoon niets meer dan een vervelende lastpost. In beide gevallen zal hij me nooit echt iets aan kunnen doen.'
Mijn nek begint stijf te worden door deze positie en hoewel ze het niet kan zien, weet ik dat ze doorheeft dat ik haar aan aan het staren ben en dat maakt haar zenuwachtig, dus ik ga weer liggen, met mijn hoofd op haar schouder.
'Mij maak je niet wijs dat je niet het liefste zou willen dat hij ontslagen wordt,' zeg ik.
Opnieuw is het even stil. Haar stem heeft iets droefs wanneer ze me toevertrouwt: 'Dat ontken ik ook niet. Maar het leven is niet altijd zoals ik wil.'
Er is een hele hoop wat ik nog zou willen zeggen, maar ik weet niet wat, dus ik zeg niets meer, en zij ook niet. De rest van de nacht zeggen we geen van tweeën nog iets, ook al vallen we niet direct na het gesprek in slaap. Zelfs wanneer haar trage ademhaling na ene tijdje verraadt dat ze inmiddels slaapt, blijf ik nog eventjes wakker, piekerend over deze bizarre situatie waarin Chris tegelijkertijd wel en niet een bedreiging voor haar vormt, en ik niet weet hoe ik het beter voor haar kan maken. Uiteindelijk laat ik mezelf in slaap gewiegd worden door haar zachte hartslag onder mijn oor en ik slaap dieper dan ik in tijden heb gedaan, alsof mijn hele lichaam wil ontsnappen aan deze situatie.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Rottige Chris! Echt. LOOP NAAR DE HEL!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen