Naar aanleiding van deze prompt:


Write about a character who decides to take a vacation for themselves to a secluded little town in order to figure out what to do with their life after college. Little did they know that this small town could house so much of what they’re really looking for in life – including a hottie with a less-than-favorable reputation.

Dean is uiteindelijk lowkey veel te soft geworden, maar goed. Hopelijk vind je het oké.

Lieke Tennant wilde een afleiding van haar leven. Een plek waar ze ook maar even haarzelf kon zijn. En waar ze uit kon zoeken wat ze wilde, nu dat ze haar diploma had gehaald. Ze wist het allemaal nog niet zo goed. Ze was makkelijk afgestudeerd, maar wist vanaf het begin al dat een baan vinden nog lastig ging worden. Ze wist gewoon niet wat ze precies wilde doen. Wat ze wilde zijn voor de rest van haar leven.

En dus besloot ze en kleine vakantie te nemen. De plek waar ze heen ging was Lebanon, Texas geworden. Het was daar niet per se heel spectaculair. Maar ze had juist gezocht naar een plek waar ze even met rust gelaten werd. Ze had een huis gevonden die te huur stond voor korte tijd en waar ze voor een maandje wel kon blijven. Vanaf daar zou ze wel kijken wat er ging gebeuren.
Om half twaalf reed ze de oprit van het huis op. Het was stil in deze wijk. En Lieke vond dat eigenlijk wel fijn. Het gebrom van haar auto maakte nog het meeste geluid.
Ze zette haar auto af en stapte uit. De bewoners waren niet thuis, maar hadden de sleutel onder een van de plantenbakken neergelegd.
Het duurde de even, maar bij de derde bak had ze de sleutel te pakken.
"Aan het inbreken?"
Lieke schrok zo erg van de stem, dat ze een kleine sprongetje maakte. Ze draaide meteen om en zag een man vijf meter voor haar staan. Hij zag er knap uit. Knap en lang. Hij had zijn haar in een soort kuif zitten. Niet te lang, niet te kort. Eigenlijk precies goed. Hij had een grijns op zijn gezicht staan.
"Dit huis word verhuurd. Ik, uh.." ze wijs met de sleutel richting de deur. "Ik wilde net naar binnen gaan."
Hij kantelde zijn hoofd een beetje, bekeek haar zwijgend.
"Moet ik je helpen?" vroeg hij toen. "Met je koffers?"
"Hoe weet ik dat je mij niet wilt vermoorden? ik weet niet eens wie je bent.."
"Je hebt gelijk. Mijn naam is Dean Winchester. Ik woon hier in de buurt, met mijn broer Sam en mijn vriend Castiel. Hij heeft een zoon, Jack."
"En hoe weet ik dat je niet liegt?" zei Lieke, ze lachte zenuwachtig.
"Ik weet het goed gemaakt. Ik help je met de koffers. En als ik je dan nog niets heb aangedaan, dan ga je met me uit. Iets drinken of eten. Wat jij wilt."
"Is dit hoe je met al je dames omgaat?"
"Alleen diegene die denken dat ik een moordenaar ben."
"Touche."
Ze maakte een gebaar naar de auto en vertelde Dean dat hij open was. Ondertussen opende Lieke de deur en bekeek het huis. Het leek nog groter van binnen. Het was best een huis waar ze later zelf ook in zou willen wonen. Het zag er prachtig uit. Ze wist dat boven de derde kamer links haar kamer was. De enigste kamer waar ze niet in mocht komen was hun slaapkamer. En dat snapte ze ook wel.
"Waar mogen de koffers heen?"
Dean stond achter haar, met twee koffers in zijn handen en haar tas om zijn schouder. Hij had alles in een keer meegenomen.
"Derde kamer links. Boven."
Lieke deed haar armen over elkaar, terwijl ze toekeek hoe Dean haar spullen naar boven bracht.
"In de tas zit een fles Scotch. Neem die maar mee naar beneden als je wilt." riep ze hem na.

Lieke was in de keuken op zoek naar twee glazen, toen Dean binnen kwam lopen met de fles in zijn hand.
"Jij ook?" vroeg ze, zonder op te kijken.
"Daar zeg ik geen nee tegen." zei hij, terwijl hij de fles naast haar neerzette.
Met enige moeite opende ze de fles, waardoor Dean zachtjes lachte. Zonder er op in te gaan schonk ze de glazen in en overhandigde er eentje aan Dean.
Hij leunde tegen het keukenblad, terwijl hij het huis bekeek.
"Dus, wat kom je hier doen?" vroeg hij toen.
"Uitrusten." antwoordde ze.
Hij trok een wenkbrauw op.
"Ik ben net afgestudeerd en ik weet eerlijk gezegd niet helemaal hoe het nu verder zal gaan. Dus ben ik weg gegaan. Tijd voor mezelf. Of nou ja, mijzelf en Dean Winchester blijkbaar."
Hij begon te lachen.
"Ik moet toch weg. Maak je maar geen zorgen." zei hij, waarna hij opstond. Hij gooide zijn Scotch achterover en zette zijn glas op tafel.
"Ik zal mezelf uitlaten." zei hij, waarna hij richting de deur liep.
"En dat drankje dan?"
Ze rende achter hem, nadat hij niet antwoordde. Hij draaide zich om en keek haar zwijgend aan. Maar Lieke zag iets in zijn ogen wat ze niet helemaal kon plaatsen.
"Morgen. Om half negen. Plaatselijke bar." zei hij, voordat hij de deur uit liep.
Lieke keek hem na. Nu pas zag ze zijn auto aan de rand van de weg staan.
Ze snapte niet zo goed waarom hij haar had willen helpen. Hij zag er niet uit als een vriendelijke buurman. Eerder als een losbandige, alcoholist.
Maar iets in haar zei dat hij oké was.

En dus zat ze de volgende dag om half negen stipt te wachten op Dean Winchester in de plaatselijke bar. Ze was niet goed wijs, had ze zichzelf verteld. Maar ze was er toch naartoe gegaan. Al die tijd hier alleen zijn, was misschien ook niet het slimste plan.
De tijd ging langzaam voorbij. En het ene drankje na het andere werd besteld. Half negen werd half tien. En half tien werd half elf.
Ze had een tijdje zitten praten met de barvrouw, die het eigenlijk alleen maar zielig vond dat haar date niet op kwam dagen. Met de minuut werd de schaamte bij haar alleen maar erger.
Dus betaalde Lieke uiteindelijk en stond toen op om weg te gaan. Net toen ze de deur open wilde trekken, werd hij bijna in haar gezicht gegooid. Dean stond voor haar. Hij was uitgeput. Zijn haar was verwilderd.
"Lieke. Sorry!" zei hij meteen.
"Als ik niet goed genoeg voor je ben moet je het zeggen hoor. Ik kan mezelf ook wel redden in dit stadje. Zoveel boeiends gebeurd er nou ook weer niet." zei ze, waarna ze langs hem naar buiten wilde lopen. Maar zijn hand op haar heup hield haar tegen.
"Er kwam iets tussen. En ik had je nummer niet dus ik kon niet bellen. Ik heb zo snel mogelijk gewerkt, maar ik kon niet eerder weg." zei hij verontschuldigend.
Lieke likte over haar lippen, draaide zich om om hem beter aan te kijken.
"Ik ben vaak genoeg belazerd door jongens. Zelfs door een aantal meiden. Maar daar ben ik klaar mee, Dean. Ik wilde een drankje. Die heb ik nu zelf betaald. Wat je ook van me wil.. misschien moet je het gewoon niet doen."
"Doe nog een drankje met mij. En dan betaal ik de rest terug, om het goed te maken."
"Sorry Dean, maar zoals ik al zei, ik wil niet nog een keer belazerd worden."
Met ferme stappen verliet Lieke de bar en liet Dean achter in de deur opening.

De volgende ochtend werd Lieke wakker door geklop op de deur. Ze kreunde geïrriteerd en rolde haarzelf van het bed af. Er was een raam op de bovenste verdieping, waaruit ze kon zien wie er voor de deur stond. Langzaam schuifelde ze richting de overloop. Ze had helemaal geen zin in bezoek. Vooral niet omdat ze wist wie het zou zijn. Ze wreef in haar ogen, voordat ze gordijnen opzij haalde.
En natuurlijk stond Dean beneden voor de deur. Hij had bloemen in zijn handen. En wat leek op een fles witte wijn.
Lieke schudde haar hoofd en wilde eigenlijk net doen alsof ze niet thuis was, toen Dean omhoog keek.
Hij keek haar aan en hield de bloemen omhoog. Met een zucht opende ze het raam.
“Ik heb hier geen zin in. Ik kwam hier voor mijn rust weet je nog.” riep ze naar beneden.
“Dat weet ik. Maar ik wil mijn excuses aanbieden voor gisteravond en ik wil je uitleggen wat er is gebeurd.” riep hij terug.
Toch kon Lieke zijn hele doen en laten niet weerstaan. Hij wist precies hoe hij zich moest gedragen in haar bijzijn en dat vond ze niet zo fijn. Want ondanks dat ze hem het liefst buiten wilde laten staan, wilde haar hart hem toch die kans geven.
“Ik kom er aan.” zei ze toen zacht, waarna ze het raam weer dichtdeed en de trap af tippelde. Ze bekeek zichzelf kort in de spiegel in de gang, voordat ze opendeed.
“Ik ben net wakker.” deelde ze mee, voordat ze hem binnen liet.
“Dat valt..”
“Als je het maar laat!” riep Lieke uit.
“Ik wilde zeggen dat dat niet valt te zien.” zei hij snel, ook al wist zij ook wel dat hij er een opmerking over had willen maken.
Ze duwde de deur dicht met haar voet, voordat ze Dean naar de eettafel duwde. Ondertussen pakte ze een vaas, waar ze de bloemen in kon zetten, en een beker voor haar koffie. Zonder koffie zou ze de dag al helemaal niet doorkomen.
“Jij ook iets?” vroeg ze aan Dean, die plaats had genomen op een van de eettafel stoelen.
“Nee dankje.” mompelde hij. Even keek Lieke om, maar Dean bleek in gedachten te zijn.
Toen de koffie klaar was ging ze tegenover hem zitten en blies zachtjes in haar beker om de koffie af te laten koelen.
“Ik wilde je vertellen wat er gisteren is gebeurd, waardoor ik niet kon komen. En mijn broer vind het een ongelooflijk dom idee, maar ik wil niet dat je denkt dat ik je laat hangen. Eerlijk gezegd verbaasd het mezelf hoeveel ik hierom geef. Want ik ken je pas twee dagen.”
Liekes ogen volgde zijn handgebaren. Waarbij ze af en toe knikte.
“Maar ik maak niet zo gauw vrienden en ik wil dit niet verknallen. Dus wil ik je vertellen wat ik doe, in de hoop dat je mij niet voor gek verklaard. Of het allemaal doorverteld.”
“Luister, ik hoef niet te weten wat je dat. Ik wil gewoon weten of ik je als een vriend kan zien. Ik ben nieuw hier en ik dacht dat ik een vriend had gemaakt.”
“Dat is het nou juist. Ik kan je niet beloven dat dit weer gaat gebeuren, maar dat betekent nog niet dat ik geen vrienden wil zijn. Er gebeuren onverwachte dingen, die meteen opgelost moeten worden. Ik heb daar geen zeggenschap over, Lieke.”
De manier waarop hij haar naam uitsprak liet haar rillen.
“En normaal vertel je dit aan niemand?"
“Alleen als het nodig is. Als ze er zelf mee te maken hebben.” legde hij uit.
Lieke knikte en nam een slok van haar koffie. Ze probeerde te begrijpen wat hij wilde aangeven, maar eigenlijk snapte ze er niks van.
“Leg maar uit dan.” zei ze uiteindelijk. “Dan zullen we zien of ik het geloof.”
Dean lachte zachtjes, voordat hij begon te vertellen.
“Ik en mijn broer jagen al sinds kleins af aan op geesten. In het begin waren het alleen geesten, maar later zijn dan allemaal andere rare dingen bij gekomen. Demonen, Banshees, noem het maar op. Waar het op neer komt is dat wij er voor zorgen dat die dingen niet meer bestaan. Dat die dingen weg zijn uit deze wereld.”
Lieke gaf geen kick, keek hem alleen maar aan met een verwarde lach op haar gezicht.
“Gisteravond kregen we een telefoontje van een vriendin van ons, Eileen. Ze was ook op jacht, naar een groep vampieren. Iets meer dan ze eigenlijk had verwacht. We moesten wel gaan helpen, anders hadden zij en de mensen die ze hadden ontvoerd niet meer geleefd.” legde hij uit.
“Dit klinkt echt heel ongeloofwaardig weet je dat?”
"Dat krijg ik wel vaker te horen, ja. Maar het is echt zo. Ik wil best checken of er in dit huis ook geesten zitten."
Liekes ogen werden groot en ze schudde meteen haar hoofd.
"Laten we dat maar niet doen." zei Lieke snel.
"Ik kan je meenemen naar waar ik leef. Je voorstellen aan mijn vrienden en mijn broer?"
Lieke roerde in haar koffie. Het was ondertussen al aardig afgekoeld, maar ze moest iets doen waardoor ze afgeleid werd. Ze was hier heen gekomen om alleen te zijn. Na te kunnen denken. Maar binnen een dag was haar leven al naar Dean Winchester gaan staan. Eigenlijk wilde ze hem wegsturen, maar waarom deed ze dat dan niet gewoon?
"Hoezo wil je dit allemaal voor mij doen? Geloof me nou maar, ik ben het echt niet waard."
"Dat vind jij, Lieke. Maar ik voel iets speciaals tussen ons. En ik weet niet of jij dat ook voelt en eigenlijk boeit dat mij ook niet. Ik wil laten zien wie ik ben. Ik wil eerlijk met je zijn. En ik wil je dat je me een kans geeft. Ik heb zo lang niks meer voor iemand gevoeld en toen kwam jij.. en het voelde alsof er een vonk oversloeg."
Lieke tuitte haar lippen.
"Was het echt zo speciaal, Dean?" lachte ze.
"Voor mij wel." zei hij zacht. "Ik ben nooit zo open tegen mensen die ik amper ken. Maar bij jou is het gewoon anders."
Lieke stond op en liep naar de gootsteen, waar ze vervolgens haar koffie in leeg gooide.
Ze voelde Deans ogen op haar rug brandden.
"Oké. Ik ga met je mee. Maar als dit anders afloopt dan ik in mijn hoofd heb, dan is het over tussen ons. Dan kom je niet meer langs en dan laat me alleen. Afgesproken?" zei ze ferm, waarna ze zich weer na hem toe draaide.
"Afgesproken." zei hij toen langzaam.
Lieke knikte.
"Dan ga ik mij nu aankleden. Ik ben zo terug." zei ze, voordat ze de kamer verliet en tevens ook Dean alleen liet.

Lieke had iets meer haar best gedaan dan eigenlijk nodig was. Ze had haar favoriete, zwarte blouse aangetrokken, met haar skinnyjeans eronder. Ze had voordat ze richting Lebanon ging, nog een nieuw paar bruine laarsjes gekocht. Die er goed onder paste. Ze deed de staart uit haar haar en kamde het een beetje zodat er een slag in kwam. Na enige twijfel had Lieke besloten om maar wat mascara op te doen. Wat ze normaal niet zo snel zou doen.
Het was toch wel spannend om met Dean op pad te gaan. Dus toen ze weer richting de eetkamer liep, voelde ze de spanning in haar buik.
Dean draaide zich om en zonder enige schaamte checkte hij Lieke van top tot teen. Een glimlach ontstond op zijn gezicht.
"Wauw." zei hij toen. Hij kon het niet laten.
"Laten we maar gaan." lachte Lieke.

De weg naar Deans plek was raar. Ten eerste stond Dean erop dat ze met hem meereed. Toen ze daar uiteindelijk mee in had gestemd, kregen ze bijna ruzie over Deans muziek. Het was totaal niet Liekes stijl, maar uiteindelijk moest ze het er maar mee doen.
De rit erheen bleek niet lang te zijn. Tien minuten maximaal. Maar het feit dat Dean leefde in een bunker in plaats van een huis, baarde haar een beetje zorgen.
"Waarom heb ik het idee dat je mij toch gaat kidnappen, Dean.." mompelde ze, terwijl ze naar de bunkerdeur keek.
"Het is van binnen groter dan jouw huis, denk ik." grinnikte Dean. "Maar ik kan natuurlijk niet met zekerheid zeggen dat er niks gebeurd. Je zou me toch niet vertrouwen."
"Zo bedoelde ik het niet, Dean. Maar je snapt toch wel dat het spannend is?"
Dean stak zijn hand uit, wat Lieke een beetje verraste. Uiteindelijk legde ze haar hand erin en voelde zijn warmte door haar heen stromen.
Hij aaide zacht met zijn duim over de rug van haar hand.
"Oké, laten we het maar gewoon doen." zei Lieke zachtjes, waarna ze snel zijn hand weer los liet.
Dean schraapte zijn keel en knikte toen snel, waarna hij uitstapte. Lieke volgde zijn voorbeeld en samen liepen ze richting de bunker.
Dean opende zonder enige moeite de deur en duwde hem open. Ze kwamen uit bij een trap en vanaf daar zag Lieke meteen hoe groot het eigenlijk was.
"Dean?" werd er geroepen, nadat een lange, bruin harige man de ruimte in kwam lopen.
Toen hij Lieke zag veranderde zijn mood meteen.
"Ik weet wat je denkt, Sammy."
Dean liep de trap af, dus besloot Lieke hem maar te volgen.
"Maar het boeit je niet zeker." mompelde de man, die waarschijnlijk zijn broer was.
"Daar komt het op neer." zei Dean, waarna hij zich weer op Lieke focuste.
"Lieke, dit is Sam. Mijn jongere en irritante broertje. Sam, dit is Lieke." stelde Dean de twee aan elkaar voor.
Lieke schudde Sams hand, die gelukkig nog wel naar haar kon glimlachen.
"Ik heb niks tegen jou, Lieke. Laat ik dat voorop stellen. Maar we hebben afgesproken niet iedereen zomaar in ons leven te laten, omdat het gevaarlijk is." legde Sam haar uit, waarna hij een blik op Dean worp.
"Jack en Cas zijn boodschappen doen. Ik zal jullie wel even alleen laten, zodat Dean alles kan laten zien."
Hij had zijn ogen echter niet van Dean afgehaald en het maakte Lieke een beetje bezorgd.

Dean begon aan zijn rondleiding langs de keuken, de gangen door richting de badkamer. Om haar daarna zijn eigen slaapkamer te laten zien. Het stelde allemaal niet zoveel voor, maar het had wel iets.
Toen Dean de laatste kamer had laten zien, viel het een beetje stil. Lieke zag Dean hard nadenken en toen lichtte zijn ogen ineens op.
"Wacht." zei Dean snel, waarna hij haar meetrok naar de grote ruimte. Hij snelde richting de platenspeler die er stond en stopte er een vinyl in. De muziek begon te spelen en tot haar verbazing was het een van haar favoriete nummers. Ze keek vanonder haar wimpers naar Dean, die zijn hand uitstak.
"Maak je geen zorgen. Sam die is in zijn kamer en als Jack en Cas weg zijn, dan duurt dat nog wel even." zei Dean snel. En dus zette Lieke een stap naar voren en liet zich tegen Dean aan drukken. Hij bewoog zachtjes mee op de muziek en het verbaasde haar hoe makkelijk hij dat deed. Voor zo'n 'stoere' man, kon hij nog best lief zijn. Met enige aarzeling legde Lieke haar hoofd tegen zijn borstkas. Ze hoorde zijn hartslag versneller en sloot snel haar ogen. Een glimlach op haar gezicht kon ze niet verbergen.
Ze voelde al haar gevoelens haar lichaam overnemen. Natuurlijk was ze al veel te zwak in Deans bijzijn, maar dit was bizar. Dit ging veel te snel.

Toen het einde van het lied naderde, voelde ze hoe Dean zacht haar kin vastpakte en haar hoofd omhoog duwde. Ze ging wat rechter op staan en stopte met bewegen. Ze keek in zijn groene ogen, hield haar adem in. Wat gebeurde er hier in hemelsnaam?
Voordat Lieke iets kon doen, voelde ze zijn lippen op de hare drukken. Enige seconden stond ze daar stijf van de spanning, maar toen ze eenmaal doorhad waar dit naartoe ging zoende ze hem terug. Ze proefde zijn lippen.
Het feit dat hij zijn enorme handen rond haar wangen had gelegd, maakte het er allemaal niet beter op. En toen ze uiteindelijk ademloos naar achter deinsde en naar hem keek, liet hij zijn mooiste glimlach zijn. Ze zag duidelijk dat hij ook buitenadem was, maar hij kon het ook duidelijk beter voor zich houden.
"Waar was dat voor?" fluisterde ze, terwijl het volgende lied begon te spelen.
"Ik denk dat dat wel duidelijk is." zei hij zachtjes.
Lieke speelde zenuwachtig met haar handen. Dean kantelde zijn hoofd en staarde naar haar handen.
"Ik ga niet ontkennen dat ik gevoelens voor je aan het ontwikkelen ben, Lieke. En ik weet dat ik niet de normaalste of liefste man op de wereld ben. Ik ben mijn hele leven alleen met mijn broer geweest, heb hem moeten opvoeden. We hebben jaren in mijn auto geleefd. Alleen en vergeten. Ik ben niet een prins uit je favoriete sprookje en dat zal ik ook zeker nooit worden. Maar ik wil dat wel voor je proberen te zijn, als dat is wat je graag wilt." zei hij zachtjes. Hij had haar handen vastgepakt en ze keek hem nu zenuwachtig aan.
"Dean.." zuchtte ze.
"Je zoende me terug, dat moet toch iets betekenen." zei hij. Het feit dat hij zelf ook zenuwachtig was, maakte het dat Lieke stond te trillen op haar benen.
"Ik was op zoek naar wat ik wilde in het leven. Ik heb nooit gedacht aan een relatie."
"Geloof mij als ik zeg dat ik daar ook echt niet op zat te wachten."
Lieke haalde gefrustreerd een hand door haar.
"Als ik even tussenbeide mag komen.." klonk het vanaf de zijkamer. Sam stond tegen de muur aan geleund en wist Lieke niet voor hoelang dat al was.
"Als Dean zo praat over iemand, dan moet het wel echt serieus zijn. Hij wil nooit iets beginnen met iemand. Zijn werk is.. of was altijd nummer één. Dus denk goed na wat je zegt, Lieke."
Hij haalde een wenkbrauw op en glimlachte.
"Ik heb ook geen zin in een chagrijnige Dean voor drie maanden." grapte hij toen, voordat hij weer weg liep.
Lieke opende haar mond, maar deed die toen weer dicht.
"Wat.." zei ze verbaasd.
"Ondanks dat Sam het geen goed plan vind, weet hij wel dat dit het beste voor mij is." legde Dean uit.
"Maar Dean. Ik ken je pas twee dagen." klonk het gefrustreerd uit Liekes mond.
Maar wie nam ze eigenlijk in de maling. Ze wist zelf ook wel hoe dit af ging lopen. En dus slaakte ze een grote zucht, voordat ze Dean naar zich toe trok en hem opnieuw zoende. Nog langer en intiemer dan ervoor. Dean tilde haar op en liet haar zachtjes neerkomen op de tafel voor hem.
Hij leunde met zijn voorhoofd tegen de hare en glimlachte zijn tanden bloot.
"Ik beloof je dat ik er alles aan ga doen om je voor mij te winnen." fluisterde hij.
"Ik denk dat je al heel goed onderweg bent, Dean Winchester."
Hij schudde ongelovig zijn hoofd en haalde een lok haar uit haar gezicht.
"Gelukkig." hij legde zijn handen op haar bovenbenen en keek haar aan.
"Dus betekent dat dan dat ik ook vaker langs mag komen?" grinnikte hij.
Lieke begon te lachen en rolde met haar ogen.
"Ja, Dean, dan mag je zeker vaker langskomen. Sterker nog," zei ze toen iets zachter. "ik wil niet meer dat je weg gaat."
Dean pakte haar vast en drukte Lieke tegen zich aan. Wat iedereen ook dacht, hij moest en zou er alles aan doen om Lieke te laten zien hoe hij zich voelde. Hij wist ook wel dat alles snel ging, maar als het zo moest zijn, dan viel er ook niet mee te sollen. En dus drukte Dean een kus op haar kruin en legde vervolgens zijn kin op haar hoofd.
Ze zouden er snel genoeg achter komen dat Lieke uiteindelijk de ware voor Dean zou zijn. Maar voor nu, moesten ze nog genoeg uitvinden. En daar zouden ze alle tijd voor hebben. Zolang Lieke nog niet wist wat ze wilde, had Dean de tijd van de wereld.

Reacties (43)

  • Poehler

    MAAR JE EVEN HE GAB DIT IS WEER ECHT EEN MEESTERWERK EN IK BEN ECHT DOOD VAN ALLE FEELINGS DIE DIT ME GEGEVEN HEEFT EN OEF I CAN'T WAIT VOOR DEEL 2!!!!!!!!!(blush)

    1 jaar geleden
  • Poehler

    Zolang Lieke nog niet wist wat ze wilde, had Dean de tijd van de wereld.

    JA YES JAWOHL DA DIT IS ECHT WAT ME DOOD MAAKTE

    1 jaar geleden
  • Poehler

    Hij wist ook wel dat alles snel ging, maar als het zo moest zijn

    LOVE AT FIRST SIGHT

    1 jaar geleden
  • Poehler

    "Ja, Dean, dan mag je zeker vaker langskomen. Sterker nog," zei ze toen iets zachter. "ik wil niet meer dat je weg gaat."

    GEWOON vastbinden tbh

    1 jaar geleden
  • Poehler

    "Ik beloof je dat ik er alles aan ga doen om je voor mij te winnen." fluisterde hij.
    "Ik denk dat je al heel goed onderweg bent, Dean Winchester."

    SLKFJSDLKFJALKFJLSKDFJSLDKFJSLKDFSLDKFJSLDKFJSLKFJWFIJ

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen